ھپیز جان گوں ھمبلاں نمیران اِنت

نبشتہ کار: اسد بلوچ

منی ھیال ءُ زانگ ءِ رِد ءَ وھد ءُ پاس روچ ءِ یک اَت کہ ما پرزونگ ءِ چاگِرد ءَ نشتگ ءُ سوارگ کنگ ءَ اِت اِیں ، بلے ساھت ءَ گپّ ءُ دیوان ، کندگ ءُ مسکرا کنگ ءَ اِت اِیں کہ منی پون ءَ سنگتے ءِ کال اتک۔ من پون چِست کنگ ءَ ھور دْروت ءُ دْراھباتی کُرت ، چہ سلام ءُ دْروت ءَ رند سنگت ءَ گوشت کہ “تو سرپد ئے کہ لھتیں سنگت شھید بوتگ؟
من یک برے ھبکّہ بوتاں ءُ پد ءَ گْوشت اِنّا! من سرپد نہ آں۔ من کہ جُست کُرت سنگت کئے کئے اَنت؟
آئی ءَ گْوشت: “شھید بوتگیں سنگت یکّے ھپیز ءُ یکے مھسن اِنت، دگہ دو سنگتاں کہ آیاں من انوں زانگ ءَ آں۔”

من چہ سنگت ءَ موکل گپت ءُ پون کٹ کُرت۔ ھمے جیڑگ جیڑگ ءَ منی ھیال گوں شھید ھپیز جان ءِ یاتاں شُت ، سک گیر پیداک اَت۔ آئی ءِ گپّ ءُ دیوان، آئی ءِ کندگ ءُ مسکرا، آئی ءِ ھبر ءُ کسّہ دُرست گیر پیداک اِتاں، پرچا کہ ھپیز جان سکیں مھرانیں سنگتے اَت۔

ھپیز جان!
من ءَ انگت یات اِنت کہ من تو ءُ دگہ سنگتے نشتگ اِتیں ءُ تو وتی کسانی ءِ کسّھاناں کرت، وتی وانگ ءِ کسّہ ، چہ مشکے ءَ درکپگ ءُ پاکستانی لشکر ءِ زوراکیانی کسّہ کُرت اَنت۔
ھپیز جان!
من سرپد باں کہ تو کسانی ءَ چہ مزنیں جھد کارے بوتگ ئِے ، من اے گپّ ھما وھد ءَ مار اِتگ کہ تو وتی کسّہ کرتگ اِت اَنت۔ مشکے ءَ نوک جنگ تیز بوتگ اَت، پوج ھم سک تْرند اَت، مردماں چِست کنگ برگ ءُ بیگواہ کنگ ءَ اَت۔ مردمانی لوگاں ماندارگ ءُ بُن دیگ ءَ اَت ، مردماں تُرس ءُ بیمّ دیگ ءَ اَت۔ بازیں مردمے ءَ چہ مشکے ءَ لڈّ ءُ بار بندات کُرتگ اَت۔

ھپیز جان!
تو ھم وتی سپر چہ ھمد ءَ بندات کُرتگ اَت ، وتی کسانیں اُمر ءَ مزنیں سپرے ءَ در کپت ئِے۔ ھپیر جان ترا اے مادریں گُلزمین ءُ گُلامیں راج ءِ واستا دگہ باز سپر کنگی اَت ، ترا انگت شھید بوگی نہ اَت ، بلکیں اے راجی سپر ءَ ترا انگت باز کنگی اَت، بلے شما گُلیں زمین امبازاں زُرت ءُ ابدمان بوت اِت۔
ھپیز جان!
تئی ءُ مھسن جان ءِ ورناھی گیر کئیت گُڑا من ملور باں ءُ پد ءَ وت ءَ وت ھاٹیگ دیان ءُ گوشاں اے جنگے، جنگ ءِ تہ ءَ اے رنگیں جاور کاینت۔ جنگانی تہ ءَ تئی انچیں سنگت چتو جتا بنت کہ بید ء آئی تئی یک دمانے ھم نہ گْوز اِیت۔ آئی مھر، آئی کندگ، آئی کسّہ، آئی ھمسپری ءُ دُرستیں ترانگ ترا گیر کاینت، بلے ترا چہ اے دُرستاں سر گْوزگی اِنت، تو یک راجے ءِ زندگ کنگ ءُ آجوئی ءِ ھاتر ءَ وتی زند ءُ سر ندْر کُرت۔

ھپیز جان!
تو ءُ مھسن جان، مبین ءُ بارگ جان گوں وتی جوانمردی ءَ ھاران ءِ بدن جکسینتگ ، شُما دژمن ءَ اے پیش داشت کہ ما شھید بوت کن اِیں بلے گُلام بوت نہ کن اِیں۔ شما نمیران اِت ، شُمئے داتگیں دیمونی الم روچے رنگ کار اَنت ءُ اے راجی سپر وتی منزل ءَ سر بیت۔ پہ شُمئے سِپت ءُ ستا ءَ منی دست گوں لبزاں ھمراھداری کنگ ءَ نہ اِنت ، پرچا کہ من شُمئے مزنیں کرد ءَ گوں وتی زانت ءَ نبشتہ کُت نہ کن آں ۔بس گُڈّی ءَ گون وتی راج ءَ ھمے گْوشاں کہ شھیدانی گچین کُرتگیں راہ ءَ سپر کناں بات اِت ، پرچا کہ مئے باندات گوں ھمے راہ ءِ روگ ءَ بندوک اِنت۔ ما کہ منزل ءَ سر بوَگ لوٹ اِیں ، مئے راہ ھمیش اِنت۔