کتاب ءِ نام: گلیور ءِ تر ءُ تابنبشتہ کار: جوناتھن سوئپٹرَجانکار: اکبال زھیر بلوچ چَمشانک: ممتاز بلوچ

کتاب ءِ نبشتہ کار جوناتھن سوئپٹ ءُ آ 30 نومبر 1667 ءَ ماں ڈبلن آئرلینڈ ءَ پیداک بوتگ، ءُ اے مردک ءَ 1692 ءِ زمانگ ءَ چہ آکسپورڈ ءَ ایم اے کتگ۔ یک شریں زانتکارے بوتگ، آ وتی زمانگ ءِ بازیں تاکبندانی شونکار بوتگ۔ بازیں وھد ءُ زمانگے ءَ پد آ چہ وتی دوئیں چمّاں کور بوتگ، چریشی ءَ پد مرگ ءِ آماچ بیت۔
چوش کہ من اے کتاب ءِ بابت ءَ کسانیں چَمشانکے دے آں، اے یک ناسرجمیں کسّھے ءِ سرھال اِنت۔ اے کسّہ چو سپرے ءِ دْروشم ءَ بیت۔ یک مردکارے بیت، مرد ءِ نام لیموئل گلیور اَت۔ آ ڈاکٹرے اَت، بزاں آئی ءَ ڈاکٹری چہ انگلینڈ ءَ کُتگ۔ انگلینڈ ءِ ڈاکٹرانی کرّ ءَ کار کُرتگ ءُ باز چیز ءَ سرپد بوتگ۔ آئی یک وشیں زندے گْوازینتَگ، چوناھیا مردم وتی زندگی ءَ باز چیز لوٹ اِیت۔ شوکیں لوگ، گاڑی ، شوکیں گُد ءُ پوشاک، یک شوک ءُ زیبائیں لوگبانُکے ، پرمانبرداریں زھگ، چوناھیا انسان وتی زند ءَ باز چیز لوٹ اِیٹ۔
ھمے رنگ ءَ لیموئل گلیور ءَ تر ءُ تاب ءِ سک شوک اَت، آئی ءِ دل ءَ اَت کہ من سپر بہ کن آں۔ دْرائیں دمگانی مردماں بہ گنداں ، ھر وڑیں مُلکانی مردماں بہ چاران ءُ سرپد بہ باں۔ وھدے کہ اِنسانے تر ءُ تاب کنت، گڑا دْرائیں چاگِرد ءَ گند اِیت۔ ھمے وھد ءَ چہ برسٹل ءَ آپی گُرابے چہ زِر ءِ نیمگ پیداک ءُ دْراجیں سپرے ءَ روگ ءَ اَت، آئی ءَ را یک ڈاکٹرے ءِ ھم کار اَت۔ گڑا لیموئل گلیور یک ڈاکٹرے ءِ بستار ءَ گچین کنگ بوت، آ وتی واھگ ءَ سوبین بوت دیم پہ سپر ءَ راہ گپت۔ آئی اے وشیں زند ءِ سپر 4 مئی 1701 ءَ بندات بوت، سپر ءِ وھد ءَ آ ھیالانی آماچ اَت۔ یک نیمگے سپر ءِ وشی، دومی نیمگ ءَ جن ءُ چُکّاں چہ دور بوَگ۔ گڑا آئی ءَ وتی جن ءُ چُکان ءَ رکُست کُت ءُ دیم پہ سپر ءَ در کپت۔
دریا ءِ شوکیں ندارگ ءُ سبزیں آپ لیموئل گلیور ءَ را سک دوست اَتاں، اے سردیں گْوات ءُ پد ءَ زر ءِ سبزیں آپ ءِ زیبائیں ندارگ ءَ گوں بے چاڑ اَت۔ اے سبزیں آپ ءِ زیبناکی چو چراگ ءِ پیم ءَ رُژنا اَت۔ لانچ گوں زر ءَ لُڈّان اَت دیم پہ وتی منزل ءَ، لھتیں روچاں پد اچانک ءَ زر ءِ موسم بدل بوت۔ گْوات ءُ تُوپان اَتکاں، دْرائیں مردم تُرس ءِ آماچ بوت اَنت۔ دْرائیں مردم ترسگ ءَ اَنت، نوں مردم ءَ زانت کہ اِد ءَ جاور سَک نگیگ اَنت۔ مردماں سک باز جُھد کُرت کہ ما اے لانچ ءَ چہ آپ ءَ بہ کش اِیں، بلے موہ نہ رست۔ پمیشکا جھاز بُڈّان ءُ چولانی باھوٹ بوت۔ ھمے وھد ءَ کَسانیں لانچے زِر ءَ ایر دیگ بوت، آئی ءِ تہ ءَ لیموئل گلیور ءُ دگہ لھتیں مردم ھم ھوار اِت اِنت۔ بلے آ یک نیمگے وتی جن ءُ چُکّانی ھیال ءَ گوں دُچار ءُ دومی نیمگ ءَ نگیگیں ساھتانی دیمپانی ءَ وڑ وڑیں ھیال کئیت ءُ ودی بیت۔

ھمے میان ءَ اناگت ءَ بلاھیں چولے اتک ءُ لانچ کلٹی بوت ءُ جھل ءَ شُت، دْرائیں مردم ھَلاس بوتاں ءُ ایوک ءَ لیموئل گلیور زر ءِ توکا زندگ اَت، چی ءَ کہ من وتی اُمیت دور نہ داتگ۔ من سک باز زر ءُ چولانی نیام ءَ اوژناگ کُرتگ، زر ءِ توکا دست ءُ پاد جنگ، اوژناگ کنگ سک گران اِنت، بلے انسان ءَ وتی ساہ دوست اِنت۔ دانکہ من گوں وتی ژندیں بدن ءَ تیاب ءَ رسینت، من زندگ اِت آں۔
من چاریں کُنڈ ءَ چار اِت کس نہ دیست، بس من ایوک ءُ تھنا اَت آں، گڑا من گوں ژندیں بدن ءَ واب گِپت۔ پد ءَ باریں من چنچو وھد ءَ پد وتی نازُرکیں چم پچ کُرتاں ءُ چار اِت تہ ھر نیمگ ءَ ساپ ءُ رُژنائی اَت۔ من پاد آھگ ءِ جُھد کُرت کہ پاد بیاھاں، بلے بے سوب بوت آں۔ من وتی دست ءُ پاد سُرینت نہ کُرتاں، چی ءَ کہ من گوں زمین ءَ بندوک اِت آں۔ باریں من ءَ کَے ءَ بستگ؟
من وھدے کہ چار اِت تہ من ءَ وڑ وڑیں مردماں چاریں نیمگ ءَ انگیر کُرتگ اَت، من اجب ھُشک ءُ ھیران اِت آں۔ من جیڑ اِت کہ باریں من ءَ چنچو روچ اِنت کہ اے جاورھالانی آماچ باں ، اے مردماں چہ وتی زندگی ءَ منی وڑیں مردم نہ دیستگ۔ آیان ءَ سک تُرسگ ءَ اَت کہ اے پہ ما چونیں مردمے، باریں مئے دژمن اِنت۔ وھدے من واب بوتگ آں ھمے مردماں من ءَ بستگ ءُ وتی دُژمن لیکہ اِتگ۔
گڑا ھمے دمان ءَ یک مَردے کئیت منی کِرّ ءَ، بزاں آ مردک آیانی کماش ءُ سروک بیت۔
بادشاہ منی چارگ ءَ اتکگ اَت، وھدے کہ بادشاہ من ءَ گوں شوکیں دْروشمے ءَ چارگ ءَ اَت، بادشاہ ءِ چمانی تہ ءَ تُرسے پدّر اَت، بزاں آ چہ منی رُو ءَ تُرسَگ ءَ اَت، بلے یک نیمگے من چہ شُد ءُ تُن ءَ سک نگیگ اِتاں، ءُ اے جاورانی تہ ءَ من نان ءُ آپ نہ وارتَگ۔ من کمو چم ءِ سر ءَ اِشارہ کُت، گڑا بادشاہ سرپد بوت ءُ منی واست نان ءُ آپ لوٹائینت ئے۔ چوناھیا من سک باز ورگ وراں، بلے بادشاہ ءِ نان چو تُپَنگ ءِ کسانین تیر ءَ اِت اَنت۔ من دْرائیں نان ءُ گوشت یک دپارے کُرت ءُ وارتاں، بلے بادشاہ ءِ مردماں من ءَ ھیرانی ءِ گوم ءَ چار اِت۔ من سک نگیگ اَتاں، وتی آجو کنگ ءِ جُھد کُرت، بلے چوش نہ بوت۔ بادشاہ ءَ من ءَ کوٹی ءِ توکا گوں زمزیلاں بستگ اَت۔ گڑا بادشاہ ءَھمے پیسلہ کُرت کہ ما ترا دور یک میتگے ءَ بَر اِیں، ءُ آ میتگ ءِ نام بنجاھی شھر اَت۔ گڑا من ءَ ھمے سما ءُ سسا بوت کہ اے دْرائیں مردم للی پٹ ءَ نشتگ اَنت۔ میے سپر بندات بوت ءُ ما دیم پہ بنجاھی شھر ءَ رھادگ بوت اِیں۔ من للی پٹ ءِ مردماں چہ درامدے ءِ اِت آں، بلے آیاں پہ من ورگ ءُ وردن تیار کُرتگ اَت۔ من ءَ اے سپر دوست بوت، وھدے کہ ما بادشاہ ءِ دربار ءَ سر بوت اِیں گڑا ھمے میتگ ءَ یک کْوھنیں اِبادت جاھے ھست اَت۔ بادشاہ ءَ من ءَھمے کوٹی ءَ کُرت، ءُ بادشاہ ءَ منی واستا آسن ءِ زمزیل جوڑ کُرتگ اَت۔ اے زمزیل چہ یورپ ءَ جوڑ کنگ بوتگ اِتاں ، ءُ من گوں ہمے زمزیلاں بندوک بوت آں۔
وھدے کہ بادشاہ منی چارگ ءَ اتکگ، گڑا بادشاہ ءَ وتی پھریز ءِ واستا بلائیں زھمے دست ءَ کُرتگ، چی ءَ کہ منی کرّ ءَ سک تُرسگ ءَ اَت۔ بادشاہ ءَ وتی زبان ءَ لھتے گپ جت، گڑا من ھمے گْوشت کہ بادشاہ من بے میاراں من ءَ یل بہ دے، بلے بادشاہ ءَ ھچ نہ گْوشت۔ چوناھیا بادشاہ منی گوم ءَ سک شر اَت، من ءَ شرّیں رنگے ءَ دلبڈّی ھم دات۔ گڑا للی پٹ ءِ مردماں منی نام کوہ مراد کُرتگ اَت، یک روچے بادشاہ ءَ ھمے پیسلہ کُرتگ اَت کہ کوہ مراد دانکہ دو ماہ ءِ نیام ءَ مئے مُلک ءُ ڈگار ءَ کچ کنت ءُ رپورٹ دنت۔ بادشاہ ءَ لھتے شرت ایر کُرت کہ اگاں تو اے کاراں بہ کن ئے ما ترا سدانی کچ ءَ ورگ دے اِیں۔ گڑا من وتی چم مُچ کُرت ءَ شرت منِ اِت آں، بادشاہ ءَ ھکم دات ءُ منی زمزیل پچ کنگ بوت اَنت۔ من چہ آسن ءِ زمزیلاں پچ کنگ ءُ آجو بوت آں۔ منی واھگ اَت کہ من للی پٹ بنجاھی میتگ ءِ مردماں بہ گنداں، چی ءَ کہ من نوں آجو آں۔ بادشاہ ءَ موکل دات، گڑا من بنجاھی میتگ ءَ تر ءُ تاب کُرت۔ بادشاہ ءَ وتی مردمان ءَ ھمے گْوشتگ اَت کہ ڈنّ ءَ در میا اِت ءُ وتی لوگاں بہ بہ اِت، دْرائیں چاگِرد ءِ مردماں من ءَ چہ لوگ ءِ دریگ ءَ چار اِت۔ من وتی دل ءَ للی پٹ ءَ را یک شوکیں ءُ آزاتیں مُلکے لیک اِت۔ بادشاہ ءِ مردمانی گْوشگ اَت کہ مئے نزیک ءَ یک بیلپیسکو نامیں کیمپے ھست، آئی مردم مئے سر ءَ اُرش کنگ ءِ جُھد ءَ اِنت۔
نوں بادشاہ ءِ واھگ اِنت کہ تو مئے ھمراھداری بہ کن، بزاں بادشاہ ءِ گْوشگ اِنت کہ تو مئے کُمک ءَ بہ کن۔
ھو من شمئے کموک ءَ کن ءَ، چی ءَ کہ من چہ شُئمے بازیں نیکیانی تہ ءَ در نہ کپ آں۔ من وھدے وتی کار ءِ نیمگ ءَ جُنزان بوت آں، دیم پہ بیلپیسکو ءَ شُت آں۔ من اوژناگ کُرت ءُ سر بوت آں، وھدے کہ من دُژمنانی کرّ ءَ سر بوت آ منی کرّ ءَ تُرسگ ءَ اَت آں۔ دْرائیں مردم شُتاں ءُ چہ منی کرّ ءَ تتک اَنت من وتی کار کُرت ءُ اچانک ءَ انڑینزانی مردماں منی سر ءَ اُرش کُرت۔ منی سر ءَ تیر گواران کُرت، گڑا من وتی سیاھیں چشمک چماں کُت ءُ پد ءَ دوبر وات بوت آں۔ دْرائیں گراب بست ءُ للی پٹ ءَ آؤرتاں، للی پٹّ ءِ مردم سک باز گل ءُ شادان بوت اَنت۔ گڑا بادشاہ ءَ من ءَ سرکار ءِ مستریں نارڈک دات۔ بادشاہ انگہ وش نہ اَت ، آئی دل ءَ اَت کہ تو پد ءَ برو آ دگہ آپی گراباں بیار۔ نوں من ءَ اے کار دوست نہ بوت، چی ءَ کہ اُود ءِ مردماں وتی زند دوست اِنت۔ آیان ءَ آجوئیں زند لوٹ اِیت ، من ءَ چوشیں گناہ ءِ جاگہ نیست۔ من وتی لوگ ءَ روگ لوٹاں ، وتی جن ءُ چُکانی کرّ ءَ نندگ لوٹ آں۔ من وتی دْرائیں چیز یکجاہ کُرتاں ءُ تَیاب ءِ نیمگ ءَ شُتاں، بادشاہ ءِ آپی گراب زُرت دیم پہ بیلپیسکو شُت آں۔ اُود ءِ بادشاہ ءَ من ءَ دیست سک گل ءُ شادان بو،ت من ءَ وش اتکے کُرت۔ آیاں من ءَ نندگ ءِ سلاہ جَت، بلے نوں من وتی سرجمیں زند ءَ اِد ءَ گوازینَگ نہ لوٹ ءَ اِت آں، چی ءَ کہ من ءَ دوبر وتی لوگ ءَ روگی اَت۔ من وتی جن ءُ چُکّان ءَ نہ دیستگ، وھدے کہ من وتی لوگ ءَ سر بوتاں منی جن ءُ چُکّان من ءَ دیست سک باز گل ءَ بال بوتاں ءُ من سپر ءِ دْرائیں کسہ بیان کُرت آں۔

اے منی للی پٹ ءِ ناوشیں سپر اَت، گڑا من دو ماہ وتی لوگ ءَ گوں وتی جن ءُ چُکّاں گوازینت، بلے دل ءَ اَت کہ من دگہ برے سپرے بہ کن آں۔ من وتی جن ءُ چُکّان ءَ چہ اِد ءَ لڈینت ءُ دگہ لوگے ءَ بُرتاں ءُ 1500 سد کلدار داتاں، پش کپتگیں زر وتی کیسگ ءَ کُرت ءُ دیم پہ سپر ءَ در کپت آں۔ اے چکر ءَ من یک آپی گراب ءِ ڈاکٹرے اَت آں، اے منی سپر 20 جون 1702 ءَ بندات بوت۔
چوناھیا من ءَ سپر چہ کسانی ءَ دوست بیت ، اے سپر ءِ تہ ءَ من پد ءَ زر ءِ چولانی باھوٹ بوت آں۔ ھمے سپر ءِ میان ءَ مئے آپی گراب ھَراب بوت، ھمے وھد ءَ موسم بدل بوت ءُ پدا بلائین تُوپانے اتکگ اَت۔ 16 جون 1702 مارا سالے سرجم بوت، من ءَ وتی جن ءُ چُکانی باز یات پیداک اَت۔ من جیڑ اِت کہ من مدام سپر ءَ در کایاں وڑ وڑیں اڑ ءُ جَنجال منی دیم ءَ کئیت۔
من وتی زند ء دْرائیں مُلکانی کنڈ کنڈ ءَ تر ءُ تاب کُرت، اے چونیں اَجبیں مُلکاں، اے سپرانی میان ءَ من ملک ءِ مزنیں بھرے دیست ءُ سرپد بوت آں۔ من وتی زندگی ءِ سپر ءَ وڑ وڑیں جنجالانی آماچ بوتگ آں، وھدے کہ من وتی لوگ ءَ دوبر اتکاں منی بزگیں جن ءُ چُکّاں کہ من ءَ دیست پہ مرادے، پہ گل ءُ شادانی گوں من ءَ بگلگیر بوت اَنت۔ گڑا من گوں آیاں وتی ناوشیں کسہ بیان کُرت ءُ آ بے تاھیر بوتاں، ھمے میان ءَ منی جن ءُ چُکّاں من ءَ سوگند دات کہ نوں ترا سپراں روگی نہ اِنت۔۔۔۔۔۔۔