سپرے گوں شھید کمال ءُ واھگ جان ءَ

نبشتہ کار: کوھی بلوچ

سیمی ءُ گُڈّی بھر:

اے شپ ءَ ما سنگتانی نیمگ ءَ داشت، سنگتاں ورگ شر کُت ءُ داں سنگت ءَ توار کُت کہ ڈرون ءِ توار اِنت ھیال بہ کن اِت، گوں ھمے گپّ سنگت پہ شیواری یک یک بوت اَنت۔ داں چار ساھت ءَ ڈرون مئے سر ءَ اَت، بلے سنگت رک اِت اِنت ءُ سُھب کہ بوت ما گْوشت درکپ اِیں پہ دومی سپر ءَ (اے سپر ءَ کہ ما بوتگ اِیں، اے سپر ءَ کمال جان مئے ھمراہ ءُ راہ بلد بوتگ اَت کہ من ءَ ءُ واھگ جان ءَ انگت دیم ءَ روگی اَت گوں دِگہ لھتیں سنگتاں) بلے ھور ءَ ایر دات، داں دو ساھت ءَ ما وَدار کُت کہ ھور ھلاس بہ بیت بلے ھور گْوارگ ءَ اَت۔ دو ساھت ءَ پد ھور ھلاس بوت سنگت اتک اَنت کہ مئے ءُ شمئے سپر اِنت باریں شُما چون اِت، دم بُرتگ اگاں نہ؟
”تئی پاد چون اَنت باریں، رویں اگاں شپی انگت جلیں۔“ من واھگ جان ءَ گْوشت۔
”منی پاد شر اَنت، پہ تْراولاں نہ نِندیں ءُ سنگت اِشتاپ اَنت“ واھگ ءَ کند اِت ءُ منی پَسّھے دات۔
”شرنگ سنگتانی اِشتاپی ءِ ھبر ءَ مہ کن، تو شُت کن ئے اگاں ناں ھمے ھبر ءَ بہ کن۔؟“ کمال جان ءَ وتی دیم گوں واھگ ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”من شُت کناں، سپر سپرے دیم ءَ اللہ ھیر انت“ واھگ جان ءَ پہ کندگ کمال جان ءِ پَسّہ دات۔
بلے! مرچی اے دوئیں مزن توکلیں سنگت پہ زمین ءَ نمیران بوت اَنت، آجوئی ءِ جنگ ھمیش اِنت کہ شوک شوکیں سنگتاں اَچ ما پُلیت، بلے ھما سنگت مارا پہ جُھد کنگ ءَ، پہ پند بُرگ ءَ، پہ کِشک رندگ ءَ، ءُ پہ دُژمن ءِ سوب کنگ ءَ مُدام مُھکم کن اَنت۔ اے راستی یے کہ سنگتانی سدگ پہ دومی سنگت ءَ تاوانے، بلے آئی جُھد، رِتکگیں ھید ءُ ھون دومی سنگت ءَ دائمی مُھکم کنت ءُ آجوئی جنگ ءَ سر رو اَنت ءُ جنگ ھمیش اِنت کہ ترا پہ راج ءُ راجی پَجار ءَ کُربانی دیگی اِنت ءُ راج آجو کنگ اِنت۔

مرچی کہ اے سنگت وتی ساہ ءَ پہ اے سرڈگار ءَ، پہ راج ءُ راجی باندات ءَ، پہ آیوکیں پدریچ ءُ راجی ھستمان ءَ کہ دیگ ءَ اَنت، الم اے زگریں ھون یک روچے مئے سرڈگار ءَ چہ ھونواریں دُژمن ءِ پنجگاں آجو کنت، ءُ من پہ شان گْوش آں کہ مئے شھیدانی تُپنگ داں بلوچستان ءِ آجوئی ءَ زنگ نہ چن اَنت ءُ دُژمن ءِ سر ءَ مُدامی گْرند اَنت۔

کمال جان!
اے کاروان داں بلوچستان ءِ آجوئی ءَ رھادگ بیت ءُ بلوچ راج شُمئے ڈولیں سنگتاں ھِجبر بیھال نہ کنت ءُ شُمئے داتگیں کُربانی، رتکگیں ھید ءُ ھون الم مئے راج ءُ مئے ڈیھ ءَ آجو کن اَنت۔ ترا یات اِنت کہ ما ھما مچکدگ ءَ نِشتگ اِت اِیں مئے ورگ ھلاس بوتگ اِتاں تو گْوشت کہ ”مرچی بلوچ راج گُلام اِنت کہ ما ءُ شُما گوں شُدیکیں لاپ ءَ پند بُرگ ءَ اِیں ، بلے منی راج یک روچے الم ءَ آجو بیت ءُ پہ ھما راجاں جنگ کنت کہ آ مرچی مئے ڈول ءَ گوں گُلامی زند گْوازینگ ءَ اَنت ءُ اے کوھاں ما گُلامی ءَ نئیل ایں ءُ کوہ سنگتانی بُر اِتگیں پند ءُ رِتکگیں ھوناں بھ نہ شموش اِیت۔۔۔۔۔ من جزماں۔“
ھو!
اے کوہ گْواہ اَنت کہ شُما جنگ کُت، پہ مات ءُ ماتیں سرڈگار ءِ گُلامی ءَ شُما وتی زند نَدْر کُت اَنت ءُ راج ءَ را اے پیگام دات کہ اگاں آجوئی لوٹ ئے گُڑا پہ آجوئی ءَ جنگ ھژدری اِنت، کُربانی دیگ لوٹ اِیت، پند بُرگ ءُ جُنزگ لوٹ اِیت، پہ سرڈگار ءَ ھونانی ھار ملّینگ لوٹ اِیت ءُ جوریں بدانی دیم ءَ چو آھنیں کوہ ءَ مِک بوگی اِنت۔۔۔