نبشتہ کار: شھناز بلوچ
چوش کہ راجی جُنزانی اندر ءَ پہ ھر بالاد ءَ کُربانی دیگ الم اِنت، پرچا کہ پہ ما کلاں اے گُلزمین مات اِنت۔ پہ مات ءِ رکّینگ ءَ مارا چہ وتی ھر چیزّ ءَ سرگْوزگی اِنت، ھمے پگر ءِ پُژدر ءَ ناکو پزل وتی کماشی ءَ نہ چار اِیت ءُ کُربانی ءِ راہ ءَ پہ وت گچین کنت۔
وھدے کُربانی ءِ ھبر کہ منی وڑیں جھدکارے ءِ دیم ءَ کئیت، گُڑا آئی سِپت ءَ من کُت نہ کن آں۔ ھمے وڑ ءَ ناکو پزل ءِ دلیری ءُ تمردی ءِ کہ گپ مئے دیم ءَ کئیت ما آئی ءَ گوں لبزاں درشان کُت نہ کن اِیں، پرچا کہ آئی گوں وتی کماشی ءَ یک انچیں نامے ایر کُرت کہ آ پہ ابید مان اِیت ءُ مئے آیوکیں پدریچ ھمے نام ءِ سر ءَ پھر بند اِیت۔
ناکو پزل!
دُژمن تئی تمردی ءَ کہ گیر کار اِیت، گُڑا تئی کماشیں بالاد آئی ھیال ءُ مجگ ءَ مدام چونڈ اِیت ءُ کسہ کنت کہ اے آجوئی ءِ جنگ ءَ کماش ءُ زھگ ھرکس پہ جھد ءَ ساڑی اِنت۔ ھمے ھبر ءَ مرچی دژمن تھپرروش کُرتگ، پمیشکا مرچی بلوچ راج ءِ ھر پرزند پہ راجی جُنز ءَ ھدوک ءُ بھر بوَگ ءَ اَنت۔
ناکو پزل!
تو گوں وتی سر ءِ کُربانی ءَ بلوچ راج ءَ را ھمے پیگام دات کہ مارا ءُ شُمارا وتی ڈیھ ءِ پھازگ ءَ درآھگی ءُ وتی لاڑُکین بچّ ءُ بانُکین گْوھارانی ھمراہ بوَگی اِنت، پمیشکا من گْوشاں کہ ناکو پزل تو یک رندے پد ءَ آواران ءِ نام نوک کُت ءُ وتی دُژمن ءَ را پیش داشت کہ تو اِد ءَ پہ چو اِیمنی نہ نِندے ءُ وش واب نہ بہ ئے، ءُ دُژمن زانت کہ آواران ءِ توکا سُھر چمّ ءُ تمردیں سرمچار ءُ پہ جنگ ءَ مدام ساڑی اَنت۔
ناکو جان!
وھدے کہ من تئی شھیدی ءِ اکس دیست منی دل ءَ ھمے گْوشت کہ تو گوں کماشیں بالاد ءَ وتی بے وسیں راج ءُ بندیگیں گُلزمین ءِ واستا چنچو جیڑ اِتگ ءُ داں اے جاہ ءَ اتکگ ءُ سر بوتگ ئِے، بلے راستے کہ دل ءِ گپ گوں کس ءَ
زانگ نہ بنت ءُ کس نہ زانت کہ کئے ءَ را گوں کئے ءَ مھر ھست۔۔۔۔داں کسے کُربانی مہ دنت ءُ جھان ءِ دیم ءَ وت ءَ پیش مدار اِیت، بلے تو ناکو جان کُربانی دات ءُ جھان ءَ را پیش داشت کہ من ءَ وتی بلوچ راج ءِ واستا چنچو مھر بوتگ ءُ وتی دژمن ءَ را پیش داشت کہ منی راج ءُ منی زمین تنی وھدی بے وارس نہ اِنت۔
ناکو پزل جان!
من گُڈّی ءَ سُھریں سلام ترا گوں کُلیں سنگتاں پیش کناں، ءُ شُمئے دلیری ءَ سد سلام کہ شما پہ راجی آجوئی ءَ بے بھائیں کُربانی داتگ۔ تو اے ھبر ءَ پہ سِتک زان ئِے کہ شُمئے شھیدی ءَ چہ پد دژمن ءَ چنکس تاوان وارتگ۔
ناکو جان!
تئی کاروان ءِ سپاھی ھرروچ ھمے کشک ءَ سپر کنگ ءَ اَنت، ءُ سدکّاں تئی کاروان داں گُڈّی منزل ءَ سر بیت ءُ اے لگوریں دُژمن ہ دلجمی پُْروش وارت ءُ بے سوب بیت۔ پرے واستا من جزماں کہ آجوئی ءِ بام پہ ما ٹِکّ دنت ءُ بلوچستان زُوت آجو بیت۔
