دیدانک

نبشتہ کار: جابر گلام

لوگ ءِ چپ ءُ چاگرد ءِ چکرگ ءَ آئی ءَ  دیم ءِ کرگین ءِ بلب ءِ شھم گپت ءُ نشت۔ مرمرانکیں رُژنائی ءَ چہ من ھمنچو دیست کہ چہ لانک ءَ پسٹل ءِ کش اِت ءُ کش ءِ لَین ءِ کمبہ ءِ نیمگ ءَ تچک کت۔ ھمے ساھت ءُ دمان ءَ اے دیم ءُ آدیم ءِ چارگ ءَ پد پسٹل ءِ سر ءَ وتی دیم ءِ سر ءَ لونجانیں مودے پشت ءَ بُرتاں ءُ پسٹل وتی شاگور ءِ بُن ءَ داشت۔ پد ءَ پسٹلے جھل کُت ءُ چارگ ءَ لگ اِت، چہ دیمی کیسگ ءَ سگریٹے کش اِت ءُ کمو جیڑگ ءَ رند دور داتے ءُ لگت ءِ چیر ءَ دات ئے۔ یک، دو، سَے ھمے داب ءَ کساس بیست منٹ ءِ تہ ءَ چارمی سگریٹ ءِ باری ءَ پاکٹ ءِ جندے پادانی چیر ءَ لپاشت ءُ پسٹل ءِ میگزینے کش اِت ءُ وتی کش ءَ ایر کُت۔ دوئیں دستے وتی ریشانی سر ءَ سمار اِت ءُ گردن ءِ سر ءَ ایر کُرت اَنت۔

چہ راستیں کش ءِ کیسگ ءَ کلم در کُت لپاشتگیں پاکٹ ءِ سگریٹ کش اِتاں، پاکٹ گشاد گشاد دِرت ءُ چیزے نبشتہ کنگ ءَ اَت۔ گْونڈیں دمانے ءَ پد ھمے کاگد ءَ را سنگے پر دات ءُ پاد اتک راہ گپت۔ وتی پسٹل ءَ را پد ءَ میگزیں دپ ءَ دات ءُ لانک ءَ جت۔

من ھمے کہ وتی جند ءَ مہ جنت، رندے کپت آں۔ دل ءَ گْوشت ھمے کاگد ءَ بر گوں داں مرمرانکیں شھم ءِ دیم ءَ چمشانک دات تہ بُرز ءَ نبشتہ اَت۔ ”وت ءَ پرچا بہ جن آں؟“ ءُ چیر ءَ گوں سیاھیاں وتی اکسے سینگارتگ اَت۔ من چہ مرد ءَ بے ھال ءُ ھمے نبشتھی تاک ءِ وانگ بندات کُت ءُ وت ءَ دلجم۔

چیر ءَ نبشتہ اَت ”ھتماں جیڑ اِیت کہ یک دمانے ءَ اچ وت ءَ نہ سستگ، سھت سھت ءِ ھال گپتگ بوتگ۔ مرچی وت شُتگاں پہ دائمی رُکست کتگ۔ جیڑ اِیت کہ پرک اتکگ منی تہ ءَ، ءُ جیڑ اِیت کہ چون پرک اتکگ منی تہ ءَ، تہ زانت وت ءَ۔“

دو اِستار جوڑ کنگ ءَ پد چیر ءَ نبشتہ اَت ”روچ ءَ پہ لنکوک چیر دنت ءُ چماں ریپین اِیت۔ اگاں چپلاں ءَ بہ کشے زمیں ھال ءَ ھم زانت، بلے اگاں بس پہ وتی رد دیگ ءَ نہ بلکیں روچ ءِ راستی ءَ بہ پُلیت۔“

سَے ھیش ءَ رند نبشتہ اَت ”سگریٹ ءَ دپ ھم نہ جناں، پہ تئی دوستی نہ پہ وتی دوستی ءُ پھریز ءَ، تو بلے وسواساں کپ ئے۔ بلے ترا بد کئیت، نی وت ءَ جتائیں اِنسانے کناں گوں، نوکیں جوزگ ءُ مارشتاں گوں نوکیں رنگ ءُ دابے ءَ۔“

گڈی ءَ دْراجکشی ءَ نبشتہ اَت ”پد ءَ کدی ھم ردی ءِ سر ءَ پہ من ءَ میا ءُ اِنشاء اللہ منی دیم تئی چماں نہ کپ اِیت۔“

یک یک ءَ سَے دانگ تیر ءِ توار منی گُوشاں کپت، من سر چست کت ءُ وتی چک کہ تریینت داں پنچ تُپنگ ءِ ھوری ءَ دپ پچ بوت ءُ۔۔۔۔۔۔۔من داں مزن دگ ءَ سر بوتاں دیست سَے پوجی ءِ لاش یک نیمگے ءَ کپتگ اَت ءُ ھمے ورنا ھم گوں ھوناں میچل دیوال ءَ تِکہ ٹھک دیگ ءُ کندگ ءَ اَت۔ پسری وڑ ءَ پسٹل دست ءِ سر ءَ ءُ چارگ ءَ اَت۔ پوجی پہ دیم تیرگْواری کنان ءَ ورنا ءَ انگیر کنگ ءَ اِتاں کہ دگہ مزنیں تْراکے ءَ چہ زمین لرز اِت ءُ من ءَ ھم تُرسے جان ءَ کپت ءُ دیم پہ لوگ ءَ تتک آں۔ لوگ ءِ پُترگ ءَ گوں ھوار من ءَ سما بوت کہ ھما کاگز انگت منی دست ءَ اِنت، پد ءَ چمشانکے دات ءُ لوٹ اِت کہ پتاھانے داں پُشتی دیم ءَ نبشتہ اَت ”وت ءَ بدل کن آں، وتکشی ءِ رنگ ءَ بدل کناں ءُ تئی دیدانک بدل کناں، بلے انچو کہ ترا زاناں تو اے منی اے بلاھیں توکل ءَ ھم بے سمایے گْوش ئے۔“

منی دل ءَ اتک اے کاگز پہ کسے ءَ بہ گندے گُڈّی نمدی اِنت کہ بُرت ءُ ھما جاہ ءَ سِنگے پِر دات ءُ چم پہ زمین ءَ کپتاں، داں کسے گْوش ئے زمین ءَ پیشکانڈ اِتگ ءُ چے بری منی ھمُک گام ءِ چیر ءَ منگلیک پْرشگ ءَ اَت۔۔۔۔۔۔