رِتکگیں ھونانی مُزّ آجوئی

نبشتہ کار: کوھی بلوچ

ابیتکیں شپ گوں کوتے گِلگ ءَ سر جناں ءُ پیداک اَت، ودارانی گرنچ بستگیں ھیال گوں سُکسُکاں گیمُرتگ اَت۔بانڈمانی ھاک گْوات ءِ بڈّ ءَ اِتاں، کِشکانی کِر ءِ کپتگیں ڈوک ھبر کنگ لوٹگ ءَ اِتاں، زِر گوں شھیدانی ھوناں چَول جَنگ ءَ اَت، اِستال گوں آزمان ءَ دیوان کنگ لوٹگ ءَ اَت ءُ منی ھیال پہ سنگر ءِ نِشتگیں ھمبلاں کہ پہ وتی لج ءُ ننگ ءَ، ءُ پہ راج ءُ راجی پچّار ءَ جنگ ءَ اَنت، ھید ءُ ھونانی ھاراں ملّینگ ءَ اَنت، گوں سارتی ءُ تبدیں لِواراں جنگ ءَ اَنت، گوں شُد ءُ تُن ءَ دیم پہ دیم اَنت ءُ لگوریں دُژمن ءِ دیم ءَ چو آس ءَ روک ءُ آئی ءِ جان ءِ بند بنداں داگ پِردارگ ءَ اَنت۔

لھتیں روچ پیسر سنگتے ءَ ھال کُتگ اَت کہ “تو سرپدے پنجگور ءَ جنگے بوتگ ءُ سنگتانی شھیدی ءِ ھال اِنت؟” من آئی ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت کہ ھو سرپداں، بلے اِنچو نہ زاناں کہ سنگت کئے ءُ کئے اَنت۔ گُڑا سنگت ءَ اکس روان دات اَنت کہ یکے من زانگ ءَ اِت آں کہ پاروک پنّام ء سُھراب ءُ آ دوئیناں زانگ ءَ نہ آں کہ کئے ءُ کئے اَنت۔ چوش کہ من ءَ باور نہ بوت کہ سُھراب جان اِنت، چی ءَ کہ آئی ءِ دیم زانگ نہ بوت ءُ چیر اَت ، بلے اے زانگ بوگ ءَ اَت کہ ماں سر ءَ تیر ءِ لگ اِتگ ءُ دیم اِش چیر داتگ اَت۔ گوں ھمے اَکسانی گِندگ ءَ گْوش ئے آزمان منی سر ءَ لُمب اِت ءُ زمین پہ ایربرگ ءَ دلمانگ، گْوات ءَ وتی کندگ بند کُت ءُ اِستال گریوگ ءَ لگ اِتاں ءُ کوھانی مْیان ءَ تھاری یے ودی بوت کہ لگوریں دُژمن ءُ آئی ءِ کاسگ چٹ اَچ ما مئے چونیں ھمبلاں پُلگ ءَ اَنت۔ اے سنگت مارا پہ چارگ ءَ دل نہ بنت ءُ اے سنگتاں چونیں واھگ ءَ اَرمان پہ وتی راج ءَ داشتَگ کہ ما وتی راج ءَ آجو بہ کناں ءُ وتی سرڈگار ءَ چہ لگوریں دُژمن ءَ پچ بہ گر اِیں۔

من اے ھاتر ءَ بژنیگ نیاں کہ اے سنگت شھید بوتگ اَنت یا سنگت پہ وتی ڈیھ ءُ راج ءِ رکینگ ءَ اَچ ما سِستگ اَنت، بلکیں بَژنیگ پہ اے ھاتر ءَ کہ آیاناں اے وھدی روگی نہ اَت ءُ گوں آیاں ھوار اَنگت جنگ کنگی اَت۔ لگوریں دُژمن پْروش دیگی اَت ءُ انگت چہ آیاں گیش در برگی اَت، ھیل کنگی اَت۔ من شھید ادیل جان پنّام ء ھمید ءُ شھید اھمد جان پنّام ء دیدار نہ دیستگ اَنت، بلے گوں شھید کِپٹِن سُھراب جان ءَ نِند ءُ نیاد بوتگ۔ چہ آئی ءَ من باز در بُرتگ ءُ من آئی ءَ را وتی اُستاد، رھبر لیک اِتگ کہ چہ آئی ءَ من باز جنگی ھُنر در بُرتگ، چہ آئی ءَ جنگی ھُنر ھیل گِپتگ، آئی ءِ داتگیں کُربانی من چَم ء وت دیستگاں، پند بُرگ ءُ گوں سنگتاں مِھروانی دیستگاں ءُ من آئی ءِ داتگیں کُربانیاں پہ لبز گْوشت کُت نہ کناں ءُ منی ڈولیں نابزانتے کُج ءَ آئی ءِ کُربانیانی سَتا ءَ کُرت کنت ءُ منی کِر ءَ پہ آئی سَتا ءَ اِنچو لبز اُوں نیست اِنت کہ آئی سَتا ءَ بہ کن آں۔

نتُرس ءُ جنگولیں سُھراب جان!
تئی اے ھبر ءَ من بِھ نہ شموشاں ءُ بیھال نہ کناں کہ یک روچے تو ھال کُت ءُ گْوشت: ”بیا اِت کہ دمگ چٹ ھالی اِنت، سنگت اُوں کم اَنت، بازیں سنگتے سپر ءَ رپتگ، نوکیں سنگت اَتکگ بلے اے راہ ءُ رنداں شر نہ زان اَنت ءُ ما ھمے نادْراہ، ما باریں کدی زمین ءِ میار بہ اِیں۔ شُما بیا اِت ءُ مئے کوپگاں سُبک بہ کن اِت، سنگتاں راہ ءُ دَراں پیش بِدار اِت، مئے تُپنگاں یکے ءَ دست ءَ بہ دے اِت ءُ اے دُژمن ءُ دُژمن ءِ کاسگ چٹاں پیش بِدار اِیت کہ جنگ انگت برجاہ ءُ پہ شُما نوں ایمنی ءَ نندگ ھرام بیت۔ اے جنگ نوں ورناھانی دست ءَ اِنت ءُ ورنا کُلیں چیزاں سرپد ءُ پوہ اَنت، ترا (دُژمن) اے ورنا پیشدار اَنت کہ جنگ چی ءَ را گْوش اَنت۔“

ھو یار!
جنگ انگت برجاہ ءُ اے جنگ ءَ ورنا شریں رنگے ءَ سرپد ءُ دیم ءَ اُوں برگ ءَ اَنت، ءُ لگوریں دُژمن انگت ھما اِنت کہ وتی مُرتگیں سِپاھیگاں ماں جنگجاہ ءَ یل کنت ءُ پہ تچگ ءَ لاچار بیت، بلے یار تو سک اِشتاپ کُت ءُ زمین ءِ میار بوت ئے، ترا انگت جلگی ءُ جنگ کنگی اَت۔ اَچ شُمئے شھیدی ءَ پد دُژمن ءِ بازیں سِپاھیگے سنگتاں مُردار کُتگ ءُ اے جنگ ءَ بازیں بلوچ زالبُولے ھوار بوتگ ءُ لگوریں دُژمن اِش پیشداشتگ کہ نوں پہ ترا ایمنی ءَ نندگ ھرام بیت بلوچ ءِ سرڈگار ءَ، ءُ بلوچ ءِ بچّ ءُ جنک ترا پہ لُٹ ءُ پُل ءِ نَیل ایت۔

سُھراب جان!
تئی اے ھبر ھِجبر بیھال بوَگ ءَ نَیل اَنت کہ تو یک روچے گْوشت: ” بس ھِمت کن اِت نوں آجوئی نزیک اِنت ءُ آجوئی مئیگ اِنت ءُ نوں لگوریں دُژمن ءِ گردِن سنگتاں پْروشتگ، اے نوں آئی ءِ گُڈّی جنگ اِنت گوں بلوچ راج ءَ، آئی ءَ نوں پْروش وارتگ ءُ آئی پْروش ورگ ءِ اولی نِشانی ھمیش اِنت کہ آ چہ بلوچ زالبُولاں، چہ گْوانزگی تِپلاں ءُ چہ بلوچ نودربراں تُرسگ ءَ اِنت۔“

ھو یار!
اے نوں آئی ءِ گُڈی جنگ اِنت، کہ چہ بلوچ ءِ گْوانزگی تِپلاں اُوں تُرسگ ءَ اِنت کہ ھمے گْونڈل بانداتیگیں روچ ءَ من ءَ پہ واب ءَ، پہ لُٹ ءُ پُل ءَ نَیل اَنت ءُ بلوچ راج ءِ گْوانزگی تِپل اُوں نوں سرپد اَنت کہ مئے دوست کئے ءُ مئے دُژمن کئے اِنت۔ بلوچ راج نوں آئی ءِ پندلاں پوہ ءُ سرپد اِنت، بلوچ راج زانگ ءَ اِنت کہ کئے منی دوست ءُ کئے منی دُژمن اِنت۔

دیدگیں سُھراب جان!
منی کِر ءَ پہ شُمئے سَتا ءَ انچو لبز نیست کہ شُمئے سَتا ءَ لبزی دروشُم ءَ بہ کناں ءُ منی ڈولیں نابزانتے کُج ءَ شُمئے ڈولیں سنگتانی سَتا ءَ کُرت کنت۔ بلے شُمئے رِتکگیں ھید ءُ زگریں ھونانی مُزّ آجوئی اِنت ، اے ھون وت مرچی اے گْواھی ءَ دیگ ءَ اَنت کہ آجوئی جنگ ءَ لوگ ءَ نِندگی ءُ نِدارَگ چارگی نہ اِنت، بلکیں گوں لگوریں دُژمن ءَ جنگ کنگی ءُ آئی ءَ را پْروش دیگی اِنت ءُ شُمئے ڈولیں ھمبلاں لگوریں دُژمن مرچی انچو نِزور کُتگ اَت کہ آ مرچی وت سرجناں ءُ وتی پْروش ورگ ءِ چیدگاں مِک کنگ ءَ اِنت، مرچی ھمے ٹاپار جنوکیں دُژمن وتی مُھکمیں بُنجلانی تَہ ءَ بے واب اِنت۔ مرچی دُژمن ءِ بے سوبی وت پدّر اِنت کہ آ چنچو زوراک اِنت۔

یلیں سُھراب جان!
گُڈّی ءَ بس ھمے گْوش آں کہ اَچ شُمئے شھیدی ءَ پد، شُمئے تُپنگ زنگ نہ چِن اَنت ءُ پہ آجوئی جنگ ءَ درکپگیں اے کاروان داں آجوئی ءَ رھادگ ءُ نہ اُوشت اِیت ءُ پہ جوریں بدانی گلّینگ ءُ بے سوب کنگ ءَ ھمک پاس ءُ ھمک دمان ءَ، ءُ گوں ھمک جاوراں مِڑ اِیت ءُ جنگ کنت۔ اے کاروان شُمئے دیستگیں واب، واھگ ءُ اَرمان، بُر اِتگیں پند ءُ رِتکگیں ھونانی ھِساب ءَ چہ لگوریں دُژمن ءُ آئی کاسگ چٹاں آجوئی ءِ دْروشم ءَ گیپت کہ آیاں گوں بلوچ راج ءَ چنچو زوراکی کُتگ۔ من پہ جزم گْوش آں کہ اے آجوئی جنگ ءَ سوب بلوچ راج ءِ بیت، بے سوبی ءُ پشلی لگوریں دُژمن ءُ آئی ءِ کاسگ چٹانی بیت ءُ اے جنگ ءَ بلوچ شھیدانی رِتکگیں ھونانی مُزّ آجوئی ، ءُ اے آجوئی پہ منی ایردستیں راج ءَ شادہ ءُ اِیمنی ءِ مِستاگ۔