گلامی ءِ سانکل سِندگی اَنت

 نبشتہ کار: مسلم زھیر

من وتی بلوچ راج ءَ گْوشگ لوٹاں کہ مئے جنگ مرچی ھما جاہ ءَ رس اِتگ کہ مئے ھر جوان، ھر زھگ، ھر بلوچ ءِ لازُم اِنت کہ بیا اَنت ءُ وت ءَ اے جنگ ءِ بھر بہ کن اَنت، اگاں ما مرچی ھوار نہ بوت اِیں ءُ وتی ھکّ اَدا نہ کُت، پہ راج ءِ آجوئی ءَ کُربانی دیگ ءُ پند بُرّگ ءَ چکّ ءُ پد بوت اِیں، گُڑا مارا آیوکیں پدریچ ماپ نہ کنت۔

چوناھیا ھرکس مرچی بہ جیڑ اِیت ءُ بہ مار اِیت، کمو چماں شانک بہ دنت گُڑا آئی ءَ وت ھم پہ نندگ ءَ آرام نئیت چے ءَ کہ مرچی مئے ماس ھم ھمے جنگ ءِ بھر اِنت۔ مئے پسّ ھم ھمے جنگ ءِ بھر اَنت، گْوھار ءُ برات دُرست ھوار اَنت ءُ پہ جنگ ءَ کدمے پُشت ءَ نہ کنز اَنت، گُڑا مارا اے چارگی اِنت کہ پہ کئی واستا جنگ ءَ اَنت ؟ پہ کئی واستا وت ءَ کربان کنگ ءَ اَنت ؟

مرچی آ کہ وت ءَ ندْر ءُ کُربان کن اَنت، گُڑا آیانی تُپنگ مارا دست گِرگی اَنت کہ مئے اُمیت ءَ آئی ءَ وتی ھر واھگ پہ مئے آجوئیں باندات ءَ کلّ کُتگ اَنت، اگاں ما بہ نند اِیں ءُ بہ چار پہ ما چے پشت کپ اِیت، کجام پاداں گوں وتی سرزمین ءِ سر ءَ گردیں؟ زمین مئے مات ءُ ازاب اِنت، گُڑا ما چی ءَ وت ءَ دور دار ایں؟ مرچی مئے سر ءَ ھزاراں اُمیت بندوک اِنت، ھزاراں اُوست بندوک ءُ وت ءَ شنک ءُ کُربان کنگ ءَ اَنت پہ زمین ءَ، اگاں ما آیانی وڑ ءَ کت نہ کن اِیں گُڑا مارا وتی بھرے ناں بھر ھر ھساب ءَ مان کنگی اِنت۔

اے جنگ ءِ ھلاسی مئے ءُ شُمئے تپاکی ءُ یکمشتی اِنت، مرچی اگاں ما بہ چار ایں شست سالی ئیں مات وت ءَ ندْر کن اَنت، ھژدہ ءُ بیست سالی ئیں ورنا ءُ زالبول وت ءَ ندر کنگ ءَ اَنت، آ پہ مئے ھاتر ءَ، وتی راج ءِ ھاتر ءَ، اگاں ما پاد نیاتک ءُ اھ جھد وتی نہ کُت گُڑا آیانی ھون مارا ماپ نہ کن اَنت، اگاں ما جنگ ءَ ھوار مہ بہ اِیں اے جنگ کسی نہ اِنت۔ چی ءَ کہ دگہ کس نئیت پہ مئے آجوئی ءَ جھد نہ کنت ءُ کُربانی نہ دنت، بلکیں بلوچ ءِ ھر پرزند ءَ وتی بھر مان کنگی اِنت۔ ھر بلوچ ءَ وتی واس ءُ واک ءَ جھد کنگی اِنت، پمیشکا مارا نندگ زیب نہ دنت، پرچا کہ ما گلام ءُ مارا گلامی ءِ سانکل سِندگی اِنت۔