سی ءُ ششمی بھر:
نبشتہ کار: ھلیل بلوچ
سُچان اِنت انگراں سُھریں تئی ماتیں وتن ورنا
یلہ دے کینگ ءُ کست ءَ اے دُنیا متلب ءِ یارے
کوٹیانی کرّ ءَ روگ ءَ گوں من چار سنگت پہ دار ءِ آرگ ءَ دیم دات ءُ وت ھرانی سامان اُوں جھل کُرت اَنت ءُ کوٹیانی تہ ءَ بُرت اَنت۔ دیدگ جان ءَ چاہ دان زُرت ءُ شُت پہ آپ ءَ، مجید ءَ آس بالینت۔ کوہ ءِ تہ ءَ چوناھیا شَپ تھار بنت، اگاں سْیاھیں جمبرے سر ءِ مکّ ءَ بہ بیت گُڑا بزاں چمّ چمّ ءَ نہ گند اِیت ءُ سرمچارے ءِ ھاتر ءَ شپ ءَ چراگ ءِ روشن کنگ مرگ ءِ ھمدرور اِنت۔ اے شپ ھمے وڑ اَت، بلے شپ ءِ سپر کنوک میرل جان ءُ ٹکّری اِت اَنت۔ شپ ءِ تھاری گیش بوّان ءُ ھَور ءِ شلگ ھم تْرند تر، مئے چاہ ءُ دیوان برجاہ اَت کہ واکی ٹاکی ءِ توار بوت۔ مجید ءَ پسّو دات ءُ چہ آ نیمگ ءَ ٹکّری ءِ توار اَت ”چاہ دانے بیٹ کیرے۔“
آواز ساپ اَت ما زانت شَم ءَ سر بوتگ اَنت، وڈیرہ چاہ دان آپ کُرت، من ءُ ادّا ھمّل شَم ءِ نیمگ ءَ شُتیں کہ ساھدارے گون اِنت (مئے ھمے ھیال اَت کہ سنگت ھَور ءِ سر ءَ بزّگ بوتگ اَنت، گُڑا ما ساھدار ءَ زوریں داں کہ میرل زی زوت کوٹی ءَ بہ رس اَنت) اِش، ما کہ شَم ءِ جھل ءَ رس اِت اَیں آ ھم ایر کپتگ اِت اَنت۔ ساھدار اِش گون نہ اَت، ٹکّری گْوشت: ”سُھب ءَ وَت کار اِیت ئِے۔“
اے تیوگیں شپ ھَور ءَ یک وڑ ءَ گْواراِت، گْوربام ءَ ٹکّری پاد اتکگ اَت ءُ آس ءَ بالینگ ءَ اَت کہ من سما کُرت۔ چوشیں موسماں دِل نہ گْوش اِیت چہ گندلاں درکپ، بلے آس ءِ کش ءَ نندگ ءِ وتی یک لزّتے۔ من ھم پاد اتک آں، چاہ دان زُرت ءُ آپ کُرت آس ءِ کش ءَ ایر کُرت۔ من ءُ ٹکّری مجلس ءُ دیوان ءَ اِت ایں چاہ ھم تیار بوت کہ میرل ھم پاد اتکگ اَت چہ دومی کوٹی ءَ اتک، من کمّو وتارا کنزینت ءُ گْوشت: ”بیا ماما اے نیمگ ءَ ترا سرد کنت۔“
میرل جان کندگے جت ءُ گْوشت: ”تو بسّ ئِے کن یار! سردی کُج اِنت؟ واللہ چوشیں وشّیں موسم۔“
ھَو میرل جان! چوشیں موسم ءَ سکّ وشّ بوت۔ چوش کہ کوہ ءِ تہ ءَ ھَور مردُم ءَ سکّ ءَ ازاب کنت، برے برے مردُم سکّ ءَ تکانسر ھم بیت۔ بازیں سنگتے من دیستگ کہ جْوانیں ھند ءُ ھنکیناں پہ ھَور ءَ وشّ بوتگ اَنت، بلے اگاں گشت ءُ سپرے ءَ کہ چہ ھَور ءَ بچّگ ءِ گُزران نہ بوتگ، گُڑا دُوا اِش کُرتگ کہ ھَور مہ بیت، بلے میرل جان ھروڑیں جاگہ ءُ ھالتاں پہ ھَور ءَ دُوا کُرتگ۔ آئی ءِ پِگر ھمے بوتگ کہ ھَور کنت مئے زمین زیبناک بیت، ساھدار ءُ دلوت سیر لاپ بنت، مئے ڈیھ ءِ شْپانک گَل بنت، مھلوک وشھال بیت، من کہ وتی راج ءِ شْپانک، بزگر، زمیندار ءُ باگیاںاں وشھالی ءَ گِنداں منی دل ءَ تاھیر رس اِیت۔ من گْوشت: ”ماما مروچی پورا شائری ءِ موسم اِنت الّم شئیرے پربند، من لوٹاں دیگر ءَ من شئیرے گوش بدار آں۔“
میرل جان گْوشت: ”شائری نوں سکّ دیم ءَ شُتگ منی وس ءَ چہ ڈنّ روان اِنت۔“
من گْوشت: ”بلے مروچی الّم“
منی گپّ سرجم نہ اَت کہ ٹکّری ءَ دیم گوں من کُرت ءُ گْوشت: ”اڑے شْپانک ءِ توار اِنت بریں من تو ساھدار ءَ کاریں۔“
ما ڈنّ ءَ درکپت اِیں، ھما شپ ءِ سْیاھیں جمبر نوں اِسپیت ترّ اِتگ اَت پورا گْوش ئے وتی دِل ءِ زنگے ریتکگ اَنت، بلے انگت ءَ شنزگ ءَ اَت۔ کسان کسانیں تْرمپ کہ دیم ءَ لگّ اِت اَنت من ءَ مکّران ءِ نود یات اَتک اَنت۔ ما شْپانک ءِ کرّ ءَ چہ ساھدار زُرت، ٹکّری ھمود ءَ گوں شْپانک ءَ جلّ اِت من ساھدار زُرت ءُ اتک آں سنگتانی کرّ ءَ۔
مروچی موسم سپر ءِ وڑا نہ اَت، دْرائیں سنگت وتی کاراں لگّ اِت اَنت کسّے وتی تُپنگ ساپ کُرت ءُ کسّے دار ءَ شُت کسّے وراک ءُ وردن ءِ جوڑ کنگ ءَ لگّ اِت۔ نان ءَ پد ھَور بند اَت من کوٹیانی نزّیک ءِ کوہ ءِ ٹلّ ءَ لگّ اِتاں پہ موسم ءِ مزّہ ءِ گِرگ ءَ۔ میرل ھم وتی وڑ ءَ شُتگ اَت یک نیمگے، واتری ءَ من ءَ دیست ئِے کہ بُرز ءَ نشتگ آں اتک ھمود ءَ منی کرّ ءَ نشت۔ گوں نندگ ءَ من گْوشت: ”چون اِنت شئیرے پربستگ ئے؟“
آئی ءَ گْوشت: ”تو بسّ ئِے کن یار! من کمّو دم ءَ ساساریں۔“
پد ءَ گْوشت ئِے ”تنا وھدی تو وتی شئیرے گوشدارین۔“
”من! من کُجا ءُ شائری کُجا۔“ من پہ ھبکّھی گْوشت۔
میرل جان ءَ درّائینت: ”چو وَ من زاناں تو بلوچی وانگ ءُ نبشتہ کنگ ءَ ئے، شائری ءِ ھُبّ ءُ واھگاں ترا الّم ءَ زُرتگ۔“
من پسّو دات ”منی شائری ھما یکّین اَت ترا یات کنت واجو ڈاکٹر منّان ءَ چے گْوشت۔ گْوشت ئِے اے وَ بلّکی کسّھے۔۔۔“
میرل کندگے جت ءُ گْوشت: ”چو وَ آ وھد ءَ تو شائری ءِ باروا نہ ونتگ اَت نوں من گنداں تئی موبائل چہ کتاب ءَ سرچکار اِنت، زوت کن شئیرے بُوان۔“
من موبائل کشّ اِت ءُ گْوشت: ”توے میرل جان ئے من انچو لھتیں لبز نبشتہ کُرگ چو لچہ ءِ دْروشم ءَ تنیگہ سرجم نہ اِنت، باریں شئیر ءِ وزن ءَ برابر کپ اِیت یا بلّکی کسّھے بیت من ءَ الّم سوج بہ دئے۔ دلگوش لچّہ چو اے وڑ ءَ اِنت۔
اے کَور ءُ کورجو اے کَلّگ ءُ ڈَنّ
اے پِیش ءُ پیشبند ءُ کُلّ ءُ کاپر
گَیاب ءُ کیلّگ اے کھن ءُ بانڈُم
کپوت ءُ شانتُل سمین ءُ بُلبُل
اے کوہ ءِ سَنگر اے راہ ءِ چیدگ
زمین ءِ وارس
منی گَواہ اَنت
نہ تتکگاں من چہ جنگجاہ ءَ
مَں مرگ ءُ زند ءِ پِڑ ءَ رَوان آں
منارا مُردگ شُما کہ لیک اِت
وتارا زندگ دُوبر کناں من
اے رُنگراھاں کہ من گِسر باں
ھیال ءِ رازاں گوں سربتگ باں
وتی دَیار ءَ چہ در پہ در باں
نہ آپ ءُ توشگ، نہ سارتیں ساھِگ
زمین ءِ پُلکاں گوں چیر ءُ سر باں
پَتاراں کَور ءِ اَگاں ھَوار باں
یا ریگزاراں چَگل دَیگ باں
بلے
شموشگ کدی نہ باں من
اے زانت ءِ جنگ ءَ سَتَر کناں من
وتارا زندگ دوبر کناں من
میرل گْوشت: ” واہ یار تو نوں شائرے جوڑ بوتگ ئے، بس جھد کنان کن انگہ شوک تر بہ ئے۔“
من گْوشت ”نوں تو وتی شئیرے بُگُش۔“
روان اِنت۔۔۔
