نبشتہ کار: نوشاد بلوچ
من کہ وھدے شور ء دلبند ءَ اتکاں، یلیں بارگ جان ءِ وتاتک ءَ شُت آں۔ کُجام ساھت ءَ کہ من گوں مھروانیں بارگ جان ءَ نند ءُ نیاد بوتگ آں، انچو سما بوتگ کہ من گوں سرپدیں بنی آدم ءُ بُنجاھی کماندارے ءَ نشتگ ءُ تْران کنگ ءَ آں، پرچا کہ آ وتی اندر ءَ یک انچیں کارِستے اَت۔ ھاموش تب ءُ یک لبزانک دوستیں سنگتے اَت، شُگل ءُ مزاک ءَ ابید مدام گل ءِ مھکمیں ءُ جیڑھانی گیش ءُ گیوار کنگ ءِ سر ءَ گوں سنگتاں گپّ ءُ گْران ءَ اَت۔
چوش کہ یلیں بارگ جان ءِ مھروانی ءِ کسّہ من سک باز اےش کُرتگاں، بلے گوں آئی ءَ ڈیک نہ وارتگ اَت۔ اے منی دل ءِ واھگ ءُ ارمان اَت کہ من گوں یلیں بارگ جان ءَ دُچار بہ کپاں ءُ چہ آئی مھروانیں نیاداں سیراپ بہ بہ آں۔ وھد ءِ ھمراھی منی دل ءِ واھگ پیلو بوت ءُ سپرے ءَ درکپت آں۔ ھمے سپر ءَ منی سر ماں یلیں بارگ ءِ جان ءِ ھند ءَ کپت، دیوان ءُ مجلس برجاہ اَت کہ من جنگ ءِ درگت ءَ چہ یلیں بارگ جان ءَ جُست کُرت۔ مھروانیں بارگ جان ءَ پہ مھروانی منی جُستانی جواب ءَ ابید راجی جُنز ءِ درگت ءَ گیش سر ءُ سوج کُرت ءُ سرپدی دات۔
بارگ جان ءَ وتاتک ءَ یک وانگ ءِ چاگردے ودی کُرتگ اَت، ھر ھما سنگت کہ وانگ ءُ زانگ ءِ ھُبّ ءُ واھگے ھست اَت آئی ءَ را چو اُستادے ءَ وانینت۔ چوش کہ من دو روچ ءَ شھید بارگ جان ءِ وتاتک ءَ گْوازنیت، بلے سما نہ کپت کہ اے دوئیں روچ چون گْوست اَنت۔ چو مستِر ءُ مھروانیں براتے ءَ منی دلگوش ءُ ھیالے گْور اَت، چہ آئی ھمے رویشت ءَ من سکا سانمند بوتاں ءُ دل ءَ گْوشت مارا کُلاں انچیں رویشتے ءِ واھُند بوَگی اِنت۔
دومی روچ ءَ دِیگِر ءِ ساھت ءَ من ءَ درّائینت ءُ گْوشت: ”نوشاد جان! تیار بو کہ سپرے ھست“، من بارگ جان ءَ پسّو دات ءُ گْوشت من تیار آں، ھمے مْیان ءَ من وتی جاٹہ گْور ءَ کُرت ءُ تُپنگ ماں کوپگ ءَ، یلیں بارگ جان ءِ کماشی ءَ ما ٹولی یے سنگت پہ سپر ءَ درکپت اِیں۔
ما دیم پہ سپر ءَ رھادگ کہ جاھے ءَ بارگ جان ءِ سیکل ءِ چین سِست، ھمد ءَ سنگر سکا مزاک کُرت ءُ کندگے جت۔ چہ کندگ ءُ ٹھکاں پد آئی بارگ جان ءَ گْوشت: ”یکِر بو جان من جوڑے کناں، چین ءِ جیڑہ اِنت من اِشی ءَ انوں جوڑ کن آں۔“
سنگر جان آئی سیکل جوڑ کُرت ءُ ما دوبر دیم پہ سپر ءَ درکپت اِیں، ما جُنزان اِت اِیں کہ جاھے ءَ سنگتے مئے رھسر ءَ وداریگ اَت۔ آ سنگت شھید ملا رامین اَت۔ من ملا رامین پیسر ءَ نہ دیستگ اَت، گوں ملا رامین ءَ دست ءُ دْروت بوتیں، ما کہ ھمے نزیک ءُ گْور ءَبجل اِت اِیں گُڑا ملا رامین جان ءَ مئے توامیں لوٹ ءُ گزر سرجم ءُ برجم کُرتگ اِت اَنت۔ سُھب ءِ سر ءَ روچ ءَ ٹِکّ دات، من ءُ ملا رامین، شھید بارگ جان ءُ کمانچر شُتاں بور ء سر ءَ جان شُشت۔ وتی گیش ءُ گیوار ءَ پد ما دوبر پہ سپر ءَ درکپت اِیں، مزنیں پندے ءِ بُرّگ ءَ پد ما ھاران (خاران) ءَ سر بوت اِیں، بلے ھر گْور ءَ بے تواری اَت۔
ما کہ ھاران ءَ سر بوت اِیں، گُڑا بارگ جان ءَ مارا کُلاناں وتی مشن ءِ باروا سرپدی دات ءُ ما گُلائیش بوت اِیں۔ داں دو کلاک ءَ مئے گوں زورگِریں پوج ءَ جنگ برجاہ بوت، ھمے جنگ ءِ مْیان ءَ واکی ٹاکی ءِ تہ ءَ ملا رامین ھال دات ءُ گْوشت: ”بارگ جان شھید بوت۔۔۔۔۔۔۔۔۔“
گوں ملا ءِ اے ھبر ءِ اِش کنگ ءَ منی ھاٹیگ نِزور ءُ ھیال گوں شھید بارگ جان ءَ شُت، پرچا کہ سپر ءَ در آھگ ءَ ساری بارگ جان مارا سرکل دات ءُ گْوشت: ”اگاں جنگ ءَ اَچ ما کسے شھید بوت، بلے جنگ دارگی نہ اِنت۔“
ھمے گپّ کہ منی ھیال ءَ اتک، جنگ گوں تْرندی ءَ بِنا کُت۔ دِیگِر ءِ ساھت ءَ ما وتی کار گیش ءُ گیوار کُرت دیم پہ وتی نیمگ ءَ درکپت ایں، ھمد ءَ ڈرون ءَ سک تر ءُ گرد کُرت۔ ھمد ءَ کہ ڈرون ءَ میزائل جت، ملا رامین ءُ مھسن شھید بوتاں، گُڑا ما کلیں سنگت درکپت اِیں ءُ پہ مُھکمیں جاھاں دانکہ ایدھہ سنگتاں بہ پھریز اِیں۔ شپ ءَ بہ گِر دانکہ سُھب ءِ پنچ بج ءَ ڈرون گشت، دمگ ءِ جاور کہ گیگ بوتاں ما سنگتانی نماز جنازہ ونت ءُ ماتیں زمین ءِ امانت کُرت اَنت۔
شھیداناں سلامی دات ءُ ”رخصت آف اَوران“ گْوشت ءُ دیم پہ وتی مھکمیں ھنداں جُنز اِت اِیں۔۔۔۔۔۔
