نبشتہ کار: ھمید بیوس
یات ءُ گیرانی رِد ءَ دوھزار پانزدَہ ءَ جاؤ جوری ءَ پہ وانگ ءَ شُتاں،گڑا سنگت امام اُوں ھمود ءَ مدرسہ ءَ وانگ ءَ اَت۔ چہ ھمود ءَ من ءُ مھروانیں سنگت امام اکلاک دُچار کپتیں، یکے دومی ءَ را وش آتک کُت۔ ھمے گِندگ ءِ ساھتاں سنگت ءَ کندگے جت ءُ گْوشت: ”تو یار اِد ءَ وانگ ءَ اتکگ ئے، اِد ءَ ملا سک جن اَنت ءُ ما چٹ شش تلیں ءَ اِیں۔“
من اُوں کندگے جت ءُ گْوشت پرواہ نیست جان، تئی وڑیں مھروانیں سنگتے ھمد ءَ بہ بیت گڑا من دگہ ھچ نہ لوٹ آں۔ چوش کہ منی نِگاھاں اِمام جان یک انچیں مھروانیں سنگتے اَت کہ چہ آ دگہ سنگتاں جتا اَت، مدام کندگ ءُ مسکرا ءَ اَت۔ ما ھمے وڑ ءَ جنزان ءُ وانان اِت اِیں کہ یک سالے ءُ چیزّے ماہ سرجم بوت، گڑا من سنگت ءَ را گْوشت کہ یار اِد ءَ آ وڑیں وانگ وَ نیست من جھد کناں شال ءَ رواں پہ وانگ ءَ۔ سنگت ءَ دْرائینت ءُ گْوشت: ”ھو یار! من اُوں ھمے جیڑ اِتگ کہ پہ وانگ شرتِریں جاھے ءَ بہ رو آں۔“
من دوھزار شانزدَہ ءِ گُڈّی ءَ چہ اے وانگجاہ ءَ در آتک ءُ دیم پہ شال ءَ شُتاں، آ وھد ءَ مئے جاؤ ءَ اے وڑیں سسٹمے نیست اَت کہ ما گوں یکے دومی ءَ ھال ءُ اھوال بہ کن اِیں، بزاں پون ءِ سسٹم نیست اَت ءُ انگت اُوں نیست۔ وھد دیم ءَ گام جنان اَت کہ منی نِزّ ءَ سالے ءَ رند من ءَ سنگتے ءَ گْوشت امام پہ وانگ ءَ شال ءَ اتکگ ءُ بروری ءَ اِنت، ھما دمان ءَ دل ءَ اُومان کُت کہ بہ روان ءُ سنگت ءَ چم ء وت بہ گنداں کہ دیر اِنت وتی ھمبل نہ دیستگ اَت۔
آ وھد ءَ من جان مھمد دگ ءَ اِتاںءُ ڈَن ءَ پہ کارے ءَ روگ ءَ اِتاں کہ من دیست ھمیش اِنت مھروانیں سنگت ءَ لھتیں دپتر گون ءُ روگ ءَ اِنت، من سنگت دیست سک گَل بوت آں۔ سنگت ءَ زُرت ءُ کوٹی ءَ شُت اِیں، جوانیں وڑے ءَ دیوانے گپت۔ سنگت ءَ گْوشت: ”ھمیش اِنت یار ما پد ءَ ڈیگ وارت، من گْوشتگ کہ گوں تو ھالے کناں بلے کلام اے پاکستان ءَ بہ جنت مارا دگہ چیزاں یل کن یک ٹاورے اُوں دات کُت نہ کنت۔“
من گْوشت ھو یار ایشی ءَ ھچ وڑ نیست ما چٹ چہ وتی سنگتاں دور ءُ گِستا اِیں، چہ سلامے ءَ اُوں کپتگیں۔ پد ءَ چیزے ساھت ءَ رند سنگت ءَ گْوشت: ”یار منی لمبر ءَ بزیر پد ءَ ھالے کنیں۔“
وھد شُتگ اَت سنگت واتر بوت دیم پہ وتی کوٹی ءَ شُت، پد ءَ ما ھم یکشمبے ءَ ھال ءُ اھوال کُت۔ پرچا کہ مارا ابید چہ یکشمبے ءَ گوانکو ءِ کارمرز کنگ ءَ نہ اِشت اِش، انچش لھتیں وھد ءِ گْوزگ ءَ پد ھما جاہ ءَ کہ سنگت وانگ ءَ اَت من اُوں ھما وانگجاہ (ڈیلٹا اکیڈیمی) ءَ شُت آں۔ ما ءُ آدگہ سنگتاں سلاہ کُت کہ چہ اِد ءَ وانگجاہ دور اِنت، ما رویں بروری ءَ پہ وت کوٹی یے زیریں، پد ءَ ما جان مھمد دگ یل کُت بروری ءَ شُت اِیں۔ ھما جاہ ءَ کہ امام ءِ کوٹی اَت ما اوں ھما پلازہ ءَ پہ وت کوٹی یے زُرت، بزاں بولان پلازہ ءَ۔ بوت کنت شُما اُوں بہ زان اِت ئِے رشید ھوٹل ءِ کر ءَ اِنت۔
انچوش مے مھر گیش بوان اِت اَنت، ما چوناھیا وانگ ءَ اِت اِیں روچ ءِ پنچ ءَ کہ من ءُ سنگت چہ وانگجاہ ءَ آتک اِیں گُڑا الم کرکِٹ لیب ءَ شُت اِیں۔ آ وھد یار سک وش اَت کہ مدام مئے کندگ ءُ مسکرائی اَت، سکیں شوکیں ءُ مھروانیں سنگتے اَت۔ ھمے وڑ مے زند گْوزان اَت، دوھزار نوزدہ ءَ من جیڑھے ءِ توکا کپتاں ءُ وانگ چہ منی دست ءَ شُت۔ من پُلیں شال یل کُت ءُ جاؤ ءَ شُتاں، امام جان ءَ مدام گْوشت کہ تو یار اد ءَ نہ ئے ھچ وَش نہ اِنت۔ من گْوشت یار چے بہ کناں گریبی ءَ جتگ، انچوش مئے ھال ءُ اھوال بوان اَت، چار پنچ رند ءَ من جاؤ ءَ اُوں سنگت دیست۔پد ءَ دوھزار بیست ءُ سَے ءَ من امارات ءَ اتکاں ، مھروانیں سنگت ءَ مدام گْوشت: ”یار تو وڑے بہ کن ءُ انگت ءَ شال ءَ بیا۔“
من گْوشت یار من نوں اتک نہ کناں، مدتے ءَ رند پد ءَ سنگت ءَ کلوھے دیم دات کہ: ”من یار اِرادہ کُتگ کہ نوں دگہ وڑ نیست مردم انگت ءَ گوں وتی ھمبلاں کوہ ءَ برو گھتر اِنت۔“
من سنگت ءِ اے ھبر اِش کُت سک گَل بوتاں، مھروان ءَ گْوشت: ”تو گڑا نیا ئے؟“
من گْوشت یار انی چٹ دگہ وڑاں ءُ زمہ واری باز اَنت، جنگ مزن اِنت، تو بہ رو ندْراں من وتی کاراں گیگ ءُ گْور کناں کا آں۔ چہ ھمد ءَ منی ءُ مھروان ءِ ھال ءُ اھوال نہ بوت، من مدام جیڑ اِت کہ سنگت باریں چتور ءُ چون اِنت؟ من پد ءَ دل ءَ جیڑ اِت کہ کوہ ءَ شُتگ کارے باز بنت پمیشکا ھال ءُ اھوال کنگے بوَگ ءَ نہ اِنت۔
ھر وھد ءَ کہ براتانی پدائیانی ھال من اِش کُت مدام چارگ ءَ اِتاں کہ بوت کنت منی مھروانیں بیلی گون بہ بیت، انوگیں جنگ ءَ اُوں من انچوش چارگ ءَ اِتاں کہ اناگت ءَ مھروان ءِ اکس منی دیم ءَ اتک۔ من چٹ دگہ وڑ بوتاں کہ تو یار بائد وتی ھمبل یل مہ کتیں، دریگتیں کہ ما اے جنگ ءَ ھوار ءُ یکجاہ بہ شُتین اِیں گھتر اَت۔ پمیشکا منی مھروانیں بیلی تو سک گیر کائے، سد آپرین اِنت ترا گوں نرمزاریں ھمبلاں ءُ شُمئے جھد ستا کرز اِیت۔ منی مھروانیں بیلی من نابزانتیں مردمے آں، منی کِرّ ءَ اے وڑیں گال نیست کہ پہ شما کارمرز اِش بہ کناں، بس منی یکُیں دُوا اِنت کہ کلیں شھید گوں تو ھوار باگیں بھشت ءَ بہ بات اَنت ءُ مکھیں وتن آزات بات۔
گُڈّی ءَ سھریں سلام ترا گوں ھمبلاں منی مھروان، تو پہ وت انچیں نامے ایر کُتگ کہ من نہ سرجمیں بلوچستان ترا نہ شموش اِیت۔ تو مدام مئے دلانی توکا زندگ ءُ ابدمان ئِے۔
سبز بات بلوچستان۔
