نبشتہ کار: این کیو بلوچ
بلوچ سرڈگار کہ ھزاراں سال اِنت پہ زوراکی گُلام کنگ بوتگ، یک نیمگے ءَ راج ءِ گُلامی، مال ءُ مڈّیانی لُٹ ءُ پُل، مال ءُ مڈّیانی سودا ءَ گوں دَری ڈیھاں جنگ ءَ اِنت، بلوچ راج ءِ چُکچینی ءَ کنگ ءَ اِنت ءُ بلوچ ءِ نام ءُ توار ءَ گار کنگ لوٹگ ءَ اِنت۔ ھمے داب ءَ اے سرڈگار ءِ پھازوک جنگ ءَ اَنت، پند بُرگ ءَ اَنت ءُ پہ دُژمن ءِ پْروش دیگ ءَ جُنزگ ءَ اَنت۔ چہ ھمے سرڈگار ءِ سربُر ءَ رُستگیں پُسّگے جُھد ءَ اَت، پند بُرگ ءَ اَت، زوراک ءِ زوراکیاں سرجمیں دُگنیا ءَ پیشدارگ ءَ اَت کہ بلوچ گار ءُ بیگواہ کنگ بوگ ءَ اِنت، بلوچ کُشگ بوگ ءَ اِنت ءُ بلوچ راج ءِ چُکچینی کنگ بوگ ءَ اِنت۔ آ پیر مرد کماشیں ابدل کدیر (ماما قدیر بلوچ) اَت کہ ھروچ زوراک ءِ زوراکیانی دیم ءَ جُنزگ ءُ راج ءَ دِلبڈی دیگ ءَ اَت ءُ ھمے جُھد اَت کہ گار ءُ بیگواھیں بلوچ پُسگاں چہ دُژمن ءِ سانکلاں آجو بہ کناں ءُ داں آیانی مات، آریپیں پِت ءُ داں بانُکیں گْوھاراں سر اِش بہ کن آں۔
شال ءَ بہ گر دانکہ نیلیں زِر ءَ، بلوچستان ءِ ھمک دمگ، ھَمک شھر ءُ میتگ اے کماش ءَ پَجا کار اِیت، ھمک میتگ اے مرد ءَ بے ھال نہ کنت، ھمک پُسگ اے کماش ءِ داتگیں کُربانیاں نہ شموش ایت ءُ آئی ءِ بُر اِتگیں پند ءُ جُھداں نہ شموش اِیت۔ کماش اَت، بلے نِزور نہ اَت۔ پاداں یل کُتگ اَت، بلے جُنزگ ءَ اَت۔ چماں گِندگ یل کُتگ اَت، بلے آئی چم انگت ھمے ودار ءَ اِتاں کہ کدی بلوچ بچّیگ چہ زوراک ءِ تھاریں کوٹیاں آجو باں ءُ وتی لوگ ءَ واتر کن اَنت۔ کماش ءَ مُدام گْوشت کہ ”من نہ لوٹاں کہ کُل منی بچّ ءِ ڈول ءَ گار ءُ بیگواہ کنگ بہ بنت یا پد ءَ آیانی ژانگولیں جون چگل دیگ بہ بنت۔ گڑا بْیا اِت پہ کُلیں بندیگاں توار چِست کنیں، بْیا اِت اے زوراک ءِ زوراکی ءَ ولگْوج کنیں۔“
آئی ءَ شال ءَ بہ گر داں اسلام آباد ءَ پند بُران ءُ وت ءَ سر کُت۔ نہ ایوک ءَ ڈُژمن پیشداشت، بلکیں سرجمیں دُگنیا ءَ را پیشداشت کہ داں یک بلوچ بچّے بیگواہ اِنت ما لوگ ءَ نہ نِند اِیں، ءُ پیشداشت کہ تو یک بلوچ بچّے گار کُت کن ئے، یک بچّے کُشت کُت کن ئے، بلے سرجمیں راجے گار کُت نہ کن ئے، سرجمیں راجے کُشت کُت نہ کن ئے۔ آئی ءَ زوراک پیشداشت کہ تو بلوچ مات ءِ ارس ءُ پِت ءِ توار ءَ سانکلاں گوں بندوک کُت نہ کن ئے۔
ھو! ماما ءَ مارا یل کُت پہ وتی اَبدی جاہ ءَ شُت بلے آئی تمردی، آئی توار، آئی بُر اِتگیں پند ءُ داتگیں کُربانی راج ءَ گیش مُھکم کن اَنت پہ توار چِست کنگ ءَ۔ پہ پند بُرگ ءُ وتی گار ءُ بیگواھیں بچ ءُ جنکانی شوھازگ ءَ، ھاٹیگ بکش اَنت۔ گوں زوراک ءَ مِڑگ ءُ وتی راج ءِ رکّینگ ءَ، ءُ ماما ءِ اے داتگیں کُربانی راج ءَ بِھ نزور نہ کن اَنت۔ ماما داں گُڈی ساہ ءَ گوں اے زوراک ءَ جنگ ءَ اَت، آئی ءِ تُپنگ زُبان اَت کہ زوراک ءِ سینگ ءَ ھروچ سُمبگ ءَ اَت۔
ماما ءِ جُھد ءُ داتگیں کُربانی مارا اے درس ءَ الم دنت کہ تچکیں رھشون آ نہ اِنت کہ ایوک ءَ ٹاپار جنت، بلکیں تچکیں ءُ راستیں رھشون ھما اَنت کہ زوراک ءِ دیم ءَ چو کوہ ءَ مِک ءُ راستیں ءُ تچکیں ھبر ءَ کن اَنت۔ آئی ءِ توار بلوچ راج ءِ دلانی تہ ءَ مُدام زندگ اِنت، چی ءَ کہ آ توار ایوک ءَ یک توارے نہ اَت، یک اُمیتے اَت، نہ مِروکیں کندیلے اَت ءُ بلکیں یک سرجمیں راجے ءِ توار اَت کہ داں بلوچستان ءَ یکیں بچّے گار ءُ بیگواہ اِنت، داں یکیں ماتے وتی چُک ءِ ودار ءَ ارس ریچگ ءَ اِنت، گُڑا بِزاں سرجمیں راج گار ءُ بیگواہ اِنت ءُ کُلیں راج پُرسیگ اِنت۔
پیر مرد ءِ توار گار نہ بیت، اے راست اِنت کہ آئی ءَ مارا یل کُت وتی اَبدی جاہ ءَ شُت، بلے آئی ءِ راج زندگ مان اِیت، آئی ءِ اے جُھد آیوکیں پدریچ ءَ گْوش ایت ءُ اے دَرس ءَ الم دنت کہ زوراک ءِ دیم ءَ سرجھلی مرگ اِنت ءُ مُھکم بوگ تئی زند اِنت۔
