نبشتہ کار: پاتما بلوچ
دْروت ءُ دْرھبات!
من اُمیت کناں کہ تو جوڑ ءُ وش ئے، گوں ھاوند ءَ دُوا اِنت مُدام وش ءُ سلامت بات ئے۔
مرچی من دل ءَ جیڑ اِت کہ پہ ترا یک نِمدی یے نبشتہ بہ کناں، بلے تئی کرد ءِ سر ءَ نبشتہ کنگ منی وڑیں نابودانی واستا سک گْران اِنت، بلے منی دل ءَ من ءَ لاچار کتگ کہ چیزّے لبز پہ ترا نبشتہ بہ کن آں۔
مھروان!
اگاں من تئی کسھاں لبزانی تہ ءَ نبشتہ کنگ ءَ بندات بہ کناں گڑا روچ شپ بیت ءُ شپ روچ بیت، بلے تئی کردانی سر ءَ نبشتہ کنگ انگت ھلاس نہ بیت۔
مِھروان!
من ءَ تئی گپ ءُ ھبر باز وش بنت، من ءَ کلم دست ءَ اِنت تئی باروا جیڑگ ءَ آں، بلے ھیالاں لبزانی تہ ءَ آرگ سک گران اِنت۔ من نہ نہ زاناں گوں تو کجام ساھت ءُ یاتاں، گپّ ءُ گالاں لبزانی تہ ءَ بیار آں۔ من نہ زاناں تئی مھروانی ءَ چوں لبزانی تہ ءَ بند بہ کن آں۔۔۔۔۔۔
مھروان!
تو مُدام من ءَ وانگ ءُ زانگ ءِ سکین ءَ دیگ ءَ ئے کہ اے دور ءَ پہ بلوچ ءَ وانگ ءُ زانگ سکا ھژدری اِنت ءُ بلوچی وانگ ءِ شوک ءَ بدار، پرچا کہ بلوچی مئے ماتی زبان ءُ مارا وتی زُبان وانگی ءُ دیم ءَ برگی اِنت، اگاں ناں ما وَتی زُبان ءَ ارزشت مہ دے اِیں گڑا دری مردم کُج ءَ اَرزشت دے اَنت۔
کئے ءَ تئی جُست ءَ بہ کناں مھروان؟
لھتیں روچ بیت کہ من ءَ تئی کلوہ ءِ ودار اِنت، تو کدی کائے نِٹ ءَ کامریڈ ءِ پسو ءَ دئے۔ کامریڈ پہ تئی ودار ءَ نِشتگ، تو کد کائے ترا میتگ ءِ ابیتکی ءُ زوراک ءِ زوراکیانی ھالاں دنت کہ ترا چہ رند میتگ چنچو ابیتک اِنت۔ تئی کھول چوں بزّگ کنگ بیتگ، بیا کہ وتی ھلک ءِ ویرانگ ءُ ابیتکی ءَ بہ بر، بیا کہ تئی ھلک ءِ شانتل بے تواراں، بیا کہ کپوتاں کوکو کنگ یل کُتگ۔
مھروان!
نوں باز ودار نہ بیت، بیا کہ تئی مات تئی چارگ ءَ تلوس ایت کہ دیریں نہ دیستگ ئے ترا۔ بیا کہ تئی گْوھار مدام تئی نام ءَ گپت ءُ باز گیر کار اِیت ترا۔ بیا کہ تئی کماش تئی ھمسراں گند اِیت ءُ تئی ترانگ ءَ کپ ایت کہ تئی سنگت ھمد ءَ دیوان کن اَنت۔ءُ تو باریں کد کائے گوں ایشانی دیوان ءَ ھوار بہ ئے ءُ دیوان ءَ وش کن ئے گوں وتی پرمھریں گپاں۔ بیا کہ تئی برات مدام سنگتانی کرّ ءَ تئی نام ءَ گپت ءُ کسہ کنت۔ بیا کہ من ءَ بلوچی وانین، بیا کہ من ءَ ھم تئی ودار اِنت، نوں باز ودار کتگ نوں بس اِنت، بیا ودار ءَ آسر کن۔ بیا کہ کامریڈ ءِ ردیاں بہ کَش، باز ردی کتگ کامریڈ ءَ، بیا کامریڈ ءَ کمو ھبر بہ دے ءُ بہ گْوش نوں ردی مکن کہ تو باز ردی کتگ۔ اگاں ترا وھد رست منی اے کسانُکیں نمدی ءَ بہ وان۔
سلامت ءُ مدام وشیانی منگیراں بات ئے جُھد ءِ ھمبل۔
تئی ودار ءِ راھچار؛
کامریڈ بلوچ
