سپرے گوں شھید کمال ءُ واھگ جان ءَ

نبشتہ کار: کوھی بلوچ

ما پہ دم ءِ سارت کنگ ءَ اُوشتات ءُ سنگتاں جان شُشت ءُ مچکدگ ءَ اتک اِیں، مئے ورگ اُوں کم اِتاں، کمال جان ءَ گْوشت کہ دیم ءَ میتگے بوتگ اگاں اے میتگ ءَ مردم بوت گُڑا یکے توار کنیں کہ ورگ کار اِیت، اگاں کس نہ بوت گُڑا روان کنیں سُھب ءَ سر باں اُود ءَ مزنیں میتگے ھست الم یکے ءَ گوں ڈیک وریں ءُ مارا ورگے دنت۔ ساھتے ءَ پد ما جُنزان داں ھمے میتگ ءَ سر بوت اِیں، اے سرجمیں میتگ بے توار اَت ءُ بے برمش اَت۔ انچو گُمان بوت کہ اے میتگ ڈُنگاں جتگ ءُ دْراھیں مردم اِش کُشتگ اَنت یا گوں وت ءَ بُرتگ اَنت اِش گون، اے میتگ ءَ بس دو کپتگیں کُڈّک اِتاں ءُ یک کاپرے اَت کہ آئی دار زمین ءِ میار اِت اَنت۔
دور یک کماشے ودی بوت، کمال جان ءَ واھگ توار کُت کہ بْیا باریں تو کَماش ءِ نیمَگ روئے اگاں نہ؟“ واھگ جان ءَ پَسّہ دات ءُ گْوشت کہ ”من اِد ءَ ھِچ کس ءَ نہ زان آں، تو وت برو گِھتِر اِنت۔“ کمال جان دیم پہ کَماش ءَ شُت ءُ ما مچکدگ ءَ نِشت اِیں، کسانُکیں ساھتے ءَ پد کماش ءُ کمال اتک اَنت۔ دْروت ءُ دْراھی ءَ پد کَماش مچکدگ ءِ تہ ءَ شُت ءُ ناہ (ھُرماگ) آؤرت، ما ناہ ءُ شیر وارت۔ گوں کماش ءَ دیوان کُت، ناکو ءَ سنگتانی جُست ءُ پد کُت ءُ پد ءَ لگوریں دُژمِن ءِ کُتگیں کارانی کہ مرچی دُژمن چنچو زوراکی کنگ ءَ انت ءُ بلوچ راج ءِ سر ءَ زوراک بوتگ۔ ما داں دیراں دیوان کُت، کماش ءَ چاہ گْراست ءُ مارا دات۔

”ناکو! باریں تئی کِرّ ءَ آرت بیت اگاں نہ؟“ کمال جان ءَ وتی چادر چہ سر ءَ بُتک ءُ دیم گوں کماش ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”اِنّا اَبّا! اِد ءَ آرت نیست اِنت بلے ھلک ءَ بیت، اگاں شُما ودار کن اِت گُڑا من رو آں کاراں۔“ کماش ءَ وتی داس دست ءَ کُت ءُ پَسّھے دات۔
”اِنّا واجہ! اے گرم ءَ وت ءَ تکلیپ مکن، ما گُڑا ناہ ءَ بر اِیں گون مارا بس بیت اِنت بلکیں گوں سنگتاں دُچار کپت ایں۔“ من چادر ءِ سَر ءِ ناہ کاگَز ءَ کُرتاں ءُ گْوشت۔
”بابی ( کَماشیں مردم مُدام اے لبز ءَ پہ چُک ءَ کارمرَرز کن اَنت) مڑاہ مکن اِت، من رواں کاراں۔ شُمئے جاہ من زاناں دور بیت اِنت ءُ دیم ءَ میتگ اُوں نیست، شُما اگاں چاکر ءِ میتگ ءَ سر بہ بہ اِت شُمارا یک روچے لگ اِیت۔“ کماش ءَ وتی دست منی بڈّ ءَ جت ءُ پَسّھے دات۔
”اِنّا واجہ! ما رو اِیں کہ دیر بیت، پد ءَ گرم بیت ءُ گرم روگ ءَ نیل اِیت۔“ واھگ جان چہ وتی جاہ ءَ پاد اَتک ءُ دیمے گوں کَماش ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔ ما کَماش رُکست کُت ءُ رھادگ بوت اِیں، دو ءُ سے ساھت ءَ پد ما سنگتانی اُوتاک ءِ نزیک ءَ شُت اِیں، بلے سنگت گِندَگ نہ بوت اَنت۔
کمال جان ءَ وتی تُپنگ پیشتیر کُت ءُ تیرے جتے داں ھِچ کس ءَ تیرے پسّو نہ دات، داں یک ساھتے ءَ ما ودار کُت داں سنگت مئے نیمگ ءَ نیاتک اَنت۔ من پد ءَ وتی تُپنگ پیشتیر کُت ءُ تیرے آس دات داں ھِچ کس ءَ تیر ءِ پسّو نہ دات، واھگ جان ءَ گْوشت کہ بوت کنت سنگت سپرے ءَ شُتگاں یا اُوتاک اِش مٹّ کُتگ۔

ما کمے ودار کُت ءُ ناھے وارت، گرم سارت کُت پد ءَ رھادگ بوت اِیں۔ ما مگرب ( روچ کہ بُکیت) ءِ نزیک ءَ آپسرے ءَ سر بوت اِیں۔ ما وتی شپ ھمد ءَ روچ کُت ءُ سُھب ءِ سر ءَ مھلہ رھادگ بوت اِیں، گرم ءِ ٹاک ءَ سنگتانی نزیک ءَ سر بوت اِیں داں سنگت اِد ءَ نہ اَنت۔ کمال جان ءَ گْوشت کہ پَد نوک اَنت بوت کنت سنگت نزیک بہ باں، سنگت کوہ ءَ سرکپت ءُ گوں سنگتاں ھال کنگ ءِ جُھدے کُت بلے سنگتاں پَسّہ نہ دات۔ ما وتی شپ ھمد ءَ روچ کُت، سُھب ءِ سر ءَ ما رھادگ بوت اِیں، گوں سنگتاں ھال کُت بلے ھال نہ بوت۔
”بلکیں سنگتاں وتی لَمبر بدل کُتگ؟“ من وتی چاگل چہ کوپگ ءَ بُتک ءُ کمال ءَ گْوشت۔
”بوت کنت کہ بدل اِش کُتگ، ھمے ھاتِر ءَ پَسّہ دیگ ءَ نہ اَنت“ کمال جان ءَ واکی ٹاکی ایر کُت ءُ پَسّھے دات۔

ما داں دو ساھت ءَ روان بوت اِیں، من دیرگِند کُت داں یکے زائر بوت، من سنگت ءَ را گْوشت کہ باریں اے پِلانی نہ اِنت؟ سنگت ءَ چار اِت ءُ گْوشت کہ ھو ھما اِنت۔ من وتی تُپنگ پیشتیر کُت ءُ تیرے آس دات داں سنگت ءَ وتی دیم گوں ما کُت ءُ تیرے آس دات، ما ھمے سنگت ءِ نیمَگ رھادگ بوت اِیں داں دو سنگت مئے دیم ءَ اتک ءُ مارا سلام ءُ دْروت اِش کُت ءُ ما شُت اِیں اُوتاک ءَ

روان اِنت۔۔۔