نبشتہ کار: ھیال بلوچ
یک شوانگے بوتگ آئی ءَ مُدامی ئیں وڑ ءَ وتی رمگ زُرتگ ءُ دیم پہ کُوچگ ءَ چارینّگ ءَ شُتگ۔ آ روت کوچگ ءَ سر بیت ءُ وتی رمگ ءَ پیماز ءِ تاک وارین ایت ءُ ھمد ءَ گوں مردماں دیوان کنت، وھدے کہ رمگ پیماز وارت ءُ آ شوانگ رمگ ءَ زُور ایت ءُ دیمتِر ءَ رواں کنت۔
اناگت ءَ شوانگ ءِ چمّاں بچار نہ بوتگیں لاشے کپ ایت ءُ آ یک برے گُڑ ایت ءُ ھیران بیت، پد ءَ آ شوانگ وتی کش ءُ گور ءِ مردماں توار کنت ءُ گوش ایت کہ
بیا اِت بیا اِت!
اے لاش کئی اِنت؟
گڑا کش ءُ گور ءِ مردم کاینت ءُ چار انت کہ اے لاش روچ ءِ سر ءَ کپتگ ءُ آ اے گپ ءَ سرپد بنت کہ اے لاش ءَ را دیر اِنت، اے لاش اِد ءَ ایر اِنت پمیشکا اے لاش سرد بوتگ ءُ چو کْوھنیں لاش ءَ نہ اِنت، آ اے بیوسیں لاش ءَ چِست کن انت ءُ ساھِگ ءَ بر انت۔
کمو وھد ءَ پد آ مردم لاش ءِ مردماں ھال دے انت کہ شمے مردم اِد ءَ انت، بلے آ نوں شمے نہ اِنت۔ اے کسہ آ یکیں کسہ نہ اِنت، ھمک بلوچ ءِ کسہ ھمے وڑ ءَ اِنت۔ انچُش ھمک روچ بلوچ ماتانی دیدگیں بج جَنگ ءُ چگل دیگ بوّگ ءَ اَنت،
پمیشکا من مدُام وتی دل ءَ جیڑاں کہ گلامی ترا لانت انت، اگاں مرچی ما گلام مہ بوتین اِیں مئے پُسّگانی لاش ماں جنگل ءُ گیاباناں نہ کپتگ اِت اَنت، بلکیں آ پہ وتی پدمنتگیں راج ءِ دیمروئی جھد ءَ گُلائیش اِنت۔
پمیشکا مارا گلامی ءِ بگیر جھد ءُ جنگ کنگ انت دانکہ باندا مئے آیوکیں پدریچ پد ءَ ھمے زُلمانی دیمپان مہ بیت۔
