نبشتہ کار: کوھی بلوچ
اولی بھر:
ما سنگت رُکست کُت ءُ پہ سپر ءَ رھادگ بوت اِیں، کِساں نیم ساھت ءَ پد ما ودار ءَ نِشتگ اِیں سنگتانی نیمگ ءَ سر بوت اِیں کہ مارا گوں ھمے سنگتاں رَوگی اَت دیم پہ اُوتاک ءَ۔ ھور گْوارگ ءَ اَت، کور ءُ شیپاں آپ آورتگ اَت، دور دو سنگت مئے ودار ءَ سنگر ءَ نِشتگ اَت۔ وھدے ما سنگتانی کِرّ ءَ سر بوت اِیں دْروت ءُ دْراھی ءَ پد ما دیم پہ وتی منزل ءَ رھادگ بوت اِیں۔ چہ ھمے دوئیں شنگتاں یکے پِدائی یھیا لال پنّام ء لاشاری اَت، سنگت پیسر اِتاں ءُ من ءُ لاشاری چہ کُلیں سنگتاں پُشت اِتیں، آئی ءَ پیست تیری یے کوپگ ءَ اَت، گْور ءِ پُچ ھور ءِ آپ ءَ تر کُتگ اِتاں ءُ مزنیں گام جناں ءُ روان اَت۔
ما کِساس دو ساھت ءَ پد اُوشتات اِیں، سنگتاں پہ واری آس روک کُت ءُ وتی تریں پُچ ھُشت کُرتاں، لاشاری ءَ چہ مڈّی ءَ شیر کش اِت ءُ چاہ پِر کُت، ما چاہ وارت ءُ پدا رھادگ بوت اِیں۔ اے ساھت ءَ روچ چہ کوھاں اندیم بوگ ءَ اَت ءُ شپ گوں سْیاھی ءَ پیداک اَت، ھور ءَ گوارگ بس کُتگ اَت، بلے کورانی آپ انگت تچگ ءَ اِتاں، مئے نِپاد آپ ءَ میسینتگ اِتاں، ساری اُوں کمے ھست اَت، داں چماں کار کُت ھِچ چوشیں جاھے ودی نہ بوت کہ ما اے سارتی ءَ ھلاس بہ کن اِیں۔
”منی اولی رند اِنت اے دمگ ءَ باریں نزّیک ءَ پْرشتگیں بان ءُ چوشیں ھنکین نیست کہ بہ نِنداں؟“ من سنگتے ءَ را جُست کُت۔
”ھست بلے کمے دور اَنت، کِساس یک ءُ نیم ساھت بیت دوری ءَ“ سنگت ءَ منی پَسّہ دات ءُ دیم ءَ روان بوت۔
”گُڑا ما ھمود ءَ روین ءُ پٹ ءِ سر ءَ داریں کہ کور مرچی نِندگی نہ اَنت کہ آپ اِنت“. من وتی دست ءُ تُپنگ کوپگ ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”جُھد کناں ھمود ءَ داریں کہ شپ سارت ءُ نِپاد میسیتگ اَنت“۔ سنگت ءَ دیم گوں من ءَ کُت ءُ پَسّھے دات۔
”اے سنگت ءَ من پَجا نیارگ ءَ آں باریں کُجام دیمے سنگتے؟“ لاشاری ءَ وتی دیم گوں من ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”تو ایشی ءَ نہ زان ئے منی ھیال ءَ، اے سنگت واھگ اِنت (شھید واھگ جان کہ ماں کیچ ءَ گوں شھید شمس جان ءِ ھواری ءَ شھید بوت)“ من وتی دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ پَسّہ دات۔
”ھو! من پیسر ءَ نہ دیستگ“ لاشاری جان ءَ وتی چاگل شر کُت ءُ گْوشت ئے۔
یک ساھتے ءَ پد ما وتی ھنکین ءِ نزّیک ءَ سر بوت اِیں ءُ نوں تھاری ءَ اُوں مانشانتگ اَت، نہ پہ آس ءِ روک کنگ ءَ کش ءُ گوراں دار ھست اَت ءُ ناں کہ شریں لوگ کہ بہ نِندیں۔ بان باز اِتاں، بلے دُرس ھور ءَ دور داتگ اِتاں ءُ لوگانی تہ چہ آپ ءَ پُر اَت۔ لھتیں سنگت پہ ھُشکیں دار ءِ شوھاز ءَ شُت، دو سنگت ھمے پْرشتگیں بان ءِ سر ءَ شُت ءُ آپ ءِ روگ ءِ راہ پچ کُت ءُ من ءَ سنگتے ءَ لوگ ءِ تھ شر کُت کہ گْونڈیں جاھے ھُشک اَت کہ نِندگی اَت۔ سنگتاں یک لوگے ءِ کُنٹ گِرّان کُت ءُ آؤرت کہ پہ سوچگ ءَ شر اِنت۔ سنگتاں آس روک کُت ءُ تریں کمبل آس ءِ نزّیک ءَ کُتاں کہ ھُشک بہ باں، لاشاری ءَ لوھیگ زُرت پہ شودگ ءَ شُت، من ءُ دِگہ یک سنگتے ءَ چاہ پِر کُت۔ ما داں دیراں نِشت ءُ ھبر کُت کہ مئے نِپاد ھُشک بہ باں۔
”من بیھالاں مسیت گِندگ ءَ شر اِنت نہ زاناں توکا چون بیت آپ ءَ گِپتگ یا ناں؟“ سنگتے ءَ کندگے جت ءُ گْوشت ئے۔
”ترا سلام اِنت منی کُنگُر! تئی ڈولیں دِگہ یکے مئے ھمراہ بہ بیت مارا کور ءِ آپ بارت یا ساتی کُش اِیت نہ کرزاں“ سنگتے ءَ پہ کندگ پَسّہ دات۔
”بیا باریں رواں مسیت ءَ چاراں اللہ ءِ لوگ بائد سرمچاراں شپی جاہ بہ دنت“ سنگت ءَ وتی سواس پاد ءَ کُتاں ءُ دیم پہ مسیت ءَ شُت۔
”مسیت بائدیں ھُشک بہ بیت“ من سنگت ءِ پُشت ءَ روان بوتاں ءُ گْوشت۔
”واہ یار! مسیت آپ ءَ وَ گِپتگ، بلے شوکیں تگرد ءُ کارپِٹے ھست کہ دیول ءَ تِکہ بوتگاں آپ ءَ نہ گِپتگ اَنت“ سنگت ءَ وتی دیم گوں من ءَ کُت ءُ پہ کندگ گْوشت ئے۔
”واکی اُستاد! ھُدا ءَ را پہ سرمچاراں بزگ بوتگ کہ تگرد آپ ءَ نہ گِپتگ اَنت“ من تگرد جوپگ ءُ کُت ءُ سنگت ءَ را گْوشت۔
روان اِنت۔۔۔
