نبشتہ کار: کوھی بلوچ
ھپتمی بھر:
شپ ءَ را وتی ژندیں شال کوپگ ءَ اَت ءُ پیداک اَت، مُرگ نوک وتی کُدوھاں روگ ءَ اِتاں، گوات ءَ را کوتے گِلہ چنکاں ءُ پیداک اَت، منی چادر، چاگل ءُ تُپنگ کش ءَ ایر اِت اَنت۔ سنگتے ءَ ھال کُت کہ لاشاری ءَ تئی نام گِپتگ ءُ گْوشگ ءَ اِنت کہ نمبر ءَ ئے بہ دے کارے ھست۔ من نمبر پہ سنگت ءَ روان دات ءُ لاشاری ءِ ھال ءِ ودار ءَ نِشت آں، کِساں نیم ساھت ءَ پد لاشاری ءَ ھال کُت۔
”سلام پُل چے ھال اِنت!“ لاشاری ءَ گْوشت۔
”ھیر بیتگ کُربان مئے نیمگ ءَ تو بہ دے ھالاں چے ھال اِنت شُمئے ھند ءُ دمگاں؟“ من لاشاری جان ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت۔
”ھیر اِنت، بدّیں نیست دُگنیائی ھمیش اِنت کہ کُلبر ءَ پوج لشکرکشی کنگ ءَ اِنت دِگہ ھاسیں نیست۔“ آئی پَسّہ دات ءُ گْوشت۔
”ھو کُربان ھمے ھال اَنت، چون بوتگ شُمئے سپر شُما پد ءَ مئے نیمگ ءَ سر نہ جت؟“ من لاشاری ءَ گْوشت۔
”ھو کولیگاں دلمانگ اِتاں کہ شُمے نیمگ ءَ بیا آں، بلے مئے سر دِگہ دیمے ءَ کپت۔“ آئی منی جُست ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت ئے۔
”تئی سر ءَ من اکسے دیم دیاں باریں ایشی ءَ تو پجا کارے اگاں ناں؟“ آئی پد ءَ گْوشت۔
”شریں کولیگاں باریں روانے بہ دے“ من لاشاری ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت۔
”ھو کُربان ایشی زاناں، ھیر اِنت۔؟“ من آئی ءَ را گْوشت۔
”ھو گْوشگ ءَ اَنت کہ من کوہ ءَ کایاں ، بلے من شریں رنگے ءَ ایشی زانگ ءَ نہ آں تو کہ زان ئے گُڑا جوان اِنت۔“ لاشاری ءَ شاکارگے جت ءُ گْوشت ئے۔
”ھو سرزاھر ءَ شر اِنت“ من گْوشت۔
”جی شریں کولیگاں گُڑا ھواری اِنت، پد ءَ دُچار کپاں اگاں زند ءَ وپا کُت۔“ لاشاری وتی ھال بند کُت ءُ گْوشت ئے۔
”جی شریں کُربان ھواریں“ من آئی ءِ پَسّہ دات گْوشت۔
اے شپ ءَ داں دیراں من ایوک ءَ نِشت ءُ جیڑ اِت کہ زمین ءِ چونیں مِھرے کہ سنگت چہ سنگت ءَ جُتا بنت ءُ انچیں سنگت کہ ترا پہ چارگ ءَ اُوں دل نہ بنت، بلے آ وت ءَ پہ زمین ءِ پھازگ ءَ ٹُکر ٹُکر کن اَنت ءُ زمین ءِ میار بنت۔ مرچی دُژمن ءَ بلوچ انچو لاچار کُتگ اَنت کہ آ اے جنگ ءَ وتی ساہ ءُ سرانی کُربان کنگ ءَ چک ءُ پد نہ بنت ءُ زوراک ءِ ھما مُھریں بُنجلاں رو اَنت کہ دُژمن ءِ وھم ءُ گُمان ءَ اُوں نہ اِنت کہ بلوچ سرمچار اِد ءَ کئیت ءُ من ءَ تاوان دنت۔
ھو!
بلوچ ءِ بچّ ءُ جنک مرچی دُژمن ءَ انچو لاچار کُتگ اَنت آ چہ وتی ساہ ءَ گیش زمین ءَ دوست دار اَنت ءُ ھمے بچ ءُ جنک وتی مرگ ءَ وت گِچین ءُ کُربان بنت۔
ھو!
لھتیں مردم ھست کہ گْوش اَنت کہ اے چہ وتی زندگی ءَ بے زار اَنت، ایشاناں وتی ساہ گم پِر نہ اِنت، بلے مرچی ھما مردم وت بہ جیڑ اَنت، سما بہ کن اَنت کہ وھدے تئی زمین، تئی راج ءُ راجدپتر، دود ءُ ربیدگ، تئی مال ءُ مِلکت ءُ تئی شھدیں زُبان کہ گوں گُلامی ءِ سانکلاں بندوک بہ بیت گُڑا تو چے کن ئے؟ نِدارگ چار ئے یا پہ ایشانی پھازگ ءَ کُربانی دئے؟ اگاں کسے گْوش ایت کہ ایشاناں وتی ساہ دوست نہ انت گُڑا منی نِزّ ءَ آئی ءَ را انگت سما نہ اِنت کہ زمین ءِ مھر چی ءِ را گْوش اَنت۔
بلے!
زمین زانت کہ پہ من ءَ کُربانی کَے داتگ ءُ کَے منی سوداگر بوتگ، زمین زانت کہ کَے پہ منی رکینگ ءَ پند بُر اِتگ، کَے ھونانی ھار ملینتگ، کَے وتی ساہ ءَ چہ گین من ءَ رکینتگ ءُ کَھ پہ منی واستا وتی لوگ، وتی زند ءِ واھگ ءُ واھِشت کُشتگ ءُ کُربانی داتگ۔
ھو! زمین زانت ءُ زمین وتی بچاں پَجا کار اِیت ءُ زمین وتی بچاں، وتی ھونی ءُ ٹپی ئیں سینگ ءَ مُدام جاہ دنت۔
روان اِنت۔۔۔
