ھسین تو کمال کت

نبشتہ کار: بابا بلوچ

راجی بامرد پہ راج ءَ نمیران بنت، آیانی پگر ءُ لیکہ، ھیال ءُ کردار پہ راج ءَ درس اَنت ءُ آیانی دیمونی پہ جُھد ء آجوئی ءَ مُھکمیں ھسار اَنت۔ ھمے دیمونیانی برورد اِنت کہ مرچی بلوچ زندگ اِنت ءُ گھگیری کنگ ءَ اِنت۔ گھگیری ءِ چیدگ بلوچ راج ءِ مزاریں جھدکار اَنت، سرمچار اَنت۔ ھما سرمچار کہ وش وابی ءَ دراتکگ اَنت، راجی بار اَش کوپگاں کتگ، کوہ ءُ گریشگاں، گٹ ء گراں پہ راج ءَ آجوئی ءِ زرمبشت ءِ رُوژنائی ءَ درگیجگ ءَ اَنت
اگاں آجوئی ءُ وتواجھی ءِ جُھد ءَ بہ چار اِیں گُڑا چہ مھراب ھان ءَ بہ گِر داں، بابو نوروز، جنرل شیروپ، بابا ء بلوچستان، واجہ سھادت مری، اُستاد جنرل اسلم، پیرک جان، اَبدین جان، اِستال جان، کمبر جان ءُ مرچی داں کمال جان ءَ کئیت ءُ سر بیت، بلے اے رُوژنائی ءِ آس نہ مِر اِیت۔

کمال جان تئی رَوگ باور نہ بیت، بلے ھو جنگ اِنت، آجوئی ءِ جنگ اِنت، زمین ءِ جنگ اِنت، راجی پجّار ءِ جنگ اِنت ، ءُ گلامی ءِ بگیر ءَ آجوئی ءِ جنگ سکا بے رھمیں جنگے زانگ بیت ما گْوستانک ءَ ، پمیشکا جنگ ءَ نمیرانیں سر پہ جھد ءَ سْرپتگیں پُل ءُ آیوکیں پدریچ ءِ واستا توم ، پرے واستا تئی شھیدی ءَ سُھر چکیں دْروتکہ تو پہ راجی باندات ءِ واستا کولیگ بوتگ ئِے۔

کمال جان!
اے ساھت ءَ من وتی کسانی گیر آھگ ءَ اِنت ، بہ گِندے ترا یات نہ بیت کہ اسکول ءِ زمانگ اَت، کمال جان اگاں ترا یات بہ بیت، تو اَچ من چار تبک ءَ پشت ءَ اِت ئِے ءُ اُمر ءُ کد ءَ ھم باز کسان ات ئِے، کودک ءُ لجویے اِت ئِے، ھرکسی کِرّ ءَ ترا تُرس اِت، بلے دیم ءَ جُنزان اِت ئِے۔ وتی تبک ءِ اولی پوزیشن ءِ نودربرے اِت ئِے، بلے میان ءَ تو وتی راہ گِچین کُت ءُ سنگر ءَ نشت ئِے۔ پد ءَ کسمت من گْوشت ترا دوبر بہ گنداں، بلے اے زند ءَ گلامیں بلوچ راج ءِ راہ یکّ، من ھم تئی راہ ءَ درکپت آں۔
کمال جان!
من کہ اے اُوتاک ءَ اِتاں گُڑا سنگتاں مدام کمال نامیں سنگتے ءِ نام گِپت کہ کمالے ھست ءُ واکی آ کمالیں جنگولے، دلیریں، نتُرس ءُ پہ سنگتاں جان دیوکیں سنگتے۔ من وداریگ اِتاں کہ کد بیئت من اے باکمالیں کمال ءَ بہ گِند آں۔ ودار ءِ سر دْراج نہ بوت، اوتاک ءَ لھتیں سنگت اتک کہ مرکز ءَ چہ سنگت اتکگاں، گوں دوریں سنگتاں ھمراھی ءَ کمال ھم گون اِنت۔ من پہ ارمانے وت ءَ اوتاگ ءَ سر کت کہ سنگتاں گِنداں، ھاس پہ کمال ءِ دیدار ءَ۔

سلام ء دْروت ءَ رند گِنداں کمال وَ ھما وھد ءِ کودِکیں ھالک ھسین اِنت، بلے کسان نہ اِنت ۔جان ءَ اَچ من دو بیت ، بلے ساھت ءَ من ءَ چار اُت ء گْوشت ئِے: “ھاں وانندہ! ھالاں بہ دے، تو چوں اتک ئے؟” من ھچ نہ گْوشت ءُ کمال ءَ کَند اُت۔
وھد گوزان ءُ ما ھمراہ، گٹ ء گراں مان دیان، کَور ءِ گْورماں وھد گْوازینان ءُ من کمال ءَ بس چاران ءُ ھیران کہ کُج ءَ آ اسکول ءِ ابدلھالک (عبدلخالق) ءُ کُج ءَ سرمچاریں کمال۔

من گُڑا یک روچے جُست کُت کہ کمال جان تو چوں مٹّ بوت ئِے، ھما ھالک (خالق) کہ ھرکسی کِرّ ءَ تُرس اِتگ ءُ کودکے بوتگ، مرچی چوں سنگتانی کمانے دست ءَ کتگ؟
کمال ءَ پسّو دات ءُ گْوشت: ” جنگ مردم ءَ وت رُودینیت، راج ءِ درد مردم ءَ مزن جگر کنت۔”
ھو کمال جان!
تو راست گْوشت، بلوچ ءَ پہ جنگ ءَ کوہ درسگاہ اَنت۔ جھدکار ءِ تربیت ءَ کوہ وت کنت، تو راست گْوشت ءْ پہ راستی تو رُستگ ئِے۔ تو چہ ھالک (خالق) ءَ در اتکگ اِت ئِے، تو راج پھاز، اُستاد ءُ تمردے اِت ئِے۔
کمال جان ترا یات اِنت!
من ھما گْورم ءِ تہ ءَ ترا کلاگ بست ءُ گْوشت کہ ترا ھوش کنت من ءُ سنگتے ءَ تئی پاد ءِ سواس ءِ تاھے زُرت ءُ کوٹی ءِ سر ءَ چگل دات ،ءُ تو مئے تُرس ءَ اسکول ءَ نیاتک ئِے؟ تو پہ بچکندگ پسّو دات ءُ گْوشت:” بیا! مرچی دُرسیں واماں سرجم کنیں.”
تو داں ھما وھد ءَ من ءَ گْورم ءِ اندر ءَ بُڈّ دات کہ گُڈّی ءَ من گِریت ءُ ڈن ءَ دراتک آں، کماش ءَ ترا ھکّل کُت ءُ گْوشت: ” بَچا کشآّے بابا ءَ”
تو کند اِت ءُ جواب دات: ” سنگت ءِ ٹریننگ بوَگ ءَ اِنت، بِلّے ڈڈّ بیت ءُ وتی ساہ ءَ داشت کنت دانکہ گُرکیں سرمچارے بیت۔”
ھَو کمال جان! گوں تو در بُرتگیں یات ءُ پنت باز اَنت، بلے تئی رَوگ باور نہ بیت۔ اے جزم اِنت، تئی دیمونی رنگے کار اِیت ءُ تئی پیش داشتگیں راہ آجوئی ءِ چیدگ بیت۔
گُڈّی ءَ بس ھمے گْوشاں کہ ھواریں جان! شھیداں سلام کن۔