نبشتہ کار: کوھی بلوچ
چارمی بھر:
شپ ءَ داں دیراں ما نِشت ءُ دیوان کُت، سْیاہ ءُ تھاری ءَ ھِچ گِندگ نہ بوت۔ گوات مدان مدان ءَ کشگ ءَ اَت، کور ءِ پیش گوں یکے دومی ھبر کنگ ءَ اِتاں، چِرتانی چِری چِری ءِ توار، برے برے گوشاں ڈوکانی توار کہ چہ کوھانی سر ءَ کپگ ءَ اِتاں، درچک بے توار ءُ گُنگ اِتاں لاشاری ءَ وتی دیم گوں آزمان ءَ کُتگ ءُ جیڑگ ءَ اَت، واھگ جان ءَ وتی سر پہ واب ءَ ایر کُتگ اَت ءُ من گوں لاشاری ءِ اے ھبر ءَ جیڑگ ءَ اِتاں کہ آئی ءَ را کُجام کِتاباں بہ دیاں کہ آئی ءِ کار آسودگ بہ باں۔ گوں ھمے جیڑگانی مانگیشّگ ءَ من واب شُتاں ءُ وھدے کہ بُست کُت داں سُھب بوگی اِنت ءُ مُرگاں اُوں وتی کُدو یل کُتگ ءُ پہ لاپ ءِ شوھاز ءَ در کپتگ اَنت۔ روچ ءِ زردی نوک چہ کوھانی سر ٹُلاں ودی بوگ ءَ اَت، واھگ جان چہ وتی وابجاہ ءَ پاد اَتکگ ءُ نِشتگ اَت، لاشاری وتی وابجاہ ءَ نِشتگ ءُ گوں وتی بیست تیری ءَ گُلایش اَت۔
”تئی ھیال ءَ سنگت مرچی در کپ اَنت یا باندا؟“ واھگ جان ءَ وتی چادر کوپگ ءَ کُت دیم پہ من ءَ اَتک ءُ گْوشت ئے۔
”نہ زاناں کولیگاں“ من وتی تُپنگ چادر ءِ سربُر ءَ ایر کُت ءُ واھگ جان ءِ پَسّہ دات۔
”اے منی اولی زند اِنت اے دمگ ءَ دِگہ چینچو روچ ءَ پد دیم پہ اُوتاک ءَ رویں تئی ھیال ءَ؟“ من وتی دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”بس دِگہ دو روچ ءَ پد بائدیں سر بہ بئیں“ لاشاری ءَ وتی دیم گوں من ءَ کُت ءُ منی جُست ءِ پسّو دات۔
ما پاد اَتک ءُ دیم پہ دیوانجاہ ءَ رھادگ بوت اِیں، اے ساھت ءَ روچ ءِ نیم کوہ ءَ اندر ءُ نیم ڈنّ ءَ اَت، مُرگانی شینزارگاں مچکدگ زیبا کُتگ اَت، چہ کانیگ ءَ دو سنگت وتی چاگلاں آپ کنگ ءَ اَت، دو سنگت چاہ شر کنگ ءَ اَت ءُ کمانڈر ءَ گوں ڈوک ءَ تِکہ داتگ ءُ وتی تُپنگ ءَ ساپ کنگ ءَ اَت۔ وھدے کہ ما دیوانجاہ سر بوت اِیں، سنگتاں نگن پتک ءُ وارت، دو ساھت ءَ پد ما دیم پہ سپر ءَ رھادگ بوت اِیں۔
سے روچ بیت کہ ما مدام سپر کناں ءُ روگ ءَ اِیں، برے ما گوں کور ءُ برے گوں سارتی ءَ مِڑان ءُ جُنزگ ءَ اِیں۔ دل ءَ جیڑاں کہ اے زمین ءِ گُلامی اِنت کہ اے سرمچار نہ شپ، نہ روچ، نہ ھور ءُ ناں کہ سارتی ءُ گرمیں روچ چارگ ءَ اَنت۔ اگاں زمین مرچی گوں گُلامی ءِ سانکلاں بندوک مہ بوتیں گُڑا اے بچ مرچی وتی لوگ ءَ نِشتگ ءُ وشیں زندے گْوازینگ ءَ اِتاں، وتی لوگ ءِ مردماں گوں نِند ءُ نیاد ءُ وشیاں ھوار اِتاں، بلے گُلامی ءَ مرچی اے سالونکیں بچ چہ جنگ ءُ جُھد ءَ لاچار کُتگ اَنت کہ پہ زمین ءِ پھازگ ءَ جنگ بہ کن اَنت۔
”لاشاری ترا دیر اِنت کہ تو کوہ ءَ اتکگ ئے؟“ شھید واھگ جان ءَ وتی دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”من ءَ دیر نہ اِنت، کِساس دو سال بیت“ لاشاری ءَ وتی دیم گوں واھگ ءَ کُت ءُ جواب ترّینت۔
”من گْوشتگ کہ ترا پنچ ءُ شش سال بیت کہ کوہ ءَ اَتکگ ئے کہ راہ ءُ دراں زانگ ءَ ئے۔“ واھگ ءَ پہ کندگ لاشاری ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت۔
”لاشاری راز دار اِنت، ترا وتی رازاں نہ دنت کہ کدی اَتکگ آں“ من وتی دیم گوں شھید واھگ جان ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”بوتگ کنت ماما (واھگ جان ءَ مُدام لبر ء ”ماما“ پہ مِھر سنگت گْوشت اَنت) منی گوم ءَ دْروگ بندگ ءَ اِنت ھاھاھا۔“ واھگ جان ءَ وتی دیم گوں من ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”نہ بابا! پارٹی ءِ مستریں چیز رازداری اِنت۔“ من وتی دست ءِ تُپنگ زُرت ءُ کوپگ ءَ کُت ءُ واھگ جان ءَ را گْوشت۔
”شُما بایا مزاک ءَ اُوں نَیل اِت۔“ واھگ جان ءَ وتی چادر کوپگ ءَ کُت ءُ پہ کندگ منی پسّہ دات ءُ گْوشت ئے۔
”تو واھگ جان ءَ چی ءَ نَیل ئے، بِلے کہ شُگلے کنت۔ اے بلاھیں سپر اے ڈول ءَ کُج ءَ ھلاس بیت۔“ لاشاری ءَ وتی دیم گوں من ءَ کُت ءُ پہ کندگ گْوشت۔
روان اِنت۔۔۔
