نبشتہ کار: شھناز بلوچ
گُلزمین یک انچیں گْرانبھائیں ارزشتے دار اِیت کہ مردم وتی ساہ ءُ سراں بہ دنت بہ دنت آئی ءِ ھک ءَ اَدا کُرت نہ کنت، پرچا کہ گُلزمین ءِ ھکّ ھرچ انسان ءِ سر ءَ ھست اِنت۔ ھمے رنگ ءَ گُلزمین اِنسان ءِ مات اِنت، ھرچ مردم ءَ را وتی مات ءِ ھَک اَد ءَ کنگی۔اِنت۔ آ اگاں بچّے بہ بیت یا کہ جنکے، گلزمین ءِ ھکّ اَدا کنگی اِنت۔ کسے چو بانُک کریمہ ءِ وڑ ءَ راجی جُنز ءِ مھکم کنگ ءَ وتی شپ ءُ روچاں یک کنت دانکہ شھید بہ بیت، یا کہ چو مھرنگ ءِ وڑ ءَ وتی پیر ءُ کماشانی گوم ءَ ھر سکّی ءُ سوری ءَ ھمراہ ءُ ھمگام بہ بیت۔
اگاں تو پہ وتی راج ءُ ماتیں گلزمین ءَ کُربانی دات کُت نہ کن ئے بلے دژمن ءِ ھمراہ مبو ءُ وتی براتانی دُژمنی ءَ مہ کن، ھمے برات ءُ گْوھارانی تہ ءَ انچیں برات ءُ گْوھار ھست کہ آ پہ وتی ایردستیں راج ءُ ماتیں گُلزمین ءِ واستا چہ لوگاں در پہ در، شُد ءُ تُنّ، گرم ءُ سارت دُرست برداشت کنگ ءَ اَنت، آ دانکہ وتی ساہ ءُ سراں دیگ ءُ ھوناں پہ گُلزمین ءِ ھاتر ءَ ریچگ ءَ اَنت، پرچا کہ آ زان اَنت مئے وتن بلوچستان مئے راجی زندمان ءِ مانزمان ءُ رُوژنائیں باندات اِنت۔
ھمے وڑ ءَ اے ھبر ھم راستے کہ مئے گُلزمین ءَ نیلیں زِر ءَ بہ گر تاں تیل ءُ گیس، سُھر ءُ دگہ سداں مادِن ءُ مڈّی ھست، بلے اے کلاں ابید بلوچ گُلزمین ءَ اے واستا دوست دار اِیت کہ آ مئے مات اِنت، ءُ مات اے ھاتِر دوست دارگ نہ بیت کہ آئی تہ ءَ گْواجن ھست، بلکیں ماتیں گُلزمین اگاں ھُشک ءُ پلار بہ بیت بلے مات، مات اِنت۔ اگاں کرّ ءُ کور، کنگ ءُ مُنڈ اِنت، بلے کس وتی مات ءَ پہ نیستی ءُ ھزگاری دور نہ دنت۔
مرچی کہ زورگریں ریاست مئے گلزمین ءِ سر ءَ وتی پنجگے جتگ ءُ نشتگ، آئی چم گوں مئے گُلزمین ءِ مڈّیاں سک اَنت۔ پمیشکا مارا بلوچ پُسّگ ءِ بستار ءَ وتی اے زمہ واری زانگی اَنت کہ مارا ماتیں گُلزمین رکّینگی اِنت، اگاں ما گُلزمین ءِ رکّینگ ءَ سوبین نہ بوت اِیں، گُڑا مارا راجی باندات نیست ءُ ناں کہ بیت۔ پرچا کہ مئے بے سمائی مارا ھما کورچات ءَ چگل دنت کہ آئی اندر ءَ چہ سالاں پد ھم در اتک نہ کنیں، گُڑا مارا مرچی زانگ ءُ سسّا کنگی اِنت کہ مئے باندات گوں وتی ماتیں گُلزمین ءَ بندوک ءُ آئی آجوئی مئے زندمان اِنت۔
اے یلیں بچّ ءُ جنک کہ پہ راج ءِ ھاتِر ءَ کُربان بوگ ءَ اَنت، اے مئے شُمئے راجی باندات ءِ چراگ اَنت، اے مئے راجی بامرد ءُ باجن اَنت، مارا ھم پہ وتی وس ءُ واک ءَ راجی باندات ءِ واستا کُربانی دیگ اِنت۔ ھرکس پہ وس ءُ واک، بلے دژمن ءِ ھمدست ءُِ ھم پت بوگی نہ اِنت۔ اگاں ما راجی جُنز ءِ بگیر ءَ دژمن ءِ دست گپت ءُ شادان بوت اِیں، گڑا اے شادمانی زوت مئے دپ ءَ جور بیت۔ ھمے واستا مارا وتی گُلزمین ءِ ارزِشت زانگی اِنت، ما کہ گُلزمین ءِ ارزشت زانت بزاں کہ وتی ارزشت ءَ زانگ ءَ اِیں۔
