نبشتہ کار: مھراج بلوچ
اے دو نام نہ دو داستان اَنت، اے دو زندگی نہ اَنت، بلکیں دو درور اَنت کہ یکجاہ آسر بوتگ اَنت۔ ھر دوئیناں یکیں ساھت ءَ مارا یلہ داتگ، بلے وتی یاتاں گوں مارا مجبور کُتگ کہ مئے ھمراہ بہ بنت۔ آ وت شُتگ اَنت، بلے آیانی یات مئے دل ءَ منگ اَنت۔ لھتے یات ھما بوتگ اَنت کہ آیاں گوں وت بُرتگ اَنت ءُ لھتے مارا پہ یلہ داتگ۔
من کہ ھر وھد ءَ ایشانی بابت ءَ جیڑاں، تھنا اکساں کہ پش کپتگ اَنت، اَکساں ابید دگہ ھِچ نست۔ نہ توار، نہ آ کندگ، بس اکس ءُ ھما اکسانی پُشت ءَ یک انچیں دردے ھست کہ آئی بیان کنگ گوں لبزاں آسان نہ اِنت۔ تو زان ئے اَکسانی پُشت ءَ چے ھست؟ بے تواری، ھالیگیں جاہ ءُ دل ءِ سر ءَ ھما بار کہ وھد ءِ ھمراھی ءَ گران تر بیت۔
شھید اکبال ءُ شھید نئیم ءِ زند ءَ مارا اے درونت داتگ کہ گلامی تھنا گوں زنجیراں نہ اِنت، گلامی ھما درد اِنت کہ مردم ءَ ساہ ءِ کشّگ ءِ وھد ءَ ھم ٹپّی کنت۔ اے یک انچیں گمے کہ راہ ءِ روگ ءِ وھد ءَ مردم ءِ پاداں دردیگ کنت، بلے پد ءَ ھم مردم اُوشتگ ءَ نہ اَنت۔ اسل ءَ گلامی مردم ءَ چہ آئی ءِ امن ءُ آئی ءِ واباں پُل اِیت، پمیشکا اے نادْراھی ءِ اِلاج ءُ درمان پہ ایردستیں راجے ءَ الم اِنت۔
اگاں گلامی ءِ گپ بیت، گڑا کربانیانی ھبر وت بندات بیت، اِد ءَ کربانی یک لبزے نہ اِنت، اے یک برجاھیں اَمَلے ءِ نام اِنت۔ اِد ءَ مردم نہ مِر اِیت، اِد ءَ ھر روچ مردم ءَ کربانی دیگی اِنت۔ اے دْرچ ءِ تہ ءَ شھید اکبال ءُ شھید نئیم ھم ھما کربانی اَنت کہ آیاں وتی سر ءِ دیمونی کنگ ءَ مارا سما داتگ کہ آجوئی ءِ راہ چنچو گران ءُ چنچو دیمونی لوٹ اِیت۔
ایشانی یات مارا ھرروچ مجبور کنت کہ جُست بہ کن اِیں داں کد؟ داں کد اے گم، داں کد اے بے تواری، ءُ داں کد اے گلامی برجاہ بیت؟ ایشانی اَکساں گندگ ءَ پد دل لوٹ اِیت کہ آ پد ءَ بیا اَنت، بہ گْوش اَنت کہ اے درستیں وابے بوتگ، بلے راستی دل ءَ ٹُکّر ٹُکّر کنت۔ بلکیں آ پد ءَ نیا اَنت، بس آیانی یات ھست اَنت ءُ گوں ھمے یاتاں زندگ بوَگ نوں مئے مجبوری اِنت۔
شھید اکبال ءُ شھید نئیم شما دوئیں یکجاہ شُت اِت، بلے وتی درد مئے درستانی سر ءَ بھر کُتگ۔ شمئے کربانی ءَ مارا وانینتگ کہ لھتے ٹپّ ھچبر وش نہ بنت، بس مردم آیاں وتی سینگ ءَ دار اِیت ءُ زندگ بوگ ءَ زانت۔ شمئے یات، شمئے کربانی ءُ شمے نام مئے دلانی تہ ءَ مدام زندگ مان اَنت، اے گلامی ءِ ھلاپ ءَ یک بے تواریں بلے مھکمیں گْواھی یے ءِ دْروشم ءَ اَنت۔ شما دگہ نہ اِت، بلے شمئے گم، شمئے یات ءُ شمئے کربانی مرچی ھم اے زمین ءِ سر ءَ ساہ کشگ ءَ اَنت۔
