نبشتہ کار: کوھی بلوچ
سیمی بھر:
کِساس روچ ءِ یازدَہ بج اَت، سنگتاں داشت کہ دیم ءَ دُژمن راہ ءَ ھر وھد ءَ بند اِیت ءُ یک ءُ دو رنداں گوں سنگتاں دُچار کپتگ ءُ مُردار بوتگ۔ دو سنگت پہ راہ ءِ چارگ ءَ رھادگ بوت ءُ ما مچکدگ ءَ نِشت ءُ سنگتانی ودار کُت، نیم ساھت ءَ پد سنگتاں ھال کُت کہ بیا اِت۔ ما دیم پہ سنگتاں رھادگ بوت ایں ءُ دو ساھت ءَ پد ما دِگہ مچکدگے ءَ اُوشتات اِیں ءُ دمے سارت کُت، سنگتاں ورگ شر کُت وارت۔ کمانڈر ءَ گْوشت: “اگاں شُما لوٹ اِت کہ وتی منزل ءَ نزیک بہ کن اِت گُڑا در کپگی اِنت، اگاں دم بُرتگ گُڑا شپی ھمد ءَ جلّیں۔”
چء سنگتانی جُست ءَ پد ما دیم پہ منزل ءَ رھادگ بوت اِیں۔ روچ نوک چہ کوھاں اندیم بوگ ءَ اَت، کَورانی لُردیں آپ اُوں ھلاس بوتگ اِتاں، کوھانی ھُشکیں کاہ ءُ بوچاں گْوات برے یک نمیگے ءَ تاب دیگ ءَ اَت، مرچی سارتی اُوں کم تر اِتگ اَت اَنچو سما بوگ ءَ اَت گْوش ئے گرماگ اِنت۔
”سنگتاں ھِمت کن اِت دِگہ نیم ساھت ءَ پد مئے اُوشتگ ءِ جاہ کئیت ءُ شپ ءَ ھمد ءَ جلاں ءُ پد ءَ سُھب ءَ پہ کسمت رھادگ بہ بئیں۔“ کمانڈر ءَ وتی تُپنگ چہ کوپگ ءَ ایر کُت ءُ دست ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”منی ھیال ءَ اے ھما جاہ بیت اِنت کہ ما لھتیں روچ پیسر ھمد ءَ نِشتگ ءُ اُوتاک کُتگ اَت گِندے۔۔۔۔۔؟“ لاشاری ءَ وتی دیم گوں کمانڈر ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”ھو! کولیگاں ھما جاہ اِنت، دلمانگاں ھمود ءَ بہ رویں چون اِنت اے جاہ تئی ھیال ءَ؟“ کمانڈر ءَ دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ پسّہ دات۔
”شوکیں جاھے، گُڑا اے جاہ ءُ پد ءِ منی جوڑ کُرتگیں وابجاہ کہ من شر نہ وپتاں آ رندی ھاھاھا۔ “ لاشاری ءَ وتی دیم گوں کمانڈر ءَ کُت ءُ پہ کندگ گْوشت ئے۔
وھدے کہ ما اُوتاک ءَ سر بوت اِیں گُڑا کمانڈر اتک ءُ دْراھیں سنگتے مُچ کُت ءُ گْوشت ئے: “ھیال بہ کن اِت ءُ وتی توار ءَ کمے جھل بہ کن اِت کہ اے نیمگ ءَ برے برے شِکاری کئیت ءُ کس زانگ نہ بیت کہ کئے چونیں مردمے ءُ پد ءَ مارا تاوان مہ دے اَنت، جُھد بہ کن اِت کہ دو دو ءَ وپسان بہ کن اِت۔”
سنگتے آرت تَر کُت ءُ پُناری شر کُت، ما ورگ شر کُت ءُ وارت۔ سنگت دیوان ءَ نِشتگ اِتاں یک سنگتے ءَ گوانک کُت ءُ گْوشت: “سْیاہ چاہ ءِ موڑ اِنت، باریں کئے چاہ شر کنت ءُ انچیں چاھے بہ بیت کہ مرچی ئیں پند ءِ دْواھیں درداں گار بہ کنت۔”
”منی بَلُّک چاہ وارے بوتگ، بلے نِماسگ چاہ گرادگ نہ زانت گرکیں ھاھاھاھا۔“ کمانڈر ءَ وتی دیم گوں سنگت ءَ کُت ءُ پہ کندگ گْوشت ئے۔
”تئی بَلُّک کلام چاہ وارے نہ بوتگ، منی بَلُّک ءَ روچے چار چار کرہ چاہ وارتگ ھاھاھا۔“ سنگت ءَ پہ کندگ کمانڈر گْوشت۔
”مانا انچو گُمان بیت کہ تئی بَلی ءَ را ھوٹل ءِ بوتگ“ لاشاری ءَ چہ دور سنگت ءِ پَسّہ دات ءُ پہ کندگ گْوشت ئے۔
”شُما چوش کن اِت وتی چاہ ءَ پِر کن اِت، بزگیں بلکاں بِل اِت۔“ کمانڈر چہ وتی جاہ ءَ پاد اتک ءُ گْوشت ئے۔
”من انچو چاہ ءِ گِراداں اگاں شُما شپی شیئر ءُ شائری دیوان ءِ اڈّ دے اِت؟“ لاشاری چہ وتی جاہ ءَ پاد اتک ءُ دیوان ءَ اتک ءُ گْوشت ئے۔
”اگاں شُما شائری دیوانے کن اِت من ءَ مسلہ نہ اَنت، بلے ھبر ایش اِنت شُمارا سپرے دیم ءَ ھست اَنگت۔“ کمانڈر ءَ دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
لاشاری ءَ چاہ گْراست ءُ دیوان ءَ نِشت، سنگتاں چاہ وارت ءُ مئے شائری دیوان برجاہ بوت۔ اے دیوان ءِ بِندات سنگتے ءَ گوں واجہ ابا مُبارک کاؔزی ءِ شئیرے ءَ کُت، اے دیوان ءَ ما کُل چار شائر اِتاں ءُ آدگہ سنگت بس مئے شائری ءِ سر ءَ واہ واہ کنگ ءَ اِت اَنت۔ ما داں دیراں نِشت ءُ دیوان کُت، وھدے کہ دیوان ھلاس بوت گُڑا سنگت دیم پہوتی وانگجاھاں روان بوت اَنت۔ دیوان ءِ گُڈّی سنگت من ءُ لاشاری اِتاں کہ مئے وابجاہ ھمے مچکدگ اَت ءُ مئے دومی ھمراہ شھید واھگ جان اَت۔
”یار منی شائری چون اَت باریں؟“ لاشاری ءَ وتی تُپنگ ایر کُت ءُ شھید واھگ جان ءَ گْوشت ئے۔
”شوک اَت کُربان، بلے گپ چو اے وڑ ءَ اِنت کہ شائرے نہ آں۔“ واھگ جان ءَ لاشاری ءَ پَسّہ دات۔
”تئی شائری شوک اَت، بلے ترا انگت جُھد کنگی اِنت، تئی لبز شر اَنت ترا رِد ءُ بندانی سر ءَ کار کنگی اِنت ءُ اگاں کتاب رست گُڑا الم بہ وان۔“ من وتی دیم گوں لاشاری ءَ کُت گْوشت۔
”ھو! بلے کتاب منی کِرّ ءَ نیست، بوتگ انی نیست اِنت۔“ لاشاری ءَ وتی چاگل زُرت ءُ دیم پہ من ءَ اتک ءُ گْوشت ئے۔
”شریں کولیگاں! ترا گُڑا من باندا شوکیں پی ڈی ایپ کِتابے دے آں۔“ من لاشاری ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت۔
””تو نبشتانک نبشتہ کُتگ اگاں ناں؟“ من وتی دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”ھو! بلے لبزانی ردی ھست اَنت ءُ اگاں تو سر ءُ سوج کن ئے گُڑا مردم جُھد کنت۔“ لاشاری منی پَسّہ دات ءُ گْوشت ئے۔
”الم کُربان! چے کہ زاناں ترا گْوش آں۔“ من وتی دست لاشاری ءِ کوپگ ءُ کُت ءُ گْوشت۔
روان اِنت۔۔۔۔
