نبشتہ کار: گْواڑگ بلوچ
اولی بھر:
سردی ءِ موسم اَت من ءُ دگہ یک سنگتے ءَ دو روچ ءِ سپر جَتگ اَت واتر اوتاگ ءَ ارادہ کُتگ اَت، بلے مارا شپ کپتگ اَت۔ ما شپ ءَ جنگل ءَ داشت ءُ جیڑ اِت کہ سُھب ءَ مھلہ درکپ اِیں ، شپ سک سرد اَت مارا تھنا یک وپسگ ءِ بیگے گون اَت۔ من بیگ سنگت ءَ دات ءُ وت سینکل ءِ پوش دیر کُت وت ءَ پِر دات ، پوش ءَ سردی کمو کم کُت بلے سک سرد ءَ واب نیاتک ءُ شپ ءِ سے بج ءَ تیراں توار کُت۔ مارا چہ کمو باز دیر اِتاں، من دل ءَ گْوشت سنگت ءَ پاد کناں ءُ درکپیں بیت کنت مئے رَپوٹ یکے ءَ داتگ بلکیں پوج اتکگ۔ من مار اِت ما کہ در بہ کپ اِیں پوج مارا گِند اِیت، پوج ءَ ترمل ءُ نائیٹ ویژن گون گُڑا ما در نیاتکیں داں سُھب بوت۔
سُھب ءَ مھلہ ما دیر گِند جَت ءُ وتی رَوگ ءِ راہ یل کُت دگہ راھے ءَ درکپت اِیں، پرچا کہ تیراں شپ ءَ مئے راہ ءِ نیمگ ءَ توار کُتگ اَت۔ مئے سیکل ءِ دیمے ٹیر ءَ کسانے پنچرے ھم مان اَت، بلے ما نہ گِپت کہ کمو گْواتے داشتگ اَت۔ ما گْوشت اے ھَند ءَ درکپ اِیں دیر یک جاھے پنچر ءَ گِر اِیں ، کمو راہ ءِ روگ ءَ رَند ما یک شوانگے دیست پسّاں ٹال دَیگ ءَ اَت آئی دست سُرینت ءُ اِشارہ کُت، بلے من دلگوش نہ دات ءُ ھمے دمان ءَ منی چم راہ ءِ سر ءِ پوجیانی بوٹانی پَداں کَپت من سیکل ءِ بِریک جَت ءُ اُشتات آں.
سنگت ءَ گْوشت ”ھاں ھیر اِنت تو بِریک کُت“، من گْوشت ھَو پوجیانی انیگیں پَداں کہ بُرزاداں، ھمے گپّاں گوں شوانگ ءَ توار کُت ءُ گْوشت ”شُما کُج ءَ رَوگ ءَ ئے؟“ من پسّو دات بُرز ءَ، زان ءَ ھیر اِنت؟ گْوشگ ءَ لگ اِت ”ھَو! انی پوج شُتگ، اے راہ ءَ مہ رو اِت۔“ بلکیں شوانگ ءَ مئے وڑ زانتگ اَت اے سرمچاراں یا انچیں بازاری مردمے لیک اِتگ، بلے مارا ھالے دات۔ من اِشتاپ اِشتاپ واکی ٹاکی کَش اِت ءُ گوں سنگتاں ھال کُت، پوج در اَتکگ ءُ پیداک اِنت وتی ھیالداری ءَ بہ کن اِت، ما سینکل ءِ دیم ٹَن دات ءُ گوں اسپیڈ ءَ دگہ راھے ءَ درکپت اِیں۔ دیر یک جاھے ءَ شُتیں ءُ داشت، اے جاہ دارگی جاھے نہ اَت بلے ما مجبور اِت اِیں کہ ھمے جاہ ءَ بِدار اِیں کہ نی ٹیمب سُھب ءِ نُھ بج بیتگ اَت۔
مارا کمو ورد ءُ وراک گون اَت ما ھمد ءَ ورگ ورگ ءَ اِت اِیں کہ جھل ءَ شِپانکانی ءُ پسّانی آواز آیگ ءَ لگ اِت، ما ورگ تیلی ءَ کُرتاں ءُ ٹپ اِت اِیں، سینکل ما پیسر ءَ چیر داتگ اَت گُڑا یک شِپانکے ءَ وتی پَس زُرتاں ءُ در کَپت دومی ھمد ءَ کھیرے ءَ سر کَپت ءُ پساں ٹال دیگ ءَ لگ اِت، شِپنانک مارا چہ سد کدم دیر اَت ءُ گوں وتی وشّیں توار ءَ زھیروکے الھانے کُت، ما نشتگ ءُ گوشدارگ ءَ اِت اِیں ، ھمے میان ءَ دھکانے گوں سینکل ءَ اَتک ءُ رس اِت۔ شِپانک ءَ گوں سلام ءُ ھلیک بوت، ما نی نشتگ اِیں دوئینانی گپّاں گوشدارگ ءَ اِیں ، شِپانک ءَ چہ آئی ءَ جُست گِپت ”تو زی کُجا بیتگ ئے!“ دِھکان ءَ گْوشت من اُستا ءِ گْور ءَ داس ءُ تپَر تیز کُتگ آں، بلے مانشاءاللہ اُستایے نہ اِنت سک زبر اِنت، بلے نی گندے پِلانی پَس منی ڈگاراں اَتکاں من پسانی گوشاں بُرّا، ھمے گپ ءَ گوں من جَت کندگے بلے دپ داشت، من چار اِت سنگت ھم کندگ ءَ اِنت۔
سینکل والا شُت شِپانک کھیر ءَ چہ ایر اَتک ءُ جھلاد بیت، کمو رَوگ ءَ رند پد ءَ بیراھے کُت اَتک ءُ کھیر ءِ چیر ءَ چاگلے زُرت دیم پہ مئے نیمگ ءَ آیگ ءَ لگ اِت۔ ما ٹپ اِت اِیں، بلے مئے سینکل دیست ئے ءُ پد ءَ مارا ھم دیست ئے، چہ مارا جُست گِپتے کہ ”من بیایاں شمئے کِر ءَ۔“ من گْوشت ھو بیا، اَتک سلام ءُ دُوا ءَ پَد نِشت ما ورگ دات۔ یک برے مڑاھے کُت پد ءَ وارت ئے ، من گْوشت تئی گُٹ زھیروک جنگ ءَ وشیں، گْوشتے ”ھرّ شُما ھمد ءَ بیتگ ئے؟“ من گْوشت ھو ، شِپانک ءَ گپ ترّینت ءُ گْوشت ”شما مئے بازار ءَ پوج ءَ بہ جَن ات گرے کن اِت۔“ من بچکندگے جَت ءُ گْوشت بس بے پگر بی، پوج ءَ ایمنی نندگ ھرام اِنت۔ من پد ءَ جُست گپت تو پوج ءِ ھالاں بہ دے اِش کنگ ءَ بُزی ءِ نیمگ ءَ شُتگ، گْوشتے ”ھو شُتگ بلے واتر بیتگ، بلے پوج بُرز ءَ دو نیمگ ءَ شُتگ من یک نیمگے واتر بوگ ءَ دیستگ۔“
کسانُکیں وھدے ءَ پد ما شِپانک اجازَت کُت ءُ دگہ دیمے ءَ رپت اِیں، من لوٹ اِت شھری ھمبلاں ھال بہ کناں بلے نیٹورک اے جاہ ءَ نیست اَت۔ ما ھمد ءَ جَل اِت اِیں داں مگرب بیت مارا ھچ سرپدی نیست اَت کہ دومی نیمگ ءِ پوج در اتکگ یا ناں، ما جیڑ اِت اے راہ ءَ ھم بدل کن اِیں دگہ راھے ءَ رو اِیں ، ما دگہ راھے ءَ درکپت اِیں شپ اَت۔ سپر دْراج اَت، پد ءَ اے راہ ءَ سے سال بیتگ اَت کہ من نہ گْوستگ اِت آں، سنگت ھم نابَلد اَت آ دگہ راہ پوج ءِ بندگ ءِ ھال اَت۔ ما مجبور اِت اِیں ھمے راہ ءَ گچین بہ کن اِیں۔ پنچ کلاک ءِ سپر کَنگ ءَ رَند ما راہ گار کُت، شپ ءِ یک بَج بیتگ اَت اے جاہ ءَ دُژمن ءِ چوکی ھم ھست نی ما ھرچ راہ ءَ رو اِیں بازارانی تہ ءَ رو اَنت، سینکل ءِ تیل کم ءُ دُکان ھم بند۔
شپ ءِ بے وھدی ءُ سردی ءُ پد ءَ دُژمن کیمپانی نزّیک ءَ سینکل ءِ تیلانی ھلاس بوَگ راہ ءِ گار کَنگ، اے دُرستیں وبال یکجاہ اتکگ اِتاں۔ من اے ساھت ءَ گُلامی ءَ سک مارگ ءَ اِت آں، نی ھیران کہ کُج ءَ بُرو اِیں ، پد ءَ ما یک کِشکے گِپت کمو دیر رَوگ ءَ پد بازارے اتک، بلے بازار کمو دیمتر ءَ یک بُرزیں جاھے ءَ لینٹ زاھر اِتاں ءُ ھمے سما بیت پوجی کیمپے اگاں ما بازار ءَ مدار اِیں، مارا پوجی داریت کہ راہ کیمپ نیمگ ءَ روگ ءَ اِنت، ما شُت اِیں بازار ءِ آکری یک لوگ ءِ دپ ءَ کاپرے ھست اَت ما ھمے کاپَر چیر ءَ سینکل داشت۔ ما داں دیراں کاپَر ءِ چیر ءَ نِشت اِیں، مئے کِرّ ءَ کس نیاتک ءُ من شُتاں لوگ ٹُک اِت، گُڑا جنین آدمے ءَ پسّو دات ”تو کئے؟“ من گْوشت مُساپِراں، گُڑا لوگے پَچ کُت ءُ من شُت ءَ لوگ ءَ بس یک ماتے گوں یک کسانیں جنکُوے ءَ آئی چار پنچ سال بیتگ اَت بلے سک لاگر اَت ، شوکیں گُد ھم گورا نہ اَت، آ ھم آگاہ اَت، من ءَ سک چارگ ءَ اَت ، من تُپنگ ءُ سامان کاپَر ءِ چیر ءَ چیر داتگ اِتاں انگت ھمودا نشتگ ات من ءَ بس پِسٹَل گون اَت۔
گْوھار ءَ من ءَ آپ دات ءُ گْوشت ”چاہ گراداں ءُ ورگے کاراں،“ من گْوشت نہ ما دُرست وارتگ ءُ برابریں، گُڑا من ءَ جُستے گِپت ”شما کئے اِت ءُ کُج ءِ نندوک ئے؟“ من گْوشت گْوھار ما اد ءِ نہ اِیں ءُ راہ گار کُتگ، پد ءَ من چہ گْوھار جُست گِپت لوگ ءِ مردین آدم کُج ءَ اَنت؟ گْوھار ءَ پسّو نہ دات ءُ گوں مُلوری ءَ دیوال ءِ نیمگ ءَ چارگ ءَ لگ اِت، من چار اِت دیوال ءِ دیم ءَ دو شھیدانی اکس لگ اِتگ۔ من شھیدانی اکساں چارگ ءَ اِتاں کہ گْوھار ءِ چُک ءَ وتی دست منی دست ءِ سر ءَ ایر کُت ءُ گوں مُلوری ءَ درّائینت ”لالا تو ابّا دیستگ؟“ من گوں اے جُست ءَ ھیران بیت آں، من انگت پسّو نہ داتگ اَت کہ آئی ءَ پد ءَ درّائینت ”ابّا سرمچارے بیتگ پوجیاں جَت ءُ شھید کُتگ، تو نہ زان ئے؟“ منی چمّانی ارس در اتکاں ءُ مات ءَ وتی چُک گِپت کونڈ ءَ کُت ءُ گْوشت ”لوگ ءِ مَردینآدم زالماں شھید ءُ بیگواہ کُتگاں، بچ اِتگیں من ءُ منی زھگ۔۔۔۔۔۔۔۔۔“
روان اِنت۔۔۔
