نبشتہ کار: کوھی بلوچ
پنچمی بھر
روچ ءِ ساھت دو ءَ ما پہ دمے سارت کنگ ءَ جاھے ءَ اُوشتات ایں، اِد ءَ کہ ما اُوشتات ایں اے جاہ ءَ نہ مُرگانی توار ءُ ناں کہ پہ دمے سارت کنگ ءَ ساھِگے ھست اَت، ایوک ءَ دو درچک ھست اَت ءُ اے درچک بے آپی ءَ مُرتگ اِتاں ءُ دو گز ھست اَت کہ ایشانی چیر ءَ نِندگ نہ بوت۔ سنگتے ءَ وتی چادر گوں ھمے کھیر ءَ بست ءُ ما ساھِگ ءَ نِشت ءُ دمے سارت کُت۔ سنگتے ءَ گْوشت کہ دیم ءَ پہ نِندگ ءَ مچکدگے ھست ھمود ءَ رویں چون اِنت؟ کمانڈر ءَ گْوشت: “من سنگت ھمے جاہ ءِ ودار داتگ اَنت کہ آ کا اَنت ءُ لھتیں چیز دست گِراں ءُ پد ءَ وتی دیم ءَ ریں۔”
ما کِساس یک ءُ نیم ساھت ءَ ھمد ءَ نِشت ءُ ودار کُت۔
”سے سنگت پیداک سنگتاں بہ گْوش کہ سنگتانی دیم ءَ رو اَنت۔“ بُرز ءَ نِشتگیں سنگت ءَ سنگت واکی ٹاکی کُت ءُ گْوشت۔
”جی شریں کولیگاں، تو گُڑا کمے ودار بہ کن دانکہ سنگت سر بہ بنت۔“ کمانڈر ءَ بُرز ءِ سنگت ءِ پسّہ دات ءُ گْوشت ئے۔
”جی شریں کُربان“ سنگت ءَ کمانڈر ءِ پَسّہ دات۔
”بس نوں منزل نزیک اِنت، دُوا بہ کن اِت کہ راہ بندوک مہ بیت“۔ کمانڈر ءَ وتی دیم گوں شھید واھگ جان ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”اللہ بہ کنت کہ مارا پادانی درداں کُشت وللہ“ شھید واھگ جان ءَ وتی چادر کونڈ ءِ چیر ءَ کُت ءُ کمانڈر ءِ پسّہ دات۔
”بس نوں نزیک اِنت“ کمانڈر ءَ شھید واھگ جان ءَ را گْوشت۔
”اڑے بیا کہ تئی ودار ءَ مارا پیر کُت“ کمانڈر ءَ وتی دیم گوں نوکیں سنگتاں کُت ءُ گْوشت ئے۔
”ترا ڑے چون اِنت زالم تو اے گرم ءُ چل ءَ سپر کنگ ءَ ئے، سنگت ترا دِل بنت۔۔۔۔۔؟“ چہ ھمے نوکیں سنگتاں یکے ءَ دیم گوں کمانڈر ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”سرمچار سرمچار اِنت، گرم مرم نیست واجو“ کمانڈر چہ وتی جاہ ءَ پاد اَتک ءُ دیم پہ سنگتاں شُت ءُ گْوشت ئے۔
”ھو کہ سرمچار اِنسان نہ اَنت، نکس گوں گپاں“ سنگتے ءَ پہ کندگ گْوشت۔
گوں سنگتاں دْروت ءُ دْراھی ءَ پد ما کِساس یک ساھتے ءَ نِشت ءُ دیوان بوت ایں، سنگتاں وتی چیز دست گِپت ءُ پہ وت ءَ شُتاں کہ آیانی سپر مزن اَت۔ سنگتاں گْوشت کہ نوں بس اُوتاک ءَ داراں ءُ دو سنگت پیسر بہ بیت کہ راہ زانگ نہ بیت، دُژمن بء گندے راہ ءَ بہ بند اِیت۔ دو سنگت پیسر بوت ءُ ما کِساس نیم ساھت ءَ پد رھادگ بوت اِیں۔ روچ ءِ بُڈگ ءَ پیسر ما اُوتاک ءَ سر بوت اِیں، گوں سنگتاں دْروت ءُ دْراھی ءَ پد سنگتاں ورگ شر کُت ءُ وارت۔ شپ کہ بوت سنگتاں دیوان کُت، سپر ءِ ھبر ءُ کِسّہ ءَ پد سنگتے ءَ گْوشت: “باندا دو سنگت پہ شِکار ءَ بروت کہ سنگتاں دم بُرتگ ءُ گوشتے المی اِنت۔”
سنگت پہ وتی وابجاھاں روان بوت اَنت، دیوانجاہ ءَ پشت کپتگیں من، لاشاری ءُ شھید واھگ جان اِتاں۔
”واھگ جان باریں تو چے گْوش ئے شُما گُڑا وتی دیم ءَ رو اِت یا لھتیں روچ انگت مئے کِرّ ءَ جَل اِت؟“ لاشاری ءَ وتی دیم گوں واھگ جان ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”سلاہ سنگتانی اِنت چے کہ سنگت گْوش اَنت ءُ شُمئے ھال گوں مئے سنگتاں بوتگ اگاں ناں؟“ واھگ جان ءَ وتی دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ پَسّہ دات۔
”باریں سنگتاں سُھب ءَ جُست کن آں، چے گْوش اَنت۔“ لاشاری ءَ واھگ جان ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت ئے۔
ما اُوں دیم پہ وتی وابجاہ ءَ شُت ءُ وپت اِیں، من ءُ لاشاری داں دیراں نِشت ءُ دیوان کُت۔ برے لاشاری ءَ کِسّہ ءُ برے من کِسّہ کُت۔ سُھب کہ بوت دْراھیں سنگت دیوانجاہ ءَ ساڑی بوتاں ابید دو سنگت ءَ کہ آ گْوربامی دیم پہ شِکار ءَ شُتگ اِتاں۔ لھتیں ساھت ءَ پد مئے شِکاری اُوں اتک اَنت کہ شِکار اِش نہ کُتگ اَت۔ کمانڈر اَتک ءُ من ءَ توارے کُت کہ “بْیا کمے کارے ھست، من دیم پہ سنگت ءَ شُت آں۔”
”گْوشگ شر نہ انت، بلے باریں شُما گُڑا کدی سلامتی دیم پہ سنگتاں رو اِت، اگاں دم نہ بُرتگ گُڑا باندا دو سنگت شُمے نیمگ ءَ روگ ءَ اِنت“ کمانڈر ءَ من ءَ گْوشت۔
”نا کُربان من دم نہ بُرتگ، من وَ انچیں روچے لوٹاں کہ سپر بہ بیت۔“ من وتی دیم گوں کمانڈر ءَ کُت ءَ پہ کندگ گْوشت۔
”گُڑا باندا پہ سلامتی شُمے سپر اِنت ءُ واھگ جان ءَ اُوں جُست بہ کن“ کمانڈر ءَ وتی تُپنگ دست ءُ کُت ءُ من ءَ گْوشت ئے۔
”جی شریں کولیگاں“ من کمانڈر ءِ پَسّہ دات ءُ پاد اَتک آں۔
سُھب کہ بوت گُڑا من ءُ شھید واھگ جاں گوں دو سنگت ءَ، سنگت رُکست کُت ءُ دیم پہ وتی منزل ءَ رھادگ بوتیں۔
روان اِنت۔۔۔
