زندمان

نبشتہ کار: جابر گلام

سپر ءِ بندات ءَ آ ڈیھ ءِ شوکیں ندرگاں ملمہ کتگ۔ ھمُک زیبائی ءَ را وتی زند ءِ دیستگیں شرنگیں مردماں مارگ ءَ اَت۔ مروچی پہ آئی ءَ اِمروز ءِ دْوشم پھک جتا اَت۔ مروچی اولی رند اَت کہ آئی ءَ گْوات ءِ لزّت وارتگ ءُ مار اِتگ اَت۔ مروچی آئی ءَ وتی جان ءِ تازگی ءِ سما بوتگ اَت، مروچی آئی ءَ ھمُک اِنسان دوست بوَگ ءَ اَت۔
مروچی آ درچکانی زبان ءَ سرپد بوھگ ءَ اَت مرچی آ کشکانی جُھلانکی ءُ دُوری ءَ گندگ ءَ اَت۔ مرچی بوھانی سما آئی جان ءَ اِیر کپان اےت اَنت، مروچی آئی زمین ءُ آزمان ءِ نیام ءِ ھمُک بستار زانتگ اَت۔ مروچی آ لوٹگ ءَ اَت کہ ھمک نادزرسی ءَ تلب بہ کناں، مروچی آئی دل ءَ اتک کہ گوں ھرکس ءَ وتی مھراں بہ درنگاز آں۔
مروچی آئی ءَ ھمک مردم مھروان گندگ ءَ اَت۔ مروچی آئی ءَ زندگی ءِ سما بوَگ ءَ اَت۔ اناگتی گاڑی ءِ بریک ءَ آ چہ ھیالی دنیا کش اِت ءُ ھستیں امروز ءَ مانبُر کُت۔۔۔۔۔
داں دیم ءِ اُوشتوکیں پوجیاں تُپنگانی بیرل ھمے نیمگ ءَ پہ گاڑی ءَ تچک کت اَنت ءُ تیرگْواری ءِ ھوری ءَ گوں بُرزیں توار ءَ گْوشت: ”وتی مرگ ءَ انگت، من وت گچین کُرت کن آں۔“
آئی ءَ اولی تیر پہ دُژمن ءَ آس دات ءُ دومی تیر گوں وتی سینگ ءَ پیوست کُت، ءُ اے ساھت ءَ۔۔۔۔۔۔۔