نبشتہ کار: اُبید بلوچ
برے برے کہ بنی آدم ھیالانی جنگل ءَ ویل بیت گُڑا دل گْوش اِیت کہ مردم چیزّے نبشتہ بہ کنت، بلے چے نبشتہ بہ کنت؟ چی ءَ کہ بُنگپّ باز ءُ لبز نیست۔ من کہ ھما یاتاں کماھگ لوٹاں ، آ یات ءُ مھر گوں ھما سنگتاں ھمگْرنچ اَنت کہ آیانی سِپت گوں چار لبزاں نہ بیت۔
ما لھتیں سنگت ھوار اتک اِیں، بلے آ سنگت پد ءَ دیم پہ وتی سپر ءَ درکپت اَنت ءُ ما دگہ جاھے۔ ھمے سپر برجاہ ءُ مھروانیں بیلانی مھر ءِ نیاد مدام گیر آھگ ءَ اَت ، پرچا کہ آیاں مارا یک روچے اے مارشت نہ دات کہ ما ھر سنگت چء جتائیں گِسے ءَ سیادی دار اِیں ، بلکیں انچو ھور ءُ یکجاہ اَت اِیں کہ ھمے سما بوت ما یکیں مات ءُ پِت ءِ زھگ اِیں ، چی ءَ کہ اے راج ءُ وتن ءِ مھر اَت کہ آئی مارا ھمکوپگ جوڑ کُتگ اَت۔
ما کہ اے جاہ ءَ بُندر کُت ، مئے دیم ءِ مردم سنگت جانان اَت، یک روچے جانان ءَ توار کُت کہ بیا اکسے کشاں ، گُڑا من ءُ آئی اکس کش اِت ءُ آئی پہ بچکندگ گْوشت: “یار اُبید! اے اکس ءَ وتی کِرّ ءَ پہ یادگار ایر بہ کن، چے بروسہ زندگی ءِ سر ءَ کَے ساری ءُ کَے رند ، ھاھاھاھا۔”
دومی روچ ءَ سنگت ءَ ارود ءَ گپ جت ءُ من ءَ گْوشت: ” آنے والا کمانڈ کون ہے؟” من گْوشت “آپ ہیں”، گڑا سنگت درکپت ءُ ما ھمد ءَ بُندر کُتگ اَت۔ دومی روچ ءَ سنگتے اتک ءُ گْوشت ئے: “آ سنگت سپر ءَ شُتگ، مئے کِرّ ءَ اُستادے ھست آ گوں ھمے سنگت ءِ ھواری ءَ شُتگ۔”
پد ءَ کہ اُستاد اتک، بلے لھتیں مڈّی یے گون اَت۔ من گْوشت اُستاد برنج نیست، دگہ سنگتے ءَ گْوشت روگن نیست، اُستاد ءَ گْوشت: “من ءَ پیسر ءَ پرچا نہ گْوشتگ؟ من ءَ اُستاد ءَ گْوشت من ءُ تو رویں چیزّانی زورگ ءَ۔”
گُڑا من ءُ اُستاد ءَ شُتیں چیزّانی زورگ ءَ، ما پندے ءِ بُرّگ ءَ پد کہ واتر اوتاک ءَ اتک اِیں ، سنگتاں ورگ تیار کُتگ اَت ءُ ما وارت ءُ چہ ژندی ءَ آرام کُت۔
یک روچے ننگری ءِ سنگت ءَ من ءَ گْوشت: ” منی تب مرچی شر نہ اِنت تو ورگاں جوڑ کن” ، من سنگت ءَ را گْوشت شر من ءُ ھاجی ورگاں جوڑ کنیں ءُ تو نے پگر بو، ھاجی ءَ کہ منی ھبر اِش کُت گُڑا پہ بچکندگ گْوشت ئِے: ” جگر من بریانی یے جوڑ کناں ، تو ایدگہ چیزّاں گیگ ءُ گْور کن۔”
وھدے بریانی تیار بوت، گُڑا ما ھوری ءَ نشت ءُ یکجاہ وارت۔ کمو موبائل چار اِت ءُ پد ءَ سر پہ واب ءَ جت ،بلے واب گار ءُ من جیڑگ ءَ اِت آں۔ ھمے جیڑگ جیڑگ ءَ من واب کپتاں ، وھدے کہ واب کپتاں گُڑا واب ءِ تہ ءَ من وتی لوگ ءَ شُت ءُ سر بوت آں۔
واب:
من چہ واب ءَ بُست ءُ روچ ءَ نوکی ٹِکّ کُتگ اَت، منی ناکو ءَ من ءَ گْوشت آپ نیست ،گُڑا من گْوشت من روان پساں۔ ناکو ءَ درّائنت چو مہ گْوش کہ مھمانے گِس ءَ نشتگ، ءُ مئے ھمے پتّر ءَ منی لوگبانک ھم نشتگ ءُ تیوگیں گپّاں گُوشدارگ اَت ، بلے آ ھاموش اَت۔ ھمے ھاموشی ءِ مْیان ءَ من چہ لوگ ءَ دراتکاں ءُ چہ وتی برات پَ پُرس اِت کہ منی چمپل کُج ءَ اَنت ، من کہ چمپل پاداں جتاں پہ بے تواری درکپتاں ءُ کس ءَ گوں اللہ ھاپز نہ کرت۔
راہ ءَ روگ ءَ اِتاں داں کُچکّے ءِ وکّگ اتک ءُ منی گُوشاں سر بوت، من کہ اُوشتات ءُ دلگوش گوں توار ءَ کُت تہ چاراں دگہ بازیں کُچّکے وکّگ ءَ اِنت۔ من اے توار کِمار نہ کُرت ءُ جُنزان بوتاں ، جُنزان جُنزاں تہ چَک جت لھتیں جِنک منی پُشت ءَ ہیداک اِنت۔ من کہ اُوشتاتاں آ اتک ءُ سر بوت اَنت، من یک جنکّے زانت ءُ آدِگراں پجّا آرگ ءَ نہ اِت آں۔ ما کہ دیم ءَ اتک ءُ کَور ءَ سر بوت اِیں ، کَور ءِ توکا کانی ءِ سر ءَ منی گْوھار گوں وتی دزگْوھاراں نشتگ ءُ آپ کنگ ءَ اِنت۔ ھمد ءَ منی گْوھار ءَ گوں من ھلوت کُت ءُ گْوشت من اِد ءَ لٹّے ایر کُتگ پہ بیرک ءَ ، من گْوشت پہ بیرک ءَ لٹّ باز اِنت دیمتر ءَ رو اِیں۔
ما کہ گام دیم ءَ شھار دات اَنت ، چاراں چہ کَور ءَ آپ پیداک اِنت۔ من وتی گْوھار ءَ را گْوشت تو گوں وتی زھگ ءَ آ کسانیں کوء ءِ سُنٹ ءَ بہ نند ءُ ما دیمتُر ءَ رو اِیں آپ ءَ چار اِیں۔ منی ھمراھی ءَ منی تروزتک زُبیر ھم دُچار کپتگ ءُ گون اَت، زُبیر ءَ دگہ دو سنگت ھم ھمراہ اَت۔ من ھمد ءَ زبیر ءَ گْوشت بہ رویں آ بُرزگ ءَ کہ بُندرے بوتگ ، گُڑا آئی ءَ پسّو دات ءُ ما دیم پہ بُرزگ ءَ جُنز اِت اِیں۔
من اے زانگ ءَ اِتاں کہ مئے راہ انگت چہ گٹّ ءُ گرّ ءَ پُر اِنت ، بلے ما جُنز اِت اِیں دانکہ وڈّے ءَ سر بوت اِیں۔ ما کہ وڈّ ءَ سر بوت اِیں تہ دو مردم مئے دیم ءَ اتک، من لوٹ اِت کہ گوں اے دوئیں مردماں گپّ بہ جناں بلے کسے ءَ من ءَ ٹوھینت ءُ پاد کُت ، من کہ بُست کُت تہ تیوگیں ندارگ آپ بوت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
آسر:
من کہ چہ واب ءَ بُست کُت ءُ چمّ پچ کُرت اَنت تہ ھاجی منی کشّ ءَ اُشتاتگ، من کہ گڑیال چار اِت تہ گنداں ساھت پنچ بج ءُ سی ءُ ھپت منٹ اِنت۔ من کہ پاد اتکاں ھاجی جُنز اِت ، بلے ساھتے ءَ پد اُستاد اتک ءُ گْوشتے: “مرچی چُٹی اِنت، باندا پہ وھد ءُ ساھت وتی کاراں ھما پیش ءِ داب ءَ بندات کنیں۔”
من کہ ھو کُت اُستاد ھم جُنز اِت، بلے سوب ءِ ندْر بوتگیں سنگت منی چمّانی دیم ءَ اُوشتوک اِت اَنت۔ من وت ءَ پد ءَ گیگ ءُ گْوم کنگ ءِ جُھد کُت کہ بہ گِندے وابے گِندگ ءَ آں ، بلے آگاہ اِت آں۔ ھمے ھاموشی ءِ مْیان ءَ منی زُبان ءَ دراتک کہ زندگی وابے مانا کنگی اِنت ، ءُ مانا کنگ ءِ ھیالاں شَیرے ءَ جھ جت۔
سوب
سوب مئے واب ءُ شکّلیں ارمان
سوب مئے راج ءِ آجوئیں زندمان
تنگوھیں بچّ ءُ کاڑ جُنزاناں
زورگر ءِ نکشاں آس بالاناں
نوں نہ بارت باج ءَ اِمبری جزماں
سوب مئے زند ءُ آجوئی مھکان
کالؔد ءُ جاناؔن آس دیاں تیراں
آدلؔ ءُ گْوھراؔم وشبوھیں گیراں
ندْر پہ شیرزالیں زرینؔہ ءَ
سوب مئے پگر ءُ مُھکمیں اِیمان
ما اُبید اِستالؔ دْرپشگ ءَ دیستہ
دُژمن ءِ کیمپ ءَ گْرندگ ءَ دیستہ
شورھاں بازار سرجم ءَ جکسّینت
سوب مئے راج ءِ دلجمیں پاسپان
