نبشتہ کار: در بی بی
رجانک: سرباز وپا
بنداتی بھر
من جنگ ءَ روگ ءَ آں۔
اے گپ من وت ھما وھد ءَ جتگ کہ من اناگت ءَ دُرسیں چیزاں ساپ گندگ ءَ اِت آں۔
بلوچستان ءِ کوہ، ھور ءَ پد مئے میتگ ءِ ھاک ءِ ھما بوہ ءِ ندارگ کہ انوں تھنا یات کنگ بنت۔
تو گْوش ئے زالبول ءُ جنگ؟
من گْوش آں کہ بلوچستان ءَ زالبولاں کدی ایمنی دیستگ؟
من وتی میتگ ءُ گوں میتگ ءِ مردماں سچگ ءَ گندگ ءَ آں، انچوش کہ کسے ءَ وھد ءِ سر ءَ تیل جتگ ءُ آس مانداشتگ، ھاں وھد ءِ سر ءَ آس لگ اِتگ، ھما وھد واتر نئیت۔
من ھما گسانی دروازگ ھساب کرتگ اَنت کہ آ ماس مدام پمیشکا دروازگ پچ کن اَنت دانکہ من بہ گنداں بلکیں اے دروازگ گوات ءَ نہ آیانی زور بیگواھیں زھگاں ٹُک اِتگ۔
منی نام ھوا اِنت۔
اے نام من ھما وھد ءَ اش کرتگ وھدے کسے ءَ نہ جیڑ اتگ کہ یک روچے پہ زندگی ءِ پھریزگ ءَ زندگی ببا دیگ بیت۔
ھوا بوگ ءِ بزانت تھنا ودی کنگ نہ اِنت، برے برے ایسی ءِ بزانت ایش ھم بیت کہ انسانیت مرگ ءَ نیلگی اِنت۔
بلوچستان نوں چونیں پھناتے ءَ نہ اُوشتاتگ۔ اے زمین نوں جست نہ کنت، پیسلہ لوٹ اِیت ءُ من وتی پیسلہ کرتگ۔
لھتیں پیسلہ مارگ نہ بیت، آ اِنسان ءِ باتن ءَ چست بیت، انچوش کہ سالانی درد، نوں چھرگ ءَ ساپ گندگ بیت۔
من زاناں دیم ءَ چے بیت۔
من گپ جنوکیں جنکے نہ آں کہ دگہ کسھے ءِ شیرزال آں۔
من سرپد آں کہ اے راہ واتر نہ بیت۔
بلے اجبیں گپ ھمیش اِنت کہ گوں زانشت ءَ ھوار منی دل ءَ ترس نیست، یک برجاھیں اُوستے، گُڈّی ءَ انچوش کہ دُرسیں بار زمین ءِ سر ءَ ایر کرتگ اَنت۔
منی نام ھوا اِنت۔
ءُ منی زندگی ھمنچو مرگ ءَ دیستگ کہ نوں مرگ پمّن درآمد نہ اِنت۔
بلوچستان ءَ مرگ دگہ ویلے نہ اِنت۔
نوں ھم ویل چے اِنت؟
تو کدی آ بے تواری دیست کہ آ چیھانٹ ءَ گیشتر مزن اِنت؟
من مڑگ ءِ پیسلہ کرتگ، نوں من پہ کرار شیشگ ءَ چار اِت کن آں، نوں من ءَ منی زرد ملامت نہ کنت۔
آئی گوں مزنیں بچکندگے ءَ یک دستے ءَ وتی بیگ ءُ دومی دست ءَ وتی توپک زُرت ءُ چہ گس ءِ دروازگ ءَ در کپت ءُ کوھانی نیمگ ءَ شُت۔
