ڈیھ ءِ مُریدیں میرل

سی ءُ ھپتمی بھر:

نبشتہ کار: ھلیل بلوچ

میرل جان ءَ کاگدے کشّ اِت کہ ھَور ءِ تْرمپے لگّ اِتگ اِت اَنت، گْوشت ئِے ”دستونکے دلگوش!

باز اِنت مھر ءِ کتاب وانگ ءَ کئے بزانت

بُلبلیں بالاد ءَ پُل شانگ ءَ کئے بزانت

اُو منی ٹھلیں بالاد ءِ وشبوئیں پل

تئی اُمیتانی دلمانگ ءَ کئے بزانت

من ترا چاردھی ماہ ءِ باھوٹ کُتہ

من گنوکاں یا سار زانگ ءَ کئے بزانت

روچ گْوزیت پہ ازاب ءُ شَپ ءَ دل تئی

وار ءُ وار ءَ کپیت تْرانگ ءَ کئے بزانت

تو گُشئے بیا پدا من تو امباز باں

وتسر ءُ جاھلیں شْوانگ ءَ کئے بزانت“

”واہ یار! زبردست“ من گْوشت

ھمد ءَ من ءُ میرل جان کمّو نشت مجلس ءُ دیوان کُرت، پد ءَ ادّا ھمّل ھم چہ مزنیں کوہ ءِ ٹُلّ ءَ ایر کپت ءُ مئے کرّ ءَ رس اِت ءُ ما ھم پاد اتک ءُ سئیں پہ کوٹیاں شُت اِیں۔ اے شَپ ھم ما ھمد ءَ گْوازینت، شَپ ءَ ھَور ءَ کمّو گْوارت بلے سُھب ءَ آزمان ساپ اَت۔ کسّے ءَ گْوشت نیمروچ ءِ نان ءَ ھمد ءَ کنیں ءُ درکپیں کسّے ءَ گْوشت راہ ءَ داریں، ٹکّری ءَ گْوشت: ”مزنیں آرتے ترّ کن اِت نیمروچ ءِ نان ءَ ھمد ءَ وریں، آدگہ ناناں پہ شَپ ءِ ھاتر ءَ زوریں کہ ھَورے کُرتہ دیم ءَ مُشکل اِنت ھُشکیں دار بہ رس اِیت۔“

لھتیں سنگت گوں کنور ءَ دلگوش بوت من شُت ھَر آؤرت اَنت ءُ من ءُ ٹکّری ءَ زیاتی سامان کچّیانی تہ ءَ مان کُرت اَنت۔ ساھت نُھ ءَ ما نیمروچ ءِ ورگ وارت ءُ آدگہ نان پتات ءُ زُرت انت ءُ درکپت اِیں۔ ٹکّری ءُ مجید دیم ءَ اِت اَنت، ما آدگہ سنگت گوں ھرّان اِت اِیں۔ لھتیں شَم ما لگّ اِت اِیں پد ءَ میکائل ءِ شیپ ءِ تہ ءَ ایر کپت اِیں۔ اے وھد ءَ ساھت پیشیم ءِ یک بوتگ اَت۔ سکّ ءَ مزنیں پندے ما جَتگ اَت، بلے ٹکّری ءُ مجید دارگ ءِ وڑا نہ اِت اَنت۔ من گْوشت: ”میرل! یار کمّو بدار اِت مردُم چاھے وارت سگریٹے کشّ ایت۔“

میرل گْوشت: ”دیم ءَ آپے بئیت، گُڑا داران ئِے۔“

ما روان اِت اِیں، شرّیں ٹُکّرے ما سپر کُرت ھمد ءَ شیپ ءِ تہ ءَ آپے تچگ ءَ اَت، بلے ٹکّری ءِ زیاں نہ داشتگ اَت۔ من واکی ٹاکی ءِ سر ءَ گھنٹی دات، ٹکّری ءَ پسّو دات ”ھیلو گھنٹی“

من گْوشت: ”ماما گْوشگ ءَ اِنت بدار اِت چاھے وریں، دمے کشّ ایں۔“

”انگوری ءِ تہ ءَ جوانیں ساھگ ءُ آپے ھست، ھمود ءَ داریں۔“ ٹکّری ءَ گْوشت

انگوری ءِ شیپ ھم دور نہ اَت، یکّ ءُ دو پیچ ءَ رند ما انگوری ءِ تہ ءَ داشت۔

من گْوشت: ”یار! منی سما کار ءَ نہ اِنت، چوناھیا اوتاک ءِ لڈّ ءُ باراں مجید چہ دْرائیں سنگتاں پُشت ءَ اِنت، بلے اے سپر ءَ دارگ نہ بیت۔“

میرل ءَ پسّو دات ”ھاران جان ءِ گْوات ءَ زُرتگ، اے گْوات مردُم ءَ را دم برگ ءَ نَیل اِیت۔“

مجید گْوشت ”او کوچگی! آروس تو کُرتگ، گْوات من ءَ زور اَنت۔“

ما دْرائیناں ٹھک دات ءُ کند اِت۔

سرمچارانی زند ھمیش اِنت، دو سئے کوپ چاہ تیوگیں روچ ءِ ژندی ءَ ھلاس کنت۔ سنگتاں چاہ وارت ءُ کمّو دمے کشّ اِت، پد ءِ ھَرانی کچی بار بوت اَنت۔ انگوری ءِ تہ ءَ ما ٹکّرے شُت اِیں پد ءَ کسانیں چُرّے زُرت ءُ چہ ژلّ ءَ کُپ کُرت ءُ آدیم بوت اِیں۔ چوش کہ مزنیں کَور ژلّ اَت، پمیشکا مئے پند سر ءَ جھلائی بوتگ بلے نوں کہ چہ ژلّ ءَ گْوستگ اِتیں مئے پند چیر ءَ بالائی اَت۔ دم برگ ھمیش اَت پورا گْوش ئے پاد گون نہ اَنت۔ ما ھُدا ھُدا کُرت کہ روچ ایر کپ اِیت داں کہ ما جاگھے بدار اِیں، بلے اے شیپ ءِ تہ ءَ آپ ءِ نام ءُ نشان نیست اَت۔۔۔۔۔

روان اِنت۔۔۔