نِمدی یے پہ شھید واھد جان ءَ

نبشتہ کار: شھناز بلوچ

کاکا واھد جان!
تئی اِشتاپی کنگ ءُ روگ سکا تورناک اِنت، چی ءَ کہ ترا انگت اِے لگوریں
دژمن آسیگ کنگی اَت۔ واھد جان تئی رپتن پہ راج ءَ راستے کہ تاوان اِنت، بلے تئی انگت پہ دُژمن ءَ بیھارے۔ پرچا کہ ھما کاروان ءِ مساپر کہ تو بوتگ ئے، ھما کاروان ءِ ھر سپاھی تئی وابانی مانا کنوک اِنت۔

کاکا واھد جان!
تئی وشبھتی ھمیش اَت کہ تو اے لگوریں دژمن ءِ دیم ءَ وتی سر جھل نہ کُت ءُ تُپنگ چگل نہ دات، داں گڈی ساہ ءِ کشگ ءَ تو جنگ دات ءُ وتی دلیری اے دژمن ءَ را پیش داشت ءُ پہ وتن ابدمان بوت ئِے، پرچا کہ اے تئی واھگ اَت تو شھید بہ بہ ئے۔

کاکا واھد جان!
تو مُدام مجلس ءُ دیوانانی تہ ءَ کند اِت ءُ گْوشت کہ مارا چو وتی شھیدانی رنگ ءَ ماتیں گُلزمین ءِ ھکّ اَدا کنگی اِنت، پہ راستی کاکا جان تئی اِے
واھگ سرجم بوت ءُ تو وتی راجی پرز ءُ زرد ءِ واھگ پیلو کُت ءُ چرے گیدی ءَ پہ وژنامی سپر کُرت۔

کاکا!
زمین ءِ شیدا زوت شھید بہ اَنت، پرچا کہ آ وتی جان ءِ پھازداری ءَ نہ کن اَنت۔ آ مدام پہ وتی مادریں گلزمین ءِ پھازداری ءَ ساڑی اَنت، واھد جان آکہ گلزمین ءِ ھک ءَ اَدا کنگ نہ لوٹ اَنت آیاں وتی سلاہ چگل داتگ ءُ لگوریں دژمن ءِ ھمراہ ءُ آئی دست ءِ چیر ءَ گلام ءُ چانو پنڈ جوڑ بوتگ اَنت۔ پہ چار کلدار ءِ واستا وتی جند ءِ براتاں کُش اَنت ءُ وتی زندگی ءِ روچاں گیش کنگ ءِ جھد ءَ کن اَنت، آ لوٹ اَنت کہ ما وتی زندگی ءَ پہ ھمیش ءُ آرام بہ گْوازین اِیں، بلے گلامی ءِ زند پہ ھزابے ءُ آئی ءَ را اشی کدی نسیب نہ بیت۔

کاکا!
مرچی دژمن ءَ مئے براتانی آوار جنگ ءُ بیگواہ کنگ ءَ ھوار دست پہ گْوھارانی گُشان ءَ شھار داتگ، ءُ برات ءُ کماشانی زھگ ءُ گْوھار، مکھیں مات ھم آئی تھاریں زندان ءِ کوٹی ءَ بندیگ اَنت۔ وھدے مردم کہ لگوریں دژمن ءِ اے کارپداں گند ایت تہ دل ءَ ھمے ھیال کئیت کہ مارا ھم راجی جنز ءِ مھکم کنگ ءَ توامیں پرک ءُ پیر ھلاس کنگی اَنت، انچوش کہ گْوسگیں بٹالین ءُ ھیروپ آپریشن ءَ مئے راج ءِ جنک ءُ ماتاں گوں وتی بچ ءُ کماشانی ھمراھی ءَ پیش داشتگ۔

کاکا واھد جان!
من وتی نِمدی ءَ چہ ھمد گْونڈ گراں، بلے اے ھبر ءَ دلجم ببو کہ تئی کاروان ءِ سپاھی تئی دیستگیں واب ءَ الم مانا کن اَنت، چی ءَ کہ تئی اے واب ءُ آجوئی ءِ ارمان تانسریں بلوچ راج ءَ وتی کُرتگ۔

تئی وتی جنک
شھناز بلوچ