آجوئی ءِ سپر

نبشتہ کار: زِراب دشتی

اولی بھر:

دسمبر ءِ ماہ ءُ سک سرد اَت، پد ءَ گوریچ ھم سَک کَشگ ءَ اَت کہ من ءُ دِگہ سنگتے سپرے ءَ درکپت اِیں۔ مئے سپر سَک دْراج ءُ ما شپ ءَ جاگھے داشت کہ اُود ءَ مَردم نیستگ اَت ءُ بازار سک دُور اِت اَنت۔ ما سُھب ءَ مھلہ پاد اتک اِیں تہ دیست مئے راستی کَش ءَ کَماشے کمیں گِستا اُوشتوک اِنت۔ من سَنگت ءَ گْوشت تو ھمد ءَ نند من رواں کَماش ءَ چاراں کہ پرچا اُوشتاتگ ، چی شوھاز کنگ ءَ اِنت، گُڑا من وتی توپک زُرت ءُ دیم پہ کَماش ءِ نیمگ ءَ جُنز اِت آں، سلام ءُ دْروت ءَ پد من جُست کُت کَماش ترا ھَیر اِنت تو اِدا اُوشتاتگ ئے؟
کماش ءَ گوں ارسیگیں َچمّاں پَسّہ دات ءُ گْوشت: ”منی چُک من  دوشی وتی لوگ ءِ دپ ءَ نندوک اِتاں کہ دیست یک سیکلے چہ جَنگل ءِ نیمگ ءَ پیداگ اِنت، من چار اِت اے سیکل چونیں سیکلے۔ شُمئے سیکل اتک ءُ منی ڈگار ءِ سر ءَ بند بیت، من اَنوں اِدا نہ اُوشتاتگاں، بلکیں من دوشیگیناں ھمے کھیر ءِ بُن ءَ نِشتگ آں۔“
  من جُست کُت تو پرچا اِدا اتکگ ئے ءُ ترا چی شوھازگی اِنت؟
کماش ءَ پہ بزگی  پَسّو دات ءُ گْوشت: ”منی چُک ءَ سَے سال بیت کہ کوہ ءَ شُتگ، منی یکیں چُک اِنت۔ چُک ءِ رَوگ ءَ رَند اے زالماں مَن ءَ سکا پریشان کُتگ، ھرروچ کاینت ءُ من ءَ کم شرپ کن اَنت۔ بَرے برے من ءَ سک لَٹ دیاں کہ وتی چُک ءَ بْیار، اگاں ناں ما ترا زندگی ءَ نَیل اِیں، گُڑا من وتی چُک ءَ را گْوشتگ تو کہ شُتگ ئے نوں وتی لوگ ءُ جاگھاں، مات ءُ پِت ءَ بے ھال کن۔ لوگ ءَ ھم کدی مَیا، اے زالم سک مَردم ءَ پریشان کن اَنت۔ منی چُک کدی ھم لوگ ءَ نیاتکگ، یک بیگاھے من وتی ڈگار ءِ سر ءَ نندوک بیتگاں یک سیکلے اتکگ، من چاراں منی چُک اِنت کہ گْوشتگے ”ابّا من گُژنگ آں، تو لوگ ءَ چہ نانے بْیار من پدا رو آں۔“ من وتی چُک گوں ھمے گپ ءَ گُلائیش کُت ءُ گْوشت منی چُک شریں نان مُچ اِنت من کاراں تو ھَمد ءَ بہ نند، شپ ءَ ھم ھَمد ءَ وپس اگاں ترا سنگت گون بْیار اِش، گُڑا منی چُک ءَ وتئ سنگت آؤرگ اَنت ءُ من شُتگاں چہ لوگ ءَ نان آؤرتگ۔ من ءَ گْوشتگے ”ابّا تو نوں برو ءُ ما وپس اِیں، سھب ءَ مھلہ پاد کائیں رویں۔“ من گُڑا گِس ءَ شُتاں ءُ سُھب ءَ مھلہ ڈگار ءِ سَر ءَ تیراں توار کُت، من سک پریشان بوتاں باریں چی بیت، چُک ھم ڈگار ءِ سر ءَ اَنت، یک کَلاکے ءَ پد من ءَ ھال رَست کہ سُھب ءَ پوج اتکگ تئی ڈگار ءِ سر ءَ تئی چُک گوں دِگہ سنگتے ءَ ھَمود ءَ وپتگ پوج ءَ انگیر کُتگ ءُ شھید کُرتگ اَنت۔ من گوں ھمے ھال ءَ سک دلپدرد بوتاں، اے ھاتر ءَ اِنّا کہ منی بچ شھید بوتگ، شھیدی ءِ راہ ھمیش اِنت ءُ من پھر بنداں کہ منی بچّ پہ زمین ءَ نَدْر بوتگ۔
دلپدرد اے ھاتر ءَ کہ من اگاں شپاں چُکّانی کِرّ ءَ وپتیناں بہ گِندے
مرچی چُک جَنَگ نہ بوتگ اِتاں، من اگاں چیزّے دیستگ اَت چُک ھال داتگ اِت اَنت، من کہ وھدے شُمئے سیکل ءِ لیٹ دیست من زانت شُما اَنچیں مَردم بہ اِت، پرچا کہ دِگہ مردم ڈگارانی کابیل ءَ شپ ءِ نِسپ ءَ نہ تَر اَنت۔ من شُمئے واستا ورگ ھم آؤرتگ، من چار اِت اگاں شُمارا پاد بہ کناں نان بہ دے آں، شما ھم ھمے گپ ءَ گْوش اِت تو برو ما وپس اِیں۔ سھب ءَ مھلہ رو اِیں، من اے سارتی ءَ شُمئے ھاتر ءَ اے کھیر ءِ بُن ءَ وپتگ آں، من گْوشتگ بہ گندئے شپ ءَ دُژمنے بئیت ءُ شمارا بہ جَنت، گُڑا پد ءَ من چے جیڑاں۔۔۔۔۔۔“

من کماش ءِ سرجمیں ھَبر اِش کُرت اَنت ءُ آئی مِنّت گِپت، چہ رُکست ءَ پد ءَ ما دیم پہ سَپر ءَ رھادگ بوت اِیں۔ انچو کہ ما کمے دیم ءَ شُت اِیں  تیراں توار کُت ءُ ما اُوشتات اِیں، من دُورگِند کَش اِت وتی کَش ءُ کِرّ ءَ چار اِت تہ ھَچ گِندگ ءَ نیاتک، بلے ما کمے مَھتل بیت اِیں۔ چہ مئے دیمی نیمگ ءَ یک شوانگے گوں وتی رَمگ ءَ پیداگ اَت، ما گْوشت باریں ھمے شوانگ ءَ جُست گِر ایں بہ گندئے آ چیزّے ءَ سرپد بہ بیت، گُڑا ما شُت ءُ شوانگ جُست کُت ”واجہ تو چہ ھمے نیمگ ءَ کہ پیداگ ئے، چی دیستگ تیرانی توار ءَ ؟“
شوانگ ءَ پسّو دات ءُ گْوشت: ”من چو نہ زاناں، بلے دوشی پوج ءِ ھپت گاڑی ھمے نیمگ ءَ شُتگ۔ دیم ءَ راھے ھم ھست کہ پوج بَرے برے ھمود ءَ بَند اِیت۔“
ما گُڑا آ راہ یل دات ءُ دگہ راھے ءَ شُت اِیں، دیم ءَ بازارے اَتک ءُ آ بازار ءَ مَردم نیستگ اَت۔ سک ویران ءُ تھنا یک پیر مردے گوں دو کسانیں زھگ ءَ نِشتگ اَت، ما شُت اِیں کماش ءِ کِرّ کماش ءَ کہ مئے توپک دیست پاد اتک مارا گُلائیش کُت، مارا آپ دات ءُ ما چہ کماش ءَ جُست گِپت تو تھنا اِدا نشتگ ئے ترا وش  بیت؟ کَماش ءَ گوں بچکندگے ءَ پسّو دات ءُ گْوشت: ”وائے وتن ھُشکیں دار۔۔۔۔۔“

روان اِنت۔۔۔