لاشاری جپاکش ءُ مِھروانیں سنگتے اَت

نبشتہ کار: کوھی بلوچ

دومی بھر:

شپ ءَ وتی سْیاھی ایر دات، کور ءِ مزنیں آپ سِنگاں تیلانک دیاں اَت، سارتی نوک جان ءَ ایر کپان اَت کہ سنگتاں ورگ وارت ءُ دیوان بوت۔ کِساس دو ساھت ءَ ما نِشت ءُ دیوان کُت، سنگتے ءَ وتی گْوستگیں کِسّھے آؤرت کہ “یک رندے ما سپر ءَ بوتگ اِیں کہ سک ھور بوتگ بلے سارتی نہ بوتگ ءُ مئے دو لاگ (ھر) آپ ءَ گوں مڈّیاں بُرتگ۔” یک نیمگے ءَ سارتی ءُ دومی نیمگ ءَ بے نِپادی اَت۔
”منی ھیال ءَ کوم شُمارا واب ءَ گِپتگ ءُ نِپاد تر اَنت جُھد کن اِت کہ ھواری وپسان کن اِت کہ سارتی کم بیت۔“ سنگتے ءَ وتی شال ماں پوشت ءُ گْوشت ئے۔
”ھو کُربان! سارتی ءِ گلینگ ءَ کار ھمیش اِنت“۔ لاشاری چہ وتی جاہ ءَ پاد اَتک ءُ دیمے گوں سنگت ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”منی ھیال ءَ من دیم پہ مسیت ءَ بہ روان وپسگ بیت“ من چہ وتی جاہ ءَ پاد اتک ءُ دست لاشاری ءِ کوپگ ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”ھاھاھاھا اے منی ھیال ءَ اَت کہ مسیت ءَ بہ رواں، بلے مسیت کمے دور اِنت ءُ مسیت ءَ آس روک کنگ نہ بیت۔“ لاشاری ءَ پہ کندگ منی پَسّہ دات۔
”شریں گُڑا بیا من ءُ تو رواں کوم وپس اِیت“ من وتی دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”سنگتاں ھیال بہ کن اِت کہ آس ءِ برانز ڈن ءَ مہ رو اَنت، من زاناں کہ شُما سپر ءَ بوتگ اِت، بلے جُھد بہ کن اِت پہ وھد پاد بیا اِت ءُ سپر انگت ھست اِنت“ کمانڈر چہ وتی جاہ ءَ پاد اتک ءُ دیمے گوں سنگتاں کُت ءُ گْوشت ئے۔
”جی شریں کُربان“ دْراھیں سنگتاں گْوشت۔
”شریں کُربان! گُڑا اولی گاٹ منیگ اِنت، بلے پاد آیگ ءِ جُھد ءَ بہ کن اِت“ کمانڈر ءَ وتی دیم گوں ما کُت گْوشت ئے۔
”نہ کُربان اولی گاٹ منی اِنت، تو دوشی گاٹ ءَ بوتگ ئے۔“ لاشاری ءَ کمانڈر ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت ئے۔
”نہ کولیگاں منی جان! من وت رواں شُما بس جُھد بہ کن اِت مھلہ پاد بیا اِت۔

سنگت دیم پہ وتی وابجاھاں شُت ءُ وپت اَنت، سُھب کہ بوت سنگتاں ورگ وارت ءُ دیم پہ سپر ءَ رھادگ بوت اَنت۔ کورانی آپ کم بوتگ اِتاں، کوہ گوں ھُشکیں دار ءُ سبزیں پیشاں زیبدار اِت اَنت۔ اے ساھت ءَ من ءُ شھید جان ءُ شھید یھیا لال ھمراہ ءُ سنگتانی پُشت ءَ ایں، نہ زاناں سرمچار چی ءَ انچو مھروان اَنت۔ برے برے جیڑاں کہ اگاں اے سنگت اَچ جُتا بہ باں گُڑا ما زندگ نہ بہ اِیں، بلے راستی ایش اِنت کہ اے جنگ ءَ ما چہ وتی سنگتاں جُتا نہ بہ اِیں ءُ مُدام ھواریں کہ سنگتانی داتگیں مِھر، داتگیں کُربانی، پنت ءُ نسّیت پہ جُنزگ ءُ جُھد ءَ سکین دے اَنت ءُ ترا بِھ جُتا بوگ ءَ نَیل اَنت۔

روان اِنت۔۔۔۔