نبشتہ کار: این کیو بلوچ
مِھلبیں دْروت پہ بلوچ سرڈگار ءَ، پہ لج ءُ ننگ ءَ، پہ بلوچ راج ءُ راجی پجّار ءَ، پہ بلوچستان ءِ مال ءُ مِلکتانی پھازگ ءَ، ءُ پہ جُھد ء آجوئی ءَ نَدْر بوتگیں ھمبل ءُ منی مِھروانیں اُستاد جان!
اُستادیں آدل جان!
تو ابدمان ءُ مئے میان ءَ مُدام ساڑی ئِے، برے برے کہ تئی اکس منی چمانی دیم ءَ کئیت گُڑا سَما کناں ءُ چاراں داں تئی وشیں کندگ چی ءَ گِندگ نہ بنت۔ مرچی من جُھد کُت کہ پہ ترا نمدی یے نبشتہ بہ کناں ءُ ترا ھال بہ دیاں، ءُ من زاناں کہ ترا منی اے نِمدی سر نہ بیت، بلے من ھمے سرپد باں کہ تو انگت مئے میان ءَ ئِے ءُ مئے دیوان ءِ کماش ءُ براہ ئِے۔
سالوکیں اُستاد جان!
من تئی داتگیں کُربانیانی سِپت ءِ سَتا ءَ ھمنچو بہ کناں انگت کم ءُ تو ساڑاھگ ءِ مُھتاج اُوں نہ ئِے، پرچا کہ تو یک انچیں کِردے ءِ واھُندے، من ھمنچو نبشتہ بہ کناں پہ ترا کم اِنت، چی ءَ کہ تو تھنا پہ وت نہ رپتگ ئِے، بلکیں تو پہ اے سُرمگیں کوہ ءُ مادریں زمین ءَ رپتگ ئِے ءُ پہ وتی آیوکیں پدریچ ءِ باندات ءُ آئی ءَ چہ گُلامی ءِ سانکلاں آجو کنگ ءَ رپتگ ئے، تو وتی نام گوں زگریں ھوناں راجدپتر ءِ ھما تاکاں نبشتہ کُت کہ آ بِھ ترا نہ شموش اَیت، تئی نام پہ مُدامی راجدپتر ءِ تہ ءَ ھست مان اِیت ءُ آیوکیں پدریچ ءَ ھمے درونت ءُ دَرس ءَ دنت کہ پہ گُلامی ءِ گلّینگ ءُ راج ءِ آجو کنگ ءَ جنگ، گھگیری، کُربانی، پند بُرگ ءُ ھون ریچگ ھژدری اِنت ءُ آئی ءِ راجی پرز ءُ زمہ واری بیت اِنت۔
مِھروانیں آدل جان!
تو مئے دیوان ءِ چِراگ بوتگ ئِے، اگاں تو دیوان ءَ ساڑی نہ بوتگ ئے گُڑا آ روچ ءَ سنگت دیوانی نہ بوتگ اَنت ءُ مروچاں تئی دیوانجاہ سک ابیتک ءُ سنگت مُدام گوں تئی کندگاں دیوان ءَ ھبرے کن اَنت کہ اُستاد جان اگاں ساڑی نہ اِنت، بلے آئی ءِ وشیں کندگ ھمد ءَ بہ بنت۔
بلے یار!
تئی کندگاں کس جت نہ کنت ءُ ترا بہ گِندے یات بیت اِنت تو گْوشت کہ: ”مئے لوگ ءَ ایوک ءَ من ءُ دِگہ مردمے بس اے کندگاں جت کنت، دِگہ کس مئے کندگاں جت نہ کنت ءُ ما کہ کنداں گُڑا دُرست مئے کندگاں گوشدار اَنت ءُ کند اَنت۔“ ھو! تئی اے کندگاں کس جت نہ کنت۔ برے برے کہ اُوتاک ءِ سنگت، سنگتاں پہ ورگ ءَ یا کارے ءَ کہ توار کن اَنت، گُڑا اُستاد الم دپ ءَ کئیت کہ ”اُستاد جان بیا۔۔۔۔۔۔۔۔“
جِندنَدْریں آدل جان!
ترا گوں کیلکور ءَ سک مھر اَت گند ئِے، ھمے کہ دمگانی ھبر بوت گُڑا تو مُدام کیلکور ءِ نام گِپت ءُ گْوشت کہ ”کیلکور پہ سرمچاراں لوگ ءِ ھِساب ءَ اِنت ءُ کیلکور ءِ لَس مردم سکیں مِھروان اَنت“ ترا یک ورچے من پہ مسکرا گْوشت کہ یار! کیلکور ءِ انچو ستا بوتگ، کیلکور زان ءَ کُج ءَ بھشت اِنت کہ تو اِنچو آئی ءِ سَتا ءَ کن ئے، تو گْوشت کہ: “کیلکور ءِ نام ءَ مہ گِر، کیلکور منی ساہ ءُ منی اَروہ اِنت، اگاں منا ھُدا مرگے دنت گُڑا کیلکور ءَ ئے بہ دنت۔”
اُستاد جان! شُمئے اے داتگیں مھرانی واستا دل زر اِیت، برے برے کہ شُمئے یات نِندگ ءَ مئیل اَنت گُڑا شُمئے اکساں چاراں دِل ءَ ھیسام دیاں ءُ واب گیجاں، بلے شُمے یات واب گیجگ ءَ اُوں نئیل اَنت۔ برے برے دل گْوش اِیت کہ بال بہ کن ءُ شُمئے دیدار کنگ ءَ بیا آں، بلے ھُدا ءَ انسان بے بانزل کُت اَنت۔
زمین ءِ دَر چِتگیں بچّیگ!
اے مھر کہ شُمئے ڈولیں سنگتاں مارا داتگ اَنت دگہ کس اے مِھراں دات کُت نہ کنت۔ اُستاد جان، اے روچ ءَ کہ شُما پہ سرڈگار ءِ پھازگ ءَ ندْر بوتگ اِت، اے روچ ءَ نوکونڈی ءِ زمین گوں شُمئے زگریں ھوناں بانور بوتگ اَت۔ اے ھال ءَ ھمک دمک، ھمک شھر، ھمک پُسّگ ءُ کوھاں شِنگ اَت کہ ”سوب“ ءِ یلیں بچّاں دُژمن ایرموش کُتگ ءُ “سوب” سوبین کُتگ۔ وھدے کہ من سرپد بوتاں، یک برے گمیگ بوتاں، پد ءَ چیڑ اِت کہ زمین رکّینگ لوٹ اِیت ءُ زمین ءِ بچ ءُ جنک پہ زمین ءَ نَدْر بوتگ اَنت ءُ وتی راجی پرز ءُ زِمہ واری اِش پورا کُتگ ءُ اے ھما جاہ اِنت کہ کس اے جاہ ءَ شُت اُوں نہ کنت، بلے ھما بچّ ءُ جنک کہ اے جاہ ءَ وت ءَ سر کن اَنت، گُڑا آیاں اے جیڑ اِتگ ءُ مار اِتگ کہ پہ زمین ءِ رکّینگ ءَ، راج ءُ راجی پَجّار ءِ رکّینگ ءَ، آیوکیں پدریچ ءُ راجدپتر ءِ رکّینگ ءَ، ءُ پہ بلوچستان ءِ آجوئی ءَ دِگہ راہ نیست ابید چہ جنگ ءُ کُربانی ءَ۔ وھدے کہ شُمئے اکس ماں رسانکدر ءَ اتک اَنت تو گْوش ئِے زمین ءَ وتی دپ پچ کُت ءُ من ءَ ایربرگ ءَ اِنت، چمّ اَرسیگ اِتاں، دل ءِ دْریکگانی توار ماں آزمان ءَ روگ ءَ اَت ءُ جان ءَ لرزگے بِندات کُت۔ گُڑا سنگتے ءَ گْوشت کہ تئی دل ھمے بوت، نِزور مبو آجوئی ءِ جنگ اِنت ءُ کُربانی ءِ راہ ھمیش اِنت، تو وت ءَ کہ چو نِزور بہ کن ئے، گُڑا دیم ءَ چون کن ئے؟ گڑا گوں سنگتے ءِ ھمے ھبر ءَ من وت ءَ مُھکم کنگ ءِ جُھد کُت۔
دیدگیں اُستاد جان!
نوں ترا رُکست کناں کہ شپ ءَ وتی پْرشتگیں بانزُل ایر داتگ اَنت ءُ زمستان ءِ سارتی ءَ دست ھُشک کُتگ اَنت، بلے ترا ھال دیگ لوٹاں کہ شُمئے اے جنگ ءَ دُژمن انچو لاچار کُتگ کہ اَچ نوکونڈی ءَ بلوچ زالبُول اُوں نہ بکش اِتگ اَنت، بلوچ زالبُول اُوں وتی زندان ءِ تھاریں کوٹیاں بندیگ کُتگ اَنت، ءُ شُمئے اے جنگ ءُ کُربانیاں دُژمن مرچی انچو نِزور کُتگ کہ بلوچ بچ ءُ جنکاں چہ دوری ءَ آیگ ءَ بہ گِند اِیت گُڑا وت ءَ چہ تَھ ءَ ورگ بِندات کنت کہ باریں اے جِندنَدْر ءِ نہ اِنت۔ منی ارواہ منی کِر ءَ پہ شُمے سَتا ءَ انچو لبز نیست ءُ منی ڈولیں نابزانتے کُج ءَ شُمے ڈولیں سنگتانی سَتا ءَ کُرت کنت، گُڈّی ءَ بس ھمے گْوش آں کہ سنگتاں منی سلاماں بہ دے ءُ بہ گْوش کہ اَچ شُما پد شُمے تُپنگاں زنگ نہ زُرت ءُ بلوچ ءِ کاروان نہ اُوشتاتگ ءُ پہ دُژمن ءِ گلّینگ ءُ بے سوب کنگ ءَ بلوچ ءِ بچ ءُ جنک راھی ءُ اے کاروان شُمئے رستگیں کِشک ءَ داں بلوچستان ءِ آجوئی ءَ یل نہ کنت ءُ جُنزان کنت۔
گوں بلوچستان ءِ نَمیران بوتگیں بچ ءُ جنکاں وش واب بات ئِے ءُ گُلباگ ءِ باگیں بھاراں بات ئے۔
کُلیں بلوچ شھیداں سلام کن۔
شُمے تُپَنگ ءِ بڈ ءَ کنوک ءُ بلوچ جُھد ء آجوئی ءِ سِپاھیگ
این کیو بلوچ
اَچ بلوچستان ءِ میار جلیں ءُ میزریں کوھاں
رَمس: 04 جنوری 2026
