نبشتہ کار: شھناز بلوچ
منی ءُ شھید ءِ دیدار دیر ءَ بوت، بلے دل ءَ باز لوٹ اِت کہ من شھید ءَ بہ گِنداں۔ چوش کہ شھید ءِ ستا ءُ تمردی ءِ گپّ کہ من سنگتانی دپ ءَ اِش کُتگ، ءُ شھید بامردیں سرمچار ءُ سکا راجدوست ءُ وتن دوستے بوتگ۔ وتی
سنگت چو زھگ ءِ وڑ ءَ دوست داشتگ اَنت، ھمے مھر ءَ زھور مرچی نامدار کُتگ۔ پمیشکا من باز جھد کُرتگ کہ اِد ءَ نہ اُود ءَ الم آئی ءَ بہ گنداں، بلے شھید ءِ دیدار نہ بوت۔
مزنیں مُدّتے ءَ پد یک روچے من ءَ مردمے ءَ گْوشت کہ تو گوشتگ من شھید ءَ بہ گِنداں، شھید اتکگ پلانی ءِ گِس ءَ اِنت۔ من گْوشت ھو دل ءَ باز لوٹ اِتگ، ءُ من الم رواں اِساک جان ءَ گند آں۔ من کہ اِساک جان ءِ دیدار ءَ سر گپتاں، وھدے من اِساک جان ءِ مجلس ءَ ساڑی بوتاں گُڑا آ سکا مھروان ءُ راجدوستیں جھدکارے اَت۔ آئی گپ ءُ کندگ مزاک کہ من دیستاں دل ءَ نہ گوشت چہ آئی دیوان ءَ پاد بیا، لھتیں روچ ءَ شھید ھمد ءَ بوت ءُ ما دیوان ءُ مجلس کُرت۔
شھید وھدے کہ سپر ءَ سرگپتگ اَت، گُڑا ھمے ساھت ءَ آئی ءَ کندگے جت ءُ من ءَ گْوشت: شرّیں دادا، ما دیم پہ وتی سپر ءَ جُنزگ ءَ اِیں۔ اگاں زند ءَ وپا کت، الم پد ءَ دُچار کپین ءُ ھمے رنگ ءَ ھم دیوان مجلس بہ اِیں۔“
من گْوشت اللہ ءِ باھوٹ ئے لالا، کسمت من ترا دوبر
بہ گِندان ءُ گوں ترا گپ ءُ مسکرا بہ بیت۔ گوں ھمے گپّ ءَ آئی ءَ کند اِت ءُ گوشت: ”انشاء اللہ! نہ مُرتاں، الم دیدار بیت۔“
شھید گوں سنگتاں سپر ءَ شُت، من ھرروچ ھمے گْوشت کہ شھید ءِ واستا سک زھیر کنت، مردماں گْوشت کہ شھید ءِ واستا کَے ءَ زھیر نہ کنت، شھید ءَ ھرکس ءَ را چو پِت ءِ وڑ ءَ مھر داتگ۔ یک روچے بوت گْوش ئے اے سرجمیں میتگ ابیتک بوت، اے میتگ ءِ مردم انچو ھاموش کہ وایرانگی یے اتکگ اَت۔ من یک مردمے ءَ را جُست کُرت کہ مردمان ءَ چی اِنت اے چو مُلور گندگ بنت ءُ ھاموش اَنت، آئی ءَ گْوشت: ”تو سھی
نہ ئے کہ زی زھور شھید بوتگ؟“
گوں اے گپ ءِ اِش کنگ ءَ پد گْوشے زمین ءُ آزمان ءَ ڈیک وارت، ھمک دیم ءَ تاموری یے ءَ مانشانت ءُ آئی ءَ را جُست کُرت کہ شھید چوں شھید کنگ بوتگ؟
آئی ءَ گوں ارسیگیں چماں جواب دات ءُ گْوشت: ”شھید زی گوں لگوریں
دُژمن ءَ جنگ دنت، دُژمن ءَ بازیں تاوانے وارتگ۔ بلے شھید ءَ پہ تمردیں جنگ دیان ءَ وتی ایدگہ کُلیں سنگتاناں چہ جنگجاہ ءَ کش اِتگ ءُ وت جنگ دیان ءَ پہ ماتیں گُلزمین ءَ کُربان بوتگ“
ھو! گلزمین وتی بچاں گچین کنت، کجام کہ پہ گلزمین ءِ واست ءَ گیش
جھد ءُ دیمونی داتگ آ زوت جنگ ءُ شھید کنگ بنت۔ ما کجام دلیریں سرمچار ءُ راجدوست، وتن دوست ءِ گپ ءَ بہ کن اِیں چہ ھمیشاں یکے شھید ولی پنّام ء پراز جان اِنت کہ آئی وتی جنگی سنگت سوج ءُ سر کُرتگ اَنت، ءُ وت مدام پہ کار ءَ گُشاد بوتگ۔ آئی مدام ھمے گْوشتگ: مارا وتارا چارگی نہ اِنت، بلکیں وتی زمین ءُ راج چارگی اِنت۔ ما بالاد ءِ مزن بوگ ءَ مزن نہ بہ اِیں، بلکیں مارا وتی کرد مزن کنگ لوٹ اِیت۔ وتی گلزمین ءِ واستا
کُربانی بہ دے، داں جھان ھست اِنت تئی نام ھست بیت۔“
وھدے گُلزمین ءِ مھر ھر مردم ءِ دل ءَ سبز اِت، گُڑا آ وتی سر ءُ ساہ ءِ کُربان کنگ ءَ ھچ رنگ ءَ چک ءُ پد نہ بیت۔ شھید زھور جان ھمے مھر ءِ پتّر ءَ رُستگ ءُ مزن بوتگ اَت، داں ساہ ءِ گُڈّی دم ءَ ھمے مھر ءَ گوں پہ وتن کُربان بوت۔ منی راج ءِ یلیں ورنا وتی شھیدانی راہ ءَ بہ گِر اَنت ءُ دیم پہ آجوئی ءِ منزل ءَ رھادگ بہ بہ اَِنت، جزماں سوب بلوچ راج ءِ بیت۔ گُڈّی ءَ کُلیں شھیداں سُھریں دْروت۔
