مئے شھیدانی تُپنگ داں آجوئی ءَ زنگ نہ زور اَنت

نبشتہ کار: این کیو بلوچ

وھدے کہ ما وتی چماں پچ کن اِیں گُڑا مئے چمانی دیم ءَ بلوچستان ءِ سُرمگیں کوہ کپ اَنت، ھما کوہ کہ مرچی آئی ءِ بچّ ءُ جنک پہ آئی ءَ وتی ساہ ءُ سراں کُربان کنگ ءَ اَنت ءُ پہ آجوئی ءَ جُنزگ ءَ اَنت۔ مرچی ھمے بچّ ءُ جنکانی داتگیں کُربانیاں اے سرڈگار گوں زگریں ھوناں سبزینتگ۔ اے ھما سالونکیں بچّ ءُ بانوریں جنک اَنت کہ گُلامی اِش شھمات کُتگ ءُ پہ سرڈگار ءِ رکّینگ ءُ آئی ءِ آجو کنگ ءَ نہ شپ چار اَنت ءُ ناں کہ روچ، نہ تبد چار اَنت ءُ ناں کہ سارتی۔ گُڑا اے ھمے سرمچنڈیں سرانی رِتکگیں ھون ءُ ھیدانی برورد اِنت کہ مرچی دُژمن بے سوب بوگ ءُ پہ تچگ ءَ لاچار اِنت، اے ھمے سرمچارانی داتگیں کُربانی اَنت کہ مرچی لگور ءُ ھونوایں دُژمن وتی لوگ ءَ اُوں مجگی نادْرہ جوڑ بوتگ ءُ وت ءَ چہ اندر ءَ وران اِنت۔ اگاں مرچی اے سر مہ بوتیناں گُڑا نہ ایوک مئے سرڈگار درمداں وتیگ کُتگ اَت، بلکیں زُبان، دود ءُ ربیدگ ءُ راجی پَجّار اُوں پامال کُتگ اَت، ءُ مرچی دُژمن مئے مات ءُ گْوھاراں کم شرپ کنگ ءَ اِنت۔

پمیشکا مرچی بلوچ بچّاں وتی لوگ یل کُرتگ، وتی واھِشت کل کُرتگ اَنت، وتی مات ءُ پِت، ھمکوپگیں برات ءُ لاڑیں گْوھار یل کُرتگ اَنت، ءُ پہ راج ءُ راج ءِ آجوئیں باندات ءِ رکّینگ ءَ، پہ آوکیں پدریچ ءِ پھازگ ءَ، پہ راجی پَجّار ءِ پھازگ ءَ، ءُ پہ وتی اِیمنیں آکبت ءِ رکینگ ءَ جُنزگ ءَ اَنت ءُ پہ اے ھستیانی رکینگ ءَ نَدْر بوگ ءَ اَنت۔ ھما سرمچار داں گُڈی تیر ءُ گُڈی ساہ ءَ کہ جنگ کنگ ءَ اَنت گُڑا آ اے نہ جیڑ اَنت کہ ما مِر اِیں، آ بس ھمے جیڑ اَنت کہ مئے شھیدی ءَ چہ پد مئے تُپنگاں بَڈّ ءَ کنوک بیت، ھما پند کہ ما پہ اے سرڈگار ءِ پھازگ ءَ بُر اِتگ، باریں اے کِشک ءَ کئے کئیت اِنت ءُ اے بار ءَ وتی کوپگاں کنت؟ آئی ءَ را وتی ساہ ءِ گم نہ اِنت، آئی ءَ را وتی راج ءِ گم اِنت کہ منی راج گُلام کنگ بوتگ، منی راج گار ءُ بیگواہ کنگ بوگ ءَ اِنت ءُ زوراک منی مال ءُ مڈّیانی سودا ءَ جنگ ءَ اِنت۔

گُڑا ھما راج ءِ بچّ ءُ جنکان ءَ اے الم جیڑگی اِنت کہ یک بچّے پہ وتی راج ءِ رکّینگ ءَ، پہ وتی لَجّ ءُ ننگ ءِ رکینگ ءَ، پہ وتی مِسکیں زمین ءِ رکینگ ءَ، ءُ پہ وتی راجی پَجّار ءِ پھازگ ءَ کہ تُپنگ ءَ زور اِیت ءُ چہ لوگ ءَ درکپ اِیت، گُڑا آ اے نہ چار اِیت ءُ نہ جیڑ اِیت کہ من شھید باں، منی لوگ ءِ مردم بیھار دیگ بنت، منی لوگ ءِ مردم گار ءُ بیگواہ یا آیانی جوناں ھونواریں رستر ماں گیابان ءَ چگل دنت۔ اگاں آ جیڑ اِیت، گُڑا آ بس پہ بلوچ راج ءُ آئی ءِ گُلامی ءَ جیڑ اِیت، کہ من وتی راج ءَ چہ بدانی سانکلاں آجو بہ کناں، منی راج ءُ سرڈگار گُلام مہ بیت ءُ گوں گُلامی ءِ زند ءَ زِند مہ گوازین اِیت، منی راج ءُ منی راجی پَجّار گار مہ بیت، منی دود ءُ ربیدگ بہ رَک اَنت ءُ منی آیوکیں پدریچ اے سرڈگار ءِ وَتواجھی بہ کنت ءُ بانداتیگیں روچ ءَ اے مہ جیڑ اِیت ءُ مہ گْوش ایت کہ منی راج ءَ جنگ نہ کُرت ءُ مئے زمین اِش نہ رکینت۔

مرچی اگاں ما وتی کوریں چم پچ نہ کُرتاں ءُ زوراک ءِ زوراکی ولگْوج نہ کُرتاں، گُڑا بانداتیگیں روچ ءَ بَژنیگ مہ بئیں کہ مئے راج گوں گُلامی ءَ زند گْوازینگ ءَ اِنت۔ مرچی ما دُژمن ءِ کُرتگیں زوراکیاں اگاں بہ چار اِیں گُڑا مارا سما بیت کہ مئے راج ءِ گوم ءَ زوراک چنچو زوراکی کنگ ءَ اِنت، مرچی ریاست اَنچو زوراک بوتگ کہ مئے مات ءُ گْوھاراں جنگ ءُ آیاں زِندانی کنگ اِنت، آیاں چارراھانی سر ءَ کم شرپ کنگ ءَ اِنت ءُ آیاں وتی تھاریں کوٹیاں بندیگ کنگ ءُ ناشرکاری ءِ بُھتام جنگ ءَ اِنت۔ گُڑا ترا سَما کنگی اِنت، ترا ھمے بچ ءُ جنکانی ھمراہ بوگی اِنت کہ آ مرچی پہ دُژمن ءُ آئی پندلانی ایرموش کنگ ءَ جُھد ء آجوئی ءَ رھادگ اَنت، گُڑا ترا آیگی ءُ اے جنگ وتی کوپگاں کنگی اِنت، ھمائی ءِ ھمراہ بوگی اِنت کہ آ پہ تئی رکینگ ءَ، پہ تئی آجو کنگ ءَ، پہ تئی وشیں باندات ءَ وتی ساہ ءُ سراں، وتی لوگ ءُ لوگ ءِ مردماں، وتی زند ءِ واھگ ءُ واھشتاں ءُ وتی آسراتیں زند ءَ کُربان کنگ ءَ اِنت۔

گُڑا پَشت کپتگیں ھبر ھمیش بیت پہ بلوچ راج ءَ کہ اے جنگ ترا وتیگ کنگی ءُ رھادگ بوگی اِنت، زوراک ءِ دیم ءَ میلانک بوگی اِنت، آئی ءِ زوراکی سرجمیں جھان ءَ پدّر کنگی اِنت کہ ما گُلامی ءِ منوگِر نہ بوتگ اِیں ءُ گُلامی ءَ نہ مَنّ اِیں۔ مرچی بلوچ راج ءَ را ھمائی ءِ ھَمراھداری کنگی اِنت کہ آئی ءَ اے جنگ وتی کوپگاں کُتگ ءُ جُنزان اِنت۔ اے یک راستی ءِ کہ اگاں گُلامیں راج ءَ پہ گُلام ءِ ھِلاپ ءَ جنگ نہ کُت گُڑا نہ آئی ءِ زمین رکیت، نہ راج ءُ راجی پَجّار رکّ اِیت ءُ نہ آئی ءِ دود ءُ ربیدگ رک اَنت۔

گُڈّی ءَ بس ھمے گْوش آں کہ مئے شھیدانی تُپنگ داں آجوئی ءَ زنگ نہ زور اَنت، مرچی کہ اے ورنا وتی ساہ ءُ سراں کُربان کنگ ءَ اَنت، پہ شُمئے باندات ءَ، پہ شُمئے وشھالیں زندمان ءَ، پہ بلوچ ءِ آیوکیں پدریچ ءَ، ءُ پہ اے سرڈگار ءَ کہ مرچی زوراک ءَ وتی پنجگاں کُتگ ءُ بلوچ راج جنگ ءُ گار کنگ ءَ اِنت، بلوچ ءِ مال ءُ مِلکتانی سودا ءَ جنگ ءَ اِنت۔ سُھرچکیں دْروت پہ راجی شھیداں، من پہ جزم گْوش آں کہ مئے شھیدانی رِتکگیں ھید ءُ زگریں ھون یک روچے الم اے سرڈگار ءَ پُل رودین اَنت ءُ اے سرڈگار پد ءَ آجوئی ءِ نازینکاں گوں نازینگ بیت۔

آجوئی ءِ پُل ءُ بھار اَنت، مئے شھیدیں سرمچار

ھو شھموکیں سگار اَنت، مئے شھدیں سرمچار

مکھیں مات نازین اَنت بچاں وتی پہ پھر ءُ شان

پہ بداں ھونی ئیں ھار اَنت، مئے شھدیں سرمچار

اے جنگ نوں بلوچ ءِ گُڈی جنگ بیت اِنت دِلجماں

سر بِگر کہ سرمچار اَنت، مئے شھیدیں سرمچار