تو ھانُل ءِ اِشک ءَ گنوک، ما پہ وتن دیوانگ اِیں

نبشتہ کار: زُھرہ دشتی

زمین ءِ ملنگیں شے مُریدے کہ پہ وتن ءِ اِشک ءَ ماتکوھاں رپتگ، گُڑا آ مُجتی دیگر ءِ ابیتکیں ندارگاں گوں کوپے سیاہ چاہ زور اِیت ءُ ھسارے ءِ دامُن ءَ نِند اِیت ءُ جیڑ اِیت۔ آئی جیڑگانی تہ ءَ درد ءَ چہ سرّیچیں زِر چول جَنَگ ءَ اِنت، بہ گندے آ اپہ مکھیں مات ءِ دیدار ءَ زنزریت یا مِھرانی مھگونگیں ھانُل ءِ ترانگ آئی ءَ پہ کرار بکشگ ءَ نیل اَنت، بلے دومی نیمگ ءَ چاریں آتراپاں آ پاسپان ءُ پھازوکیں کوھانی وامدار اِنت۔
ھما کوہ، ھما سر ڈگار ءُ ھما نیلبومیں زِر ءُ ھرچ شھمیریں سرانی تالان بوتگیں زگریں ھون آئی ءَ چہ ھمُک شِے ءِ بابت ءَ بے تْرانگ کن اَنت، ھما میتگ ءَ کہ آ رپتگ اَت سال جُنز اِتگاں واتر نہ بوتگ اَت۔ ھما مات ءَ کہ آ رُودینتگ اَت بلکیں کرن جُنزاں آ مات ءِ دیدار نہ بیت، ھما گْوھار ءَ کہ واھگے دل ءَ رُودینتگ پہ آئی ءِ سالونکی ءَ آ وھدے کہ کوھانی دلبند ءَ نِند اِیت ءُ جیڑ اِیت گُڑا تانسریں ندارگ ءُ گیراں چہ آئی ءَ وتی کوھاں گوں گیشتِر مِھر بیت۔ آ مُدام نِند اِیت سِگریٹے بُن دنت ءُ سیاہ چاہ ءَ دست ءَ کنت، وت ءَ گوں وت بے پسّھیں ھلوت کنت ءُ ھمئے جیڑ اِیت باریں اَچ مارا پد میتگ ءِ سنگت چو پیشی داب ءَ اَنت یا اِنا! منی ھما وابانی دِشتار کہ دِل ءَ ھزار واھگ رُودینتگ اَت، ما پہ یک دومیگ ءَ کرنے بیت چہ ھنکین ءَ گِسر بوتگ اِیں۔

آ مُدام جبین ءَ وت ءَ گوں وت تران کنت کہ ھانُل تو بلکیں جیڑگ ءَ بہ بہ ئے کہ تئی مِھراں چہ من شموش کاراں یا تو اے بہ جیڑے کہ چہ ترا من گِسر بوتگ آں، اگاں ناں تو اے ھم بہ جیڑے کہ تئی شئے مُرید تئی مِھرانی وامدار اِنت گُڑا ھانُل تو رد ئے، بلے ھانُل ترا یک گپے راست گْوشگ لوٹاں کہ تئی آھوگیں دیدگانی کنجلاں چہ من ءَ زمین ءِ سُرمگیں پُلک دوستِر بنت۔ تئی شیپاریں بیک منی گُلزمین ءِ تلّ ءُ شھجوھانی درور نہ بنت، تئی بدن ءِ نازُرک ءُ وژبوھی ءَ داں من ءَ زمین ءِ زیبائی گِندگ مئیت گُڑا تو چو زیبدار نہ ئے۔ ھانُل تئ لُنٹانی پن ءُ مُزواکاں چہ من ءَ منی تُنیگیں زمین ءِ جبین ءَ گیشتِر گوں وت بُرتگ، ھانُل تو زان ئے تئی مِھر لگور بوتگ، پرچا کہ مُھکمیں مِھرانی واھُند پہ زمین نمیران بوگ ءَ اَنت۔
زِربار ءُ زرینہ بانُک ءِ دْروشُم ءَ، جنگانی اَھد ءِ مریم ءُ رشید بُزدار ءِ دْروشُم ءَ، سمو ءُ ریھان جان ءِ دْروشُم ءَ، ھانُل بلے تو انگت نِشتگ ءِ گِس ءِ کُنڈ ءَ پہ وت ءَ بانوری پُوشاک دوچ ئے کہ بہ گندے منی وابانی سالونکیں شئے مُرید واتر بئیت، بلے من ھردیں کہ وتی واھگ گُٹگیر کُتگ ءُ کُشتگ اَنت من چہ گِس ءَ در اَتکگ آں پہ اَجوئی ءِ پولگ ءَ، پہ زمین ءِ پھازگ ءَ، اے گچین کُتگیں راہ ءَ اَمّا بانڑی ءُ لُمہ ھاتم ناز ءِ دابیں ماتاں مارا پہ آشوب نازینتگ کہ آیانی دیمونی مارا گیشتِر مُھکم کنت۔
مزن بند ءِ کوھانی مْیان ءَ سبز چکیں آپ بانُک ھوا ءُ اَسِپہ مینگل ءِ ھونانی چھرگ ءَ جن اَنت، سر شپاں کہ ما کُل سنگت نِند اِیں ءُ دیوان کن اِیں ھرکس گوں وتی جیڑگاں گار اِیں۔ سارُتکیں سمین ءِ ابیتکی شارُل ءِ بچکندگانی شھم ءَ تالان کنت، سیاہ شپیں جُلگھاں ماھل رُژن ءِ بامے بیت ءُ بلیت۔ دشت ءِ کھورانی سر ءَ شانُتل ءُ کپوت پہ نازے گنج ھاتون ءَ نازین اَنت، چِنالیں کیچ ءِ ندارگ بانُکیں کریمہ ءُ نمیرانیں سمّی ءِ چھرگ ءَ جن اَنت، گُڑا منی مھگونگیں ھانُل تو بہ گْوش تئی مِھر ءَ چوں من گُلزمین ءِ مِھر ءَ چہ گیش ارزِشت دے آں۔

ھانُل! چہ میتگ ءَ گِسر بوَگ ءِ روچ ءَ داں گُڈّی تیر ءَ منی گیرانی تہ ءَ بس تو بندوک بہ ئے، جنگجاہ ءِ ھرچ ندارگاں تئی لھمُکیں بِچکند منی جوزگ ءَ مُھکم کن اَنت، بلے ھانُل اے زِمہ واری تھنا مئے کوپگ ءَ نہ اِنت اِد ءَ تئی دابیں بانُکیں جِنک ھم نمیران بوگ ءَ اَنت۔ زرینہ پنّام ء ترانگ ماھو ءِ ھوناں بھار رُودینتگ، انچوش کہ شائر گْوش اِیت:

دْرائیں بانوری پرداچاں آس ءَ بہ دے
کل کُتاں ما کہ سوگاتیں سر میتگ ءَ

منی مِھرانی بانُک ترا ھم چو شیرزالیں زالبولانی داب ءَ وتی براتانی ھمکوپگ بوگی اِنت ھیر ھانُل ھبر باز اَنت نوں رولہ اَسر بوھان اِنت۔ شپ ءِ سیاھیں چادِر ابیتکیاں گوں دُچار کپتگ، من گوں ترا جیڑگ ءَ آں گوں میتگ ءِ ھورکیں دمک ءُ درانی گیراں جیڑگ ءَ آں۔ جنگ ءِ ملپدانی سمبھینگ ءَ پہ جیڑگ ءَ آں۔ پہ گُلزمین ءِ بانوری ءَ جیڑگ ءَ آں، ھانُل نوں ما شپ کپتگ اِیں، گوں ترا الم دُچار کپ اِیں داں زِندمان ءِ گُڈّی ساھتاں تئی گیر منی بزگیں ارواہ ءَ گوں بندوک اِنت، بلے زمین ءِ مِھراں گیشتِر من ءَ وتیگ کُتگ۔