چاردہ سال ءِ گْرانیں ودار

نبشتہ کار: کوھی بلوچ

چاردہ سال ءِ درد بکش ءُ گْرانیں ودار، برے ماں دگ ءُ چار راھانی سر ءَ نِندگ، برے ھمے ریاست ءِ وتی جوڑ کُرتگیں کوریں آمیدگَسانی دیم ءَ نِندگ ءُ توار چِست کنگ کہ منی بَچ ءَ بْیار ایت، منی بچ ءِ میار ءُگُناہ چے اِنت ءُ شُما منی بچ اَچ من پرچا پُل اِتگ۔۔۔۔۔۔؟

بلے زوراک گُنگ، کور ءُ کر اَت، آئی اے مات ءِ نہ توار گوش داشت ءُ ناں کہ آئی ءِ اے ھبرانی پَسّویے دات اَنت ءُ مرچی اُوں گُنگ اِنت۔ مرچی گوں ھمے درد بکشیں ودار ءَ ماتی ھوری ءَ اے دُگنیا یل کُت پہ وتی ابدی جاہ شُت، بلے آئی ءِ بچ گُل مھمد بلوچ انگت ریاست ءِ تھاریں کوٹیانی تَہ ءَ اَزیت سگگ ءَ اِنت یا ریاست ءَ آئی ءَ را کُشتگ ءُ آئی ءِ ژانگولیں جون دور داتگ کہ نوں چہ وتی پشلی ءَ ھِچ نہ گْوش اِیت ءُ گُنگ اِنت۔

اے ھمے مات اَت کہ چہ  شال ءَ بہ گر داں زوراک ءِ لوگ (اسلام آباد) ءَ شُت، نہ آئی سارتی چار اِت ءُ ناں کہ گرم، نہ شُد چار اِت ءُ ناں کہ پند، آئی ءَ را وتی گار ءُ بیگواھیں بچ ءِ اکس دست ءَ اَت ءُ وَداریگ اَت کہ کدی منی بچیگ واتر کنت۔ کدی زوراک وتی گوشاں پچ کنت ءُ منی توار ءَ گوش دار اِیت، کدی وتی کوریں چَمّاں بچ کنت ءُ منی بزگی ءَ چار اَیت ءُ کدی یک ماتے ءِ درد ءُ رنجانی پَسّہ ءَ دنت ،بلے گُنگ ءُ کرّیں زوراک ءَ نہ آئی ءِ توار گوش داشت ءُ ناں کہ آئی ءِ درد مار اِت اَنت کہ یک ماتے پہ وتی بچ ءَ چینچو وداریگ اِنت۔

اے درد ءُ رنج ایوک ءَ ماتی ھوری ءِ نہ اِتاں آئی ھمراھی ءَ سدانی کچ ءَ مات ءُ گْوھار گون اَنت ءُ چہ ریاست ءَ بس ھمے جُست کہ مئے بچ کُجا اَنت؟ مئے بچانی میار چے اِنت؟ مئے بچ زندگ اَنت یا تو کُشتگ اَنت؟ اگاں زندگ گُڑا آیاں چی ءَ وتی جوڑ کُرتگیں آمیدگِس ءَ چی ءَ نیار ئے؟ اگاں تو کُشتگ اَنت گُڑا مارا آیانی جوناں پیش بدار دانکہ ما اے ودار ءَ مہ بہ اِیں کہ مئے بچ اَزیت دیگ بوگ ءَ اَنت ءُ اگاں ما وتی بچانی جوناں بہ گِند اَیں ما ودار ءِ پتر ءَ پیچین ءُ پہ دردیگیں دلے نِند اِیں۔

مرچی ھزارانی ھِساب ءَ مات ءُ گْوھار ھمے ودار ءَ نِشتگ کہ مئے سالونکیں بچ کدی واتر کن اَنت، کدی آ روچ کئیت کہ ما دوبر وتی بچاں گِند اِیں، بلے اے ودار انگت برجاہ اِنت، ھمک روچ ءَ اے تیر سُپتگیں جون بلوچ راج ءَ را پہ سوگاتی دیگ بوگ ءَ اَنت، ھمک روچ تیر سُپتگیں جوں ماں دگ ءُ گیابان ءَ چگل دیگ بوگ ءَ اِنت، ھمک روچ بلوچ بچ گار ءُ بیگواھی ءِ آماچ بوگ ءَ اَنت ءُ ھمک روچ اے روکیں آس یک لوگے سوچگ ءَ اِنت۔ مرچی بلوچ ءِ چوشیں لوگے نیست کہ اُود ءَ یکے گار ءُ بیگاہ یا تیر سُپتگیں جون ءِ سوگات کنگ نہ بوتگ۔ مرچی گار ءُ بیگواھیں مرمانی لوگبانک اے نہ زان اَنت کہ مئے مرد زندگ اَنت یا ما جنوزام ایں، مات نہ زانت کہ منی بچیگ واتر کنت یا ریاست آئی جون ءَ سوگات کنت ءُ آریپیں پِت ءُ مات پہ وتی بچانی ودار ءَ اے دُگنیا ءَ یل کنگ ءَ اَنت، بلے بچ انگت تھاریں کوٹیانی میار اَنت۔

گُڈّی ءَ بس ھمے گْوش آں کہ مرچی بلوچ راج ءَ را تِپاک بوگی ءُ پہ وتی بچانی شوھاز ءَ در کپگی اِنت، یکمُشت بوگی ءُ وتی بچ پد جنگی اَنت، توار چِست کنگی ءُ زوراک ءِ دیم ءَ گُنگ بوگی نہ اِنت، بلکیں گھگیری کنگی اِنت۔ اگاں ناں گُڑا اے زوراک ھمے پیم بلوچ راج ءِ چُکچینی ءَ کنت، ھمے پیم ءَ بلوچ ءِ بچّ تھاریں کوٹیانی میار کنگ بنت، ھمے پیم ءَ زوراک ءِ زوراکی برجاہ بیت اِنت ءُ ھمے پیم ءَ مئے راج گوں گُلامی ءَ زِند گْوازین اِیت۔ اے آس مرچی اگاں تئی ھَمساھِگ ءِ لوگ ءَ روک اِنت گُڑا بانداتیگیں روچ ءَ تئی لوگ ءَ روک بیت، مرچی تئی کش ءِ لوگ ءَ تیر سُپتگیں جون اَتکگ باندا تئی لوگ ءَ دیم دیگ بیت، مرچی ماتی ھوری ءَ پہ وتی بچ ءِ ودار ءَ اے دُگنیا یل کُتگ گُڑا چوش مہ بیت کہ باندا تو اے دردانی ساھِگ ءَ بہ بہ ئے۔

مرچی وھد ھست پہ توار چِست کنگ ءَ، گپ اے نہ اِنت کہ منی ءُ تئی توار گوشدارگ بوگ ءَ نہ اِنت، بلکیں من ءَ ترا گُنگ بوگی ءُ نِندگی نہ اِنت ءُ وتی بچانی جون ءِ ودار کنگی نہ اِنت، بلکیں دُژمن ءِ دیم ءَ چو کوہ ءَ مِک بوگی ءُ وتی سالوکیں بچ ءُ جنک آجو کنگی اَنت کہ زندان ءِ تھاریں کوٹیاں آیانی ھال چے اِنت ءُ ھما ماتانی چے ھال اِنت کہ سالانی سال دگ ءُ چارراھانی سر ءَ نِشتگ اَنت۔ اگاں زوراک ءِ زوراکیاں ھلاس کنگ لوٹ ئے گُڑا در کپگی اِنت، یکمُشت بوگی اِنت، گھگیری کنگی اِنت۔