نبشتہ کار: یھیا لال
جنگانی تہ ءَ نگیگیں جاور کہ مئے دوستیں سنگت چہ مارا جتا بنت آ ساھت سکا تورناک اِنت، بلے ھما سنگت کہ ھر وھد ءَ نگیگیں جاور اتکگ اَنت آ مئے ھمّت ءُ کوپگ بوتگ اَنت۔ گوں نگیگیں جاوراں پہ تمردی دیمپان ءُ دژمن ءَ را بیھار داتگ ءُ گْوشتگ کہ ما بلوچ سرمچار تئی دیم ءَ چو کوہنءِ ھساراں میلانک بہ اِیں ءُ وتی زمین ءَ پھاز اِیں۔ اگاں چونیں کہ جاورے بئیت، گُڑا ما وتی ساہ ءَ کُربان کن اِیں، بلے پدکِنزگ ءُ لگور بوگ مئے راجدپتر نہ اِنت۔
منی گْوشگ اِنت کہ ھر وھد ءَ نگیگیں جاور کا اَنت، گُڑا ما وتی شھیدان یات بہ کن اِیں کہ آیاں وتی سر ندر ءُ پہ زمین ءَ سالونک بوتگ اَنت۔ ھمے دیمونی ءِ پُژدر ءَ مئے ماتانی مزنیں اُمیتے مئے سر ءَ، ھمے اُمیت کہ روچے نہ روچے الم ما چرے زوراک ءِ زوراکیاں رکّین ءُ وتی گلزمین ءِ وتواجہ بہ اِیں۔
ھمے اُمیت ءِ پُژدر ءَ چہ بلوچ راج ءِ بچّاں ابید مرچی بلوچ زالبول ھم زندان ءِ تھاریں کوٹی ءَ بندیگ اَنت، بندیگ بوگ ءَ ھوار وڑ وڑیں زُلم ءُ زوراکیانی دیمپان اَنت، بلے اُمیت ھمے زندگ اِنت کہ ڈیھ آجو بیت ی اے توامیں سکّی ءُ سوریانی مانا ءَ گوں آجوئی ءَ کنت۔ پمیشکا آجوئی ءِ واستا کُربانی دیگ الم اِنت، بلے جنگانی تہ ءَ کہ چونیں جاورے کئیت آ چہ دُرستاں تورناک تِریں ساھت سنگتانی شھیدی ءِ ساھت انت پہ بچکند دژمن ءِ تیراں سینگ ءَ جل اَنت۔
بلوچ ءِ ھمے پُسگ کہ پہ وتن نمیران بہ اَنت، آیانی مات ءُ کماش پہ پھرھ گْوش اَنت کہ مئے زھگ پہ گلزمین ءِ پھازگ ءَ کربان بوتگ، ھنے شرپ پہ راجی جنز ءَ اُمیتے کہ راج وتی پُسّگانی ندر ءُ کولیگ بوگ ءِ درگت ءَ پھر بند اِیت۔ مارا گوں ھمے دیمونی ءِ لیکہ ءَ وتی راجی جنز مھکم ءُ دکم ءَ جُنزگی انت، پرچا کہ مئے سیت ءُ راجی باندات گوں ھمے جھد ءَ جنگ ءَ بندوک انت۔ اگاں ما چو وتی شھیدانی رنگ ءَ کربانی ءِ پلسپہ زندگ داشت گڑا مارا اے زوراک داں ابد گلام داشت نہ کنت، ءُ مئے کربانی آجوئی ءِ چراگ بیت ءُ دْرپش اِیت۔
