بیست ءُ ھپت دسمبر

نبشتہ کار: مھرانی چراگ

کماش من نہ زاناں گوں کُجام لبزاں پتو اے نبشتانک ءَ بندات بہ کناں، پرچا کہ منی کرّ ءَ لبزانی کمی ءُ تو یک انچیں مھروانیں انسانے اِت ئِے کہ پہ ترا من ھمینچو لبز بہ کمایاں گْوش ئے کم اَنت۔ نوں مئے زرد پیلوشتگیں ارواہ پہ دسمبر ءَ راھچار نہ بیت، پرچا دسمبر مئے ایردستیں راج ءُ آجوئی ءِ وابانی پچ گروکیں ماہ اِنت۔ نوں اے دسمبر شال ءِ برپ بستگیں ندارگ ءَ پیش نہ دار ایت، ناں کہ اے تاکریچ ءِ موسم ءَ تاک شپتگ۔ بامسار ءِ نمب ءُ دنزیں موسم پمّن تئی یات ءُ مولم ءِ سوگاتے گوں تیراں باتن ءَ سُمب اِیت۔ دسمبر نوں واتر بہ کن برو، چد ءُ گیش مارا گمانی سانکلاں گْورا مہ دے کہ اے رنج ءُ گم ءِ زمزیلاں مارا پیسر ءَ پتاتگ ءُ دور داتگ۔

“یک دمے بے اِنان بوتیں ما
اچ مئے نیام ءَ در اتک ءُ شت دُنیا”

بیست ھپت دسمبر دو ھزار بیست ءُ چار ھمے روچ اِنت کہ گْوشے پمّن اے دُنیا چہ مھشر ءَ کمتر نہ اَت، اے ھمے روچ اِنت کہ شپ ءَ ترا لگوریں دُژمن ءَ چو دُزّیں روباہ ءَ چہ جند ءِ گِس ءَ بیگواہ کُت ءُ گوں وت بارت ءُ وتی ٹارچر سیل ءَ بند کنت، سرجمیں شپ ترا ھمے ٹارچر سیل ءَ لٹ ءُ کُٹ، زھرناکیں سوچن تئی بدن ءَ جت ءُ سھب ءِ بام بوَگ ساری تئی ٹارچر کُرتگیں جون ءَ کاریت ءُ پیشگاہ ءِ پُشتی نیمگ ءَ دور دنت۔
تئی تیر سُپتگیں بدن زھرناکیں سوچن ءَ ٹُنگ کُتگ اَت، اے لگوریں دژمن ءَ تئی زبان بُرّ اِتگ اَت کہ تو گپ کُت مہ کن ئے، ترا اے لجوزیں دژمن ءَ ھما وڑ ءَ ٹارچر کُتگ اَت۔ تئی جون ٹپّ ٹپّ کُتگ اَت، بلے کماش من سرپد ءُ زاناں کہ تو اے وھد ءَ دژمن ءِ دیم ءَ چو کوہ ء۔البرز ءَ مِکّ بیتگ ئے۔ تو وتارا چو کوہ ءَ مھکم کُتگ، چی ءَ کہ اے لجوزیں دژمن ءَ تئی زبان ءِ سر ءَ بیم اتکگ کہ تو زبان ءِ سر ءَ گپ جت مہ کن ئے، تو ھکّ ءُ راستی ءِ گپ ءَ مہ جن ئے، مئے دژمن انچیں لگوریں دژمنے کہ چہ مرتگیں لاش ءِ کرّ ءَ ھم بیمّ کئیت کہ اے لاش من ءَ پروش مہ دنت، کماش بلے ھردیں تی ھال کہ من ءَ سر بوت گُڑا من زانت اے ھمے لگوریں دژمن ءِ کاراں کہ اے رنگیں کار کنت۔ وھدے دژمن مردم ءِ نزوری ءَ زانت گڑا الم آئی ءَ پروش دنت، لگوریں دژمن پمیشکا جھدکارانی کھولاں پروش دنت یا آیاں گار ءُ بیگواہ کنت یا کُش اِیت دور دنت لگوریں دژمن ھمے سرپد بیت بلکیں چہ ایشی ءَ جھدکار پروش وارت، مئے دیم ءَ سر ءَ جھل کنت، بلے آیاں نہ زانت کہ اے پروش وروکیں ورناہ نہ اَنت، اے مُھکم ءُ تئی ھرچ کُتگیں زلم ءَ گیش مُھکم بیان بنت۔

کماش نرم تبیں انسانے اَت، ھردیں کہ من دیست بچکندگ ءَ اَت۔ ھر وھد ءَ من ءَ ھمے گْوشت ئے تو جنگ کنگ ءَ ئے، پہ وتی بزگ ءُ وار ءَ جھد کنگ ءَ ئے، پہ وتی ھکّ ءُ آجوئی ءَ جنگ کنگ ءَ ئے، اے جنگ راستی ءِ جنگ اِنت، تو پہ وتی آیوکیں پدریچ ءَ جنگ ءَ کنگ ءَ ئے، پُرگنجیں زمین ءِ واستا جنگ الم اِنت کہ پہ وتی زمین ءِ ھاتر ءَ جنگ بہ کنت۔ ھو زمین ءِ واستا دُرست جنگ کن اَنت، چی ءَ کہ زمین ھست اِنت گُڑا بلوچ راج ھست اِنت، زمین کہ نیست اِنت گُڑا بلوچ راج نیست اِنت۔ بیدے زمین ءَ ھم ھچ مہ بات، ھمے بہ جیڑاں مارا ھچ نیست۔ من پہ بچکندے جُست کُت گُڑا کماش تو جنگ نہ کن ئے؟ من ءَ پہ بچکند پسّو دات ءُ گْوشتے جنگ دُرست کن اَنت، ستم نہ اِنت دُرست تُپنگ ءِ وارس بہ بنت۔ ھرکس ءَ بلوچ ءِ نام پر اِنت آ ھم راج ءَ بہ جیڑ ایت ءُ دژمن ءِ چمانی دیم ءَ جنگ ءَ اِنت، بلے ھمے گپ ءَ گوں من جیڑگ ءَ کپتاں بلے ھردیں کہ تئی شھیدی ءِ ھال سر بوت۔ ھمے گپ منی دیم ءَ اتک ءُ بلوچ ءِ نام ھرکس ءَ پر اِنت، اے جنگ ءِ وارس اِنت۔ اے جنگ ءِ بھر اِنت، آ گوں جنگ ءَ گون اِنت، دژمن ءِ چمانی تہ ءَ مرچی تو ھم نمیران بوت ئِے پہ زمین ءِ ھاتر ءَ۔

من زاناں نی تو واتر نہ کن ئے، بلے تئی یات چو سیاہ مار ءَ ڈنگ جن اَنت ءُ ھردیں کہ تئی ترانگ ءَ کپاں من جیڑاں دْریگتیں تو پد ءَ پمّا واتر کُتیں کہ تئی کمی ھست اِنت، تئی کمی ءَ کس پُر کُت نہ کنت ءُ تئی ھما دیوان گیر کاینت۔
من اگاں مرچی چو کوہ ءَ مھُکم آں گُڑا اے تئی داتگیں پنت ءُ سوج اَنت کہ من ءَ گیش ءَ چہ گیش مُھکم کُتگ ئے، من ھردیں گوں ترا دُچار کپتگ آں تو من ءَ ھر وھد ءَ گْوشتگ اے جنگ انچیں جنگے اے جنگ ءَ ما گون بہ اِیں یا کہ نہ بہ ئے، بلے اے جنگ انچیں جنگے کہ اے جنگ ءَ ھزاراں اڑ ءُ جنجال، درد ءُ تکلیپ ھست، اے جنگ ءِ تہ ءَ ترا اے تکلیپانی دیم ءَ اُوشتگی اِنت۔ اے دژمن لگوریں دژمنے، اے پہ ترا ھچ نہ چاریت۔ نہ مات ءُ گْوھار، نہ پِت ءُ برات، سیاد ءُ وارس ترا وڑے نہ وڑے ءَ تاوان دنت کہ دانکہ تو دل پروش بہ بہ ئے، جنگ ءِ جند تباھی ءِ نام اِنت۔ جنگ ءَ وشیی گون نیست، جنگ ءَ ھچ تو وتی نزّیکیں مردُم پُل اِیت بوت کنت باندا روچ من مہ باں، بلے اے جنگ ءَ گوں ایماندار بوَگی اِنت۔ ترا کماش من ءَ تئی ھمے نہ بوَگی ءِ گپ وش نہ بوت، بلے پد ءَ مار اِت ءُ بوت کنت دژمن نزوریں دُژمنے ءُ ھرچی کُت کنت۔
بلے من ترا گْوشگ لوٹاں کہ من مھکم آں، من دژمن ءِ دیم ءَ چو کوہ ءَ مِک باں۔ کماش بلوچ ءَ ھچبر مرگ ءَ پُشت نہ داتگ ناں کہ اے نزوریں دژمن ءِ دیم ءَ پُشت دنت ، کسے کجام کار ءِ تہ ءَ جھد بہ کنت الم آئی تہ ءَ تاوان ھست ءُ نپ ءُ پاھدگ بیت، زمین موکگ ءَ ھرچ بلوچ پرز جھد کنگ اِنت۔ ھون ریچگی اِنت، توکل ءُ ایمان مُھکم کنی اَنت، اے زمین وتی بچّاں پجا کار اِیت ءُ وتی امبازاں زوریت۔ اے زمین ءِ ھاتر ءَ مردماں وتی سر پہ شانے ندْر کُتگ، چی ءَ کہ ھدا ءَ مارا چونیں سرزمینے داتگ کہ ما پہ اے زمین ءِ کُربان بوَگ ءَ ھچ چک پد نہ بہ اِیں، گُڑا اے زمین مارا چہ دژمن ءِ دست ءَ رکّینگی اِنت۔ زمین مُدام مارا توار جنت، بیا من ءَ اے دژمن ءِ دست ءَ رکّین، بلے دژمن بہ زانت اے زمین ءِ شیدا پہ زمین ءَ ھست اَنت۔ اے پہہ ارزانی ترا اے زمین ءَ نہ بکش اَنت، گُڑا اے گپ ءَ دلجم ببو کہ اے ورنا داں اے زمین ءِ وتواجہ نہ بنت، اے مُدامی گوں ترا جنگ کن اَنت۔

مرچی ترا سالے سرجم اِنت کہ چہ مارا گِستا ئِے، راستے کہ تو جسمانی دْروشم ءَ چہ مارا گِستا بلے تئی پکر ءُ سسّا، تئی داتگیں درس گوم ءَ ھمرہ اِنت۔ شھید نہ مِر اَنت، بلکیں مرگ ءَ پد ھم زندگ بنت۔ بلے ھردیں کہ دسمبر کئیت اے ماہ ءَ پمّا رنج گون، ءُ دسمبر مدام پہ ملوری روت ءُ آسر بیت۔
کماش مرچی من ایوکا نِشتگ پتو اے لبز ءَ نبشتہ کنگ ءَ آں، من بس ترا ھمے ھال دیگ لوٹاں کہ من مھکم آں، من ءَ تئی داتگیں پنت ءُ سوج گون اَنت، گوں ھمے جزبگاں من ترا چہ پد گیش مُھکم ءُ مئے دلانی تہ ءَ تو مُدام زندگ ئِے۔ داں بلوچستان ھست اِنت تو نمیران ئِے، زمین ءَ کُربان بوتگیں مُردم مُدام یاد کنگ بنت، ءُ کُلیں شھید نمیران اَنت۔

بلوچ ءَ ھچبر مرگ ءَ پُشت نہ داتگ ناں کہ اے نزوریں دژمن ءِ دیم ءَ پُشت دنت ، کسے کجام کار ءِ تہ ءَ جھد بہ کنت الم آئی تہ ءَ تاوان ھست، نپ ءُ پاھدگ ھم بیت۔ زمین موکگ ءَ ھرچ بلوچ ءِ پرز جھد کنگ اِنت، ھون ریچگی اِنت، توکل ءُ ایمان مُھکم کنگی اِنت، اے زمین وتی بچّاں پجّا کاریت ءُ وتی امبازاں زوریت۔ اے زمین ءِ ھاتر ءَ مردم ءَ وتی سر پہ شانے ندْر کُتگ اَنت، چی ءَ کہ ھدا ءَ مارا چونیں سرزمینے داتگ کہ ما پہ اے زمین ءِ کُربان بوَگ ءَ ھچ چک ءُ پد نہ بہ ایں، گُڑا اے زمین مارا دژمن ءِ دست ءَ رکینگی اِنت۔ زمین مُدام مارا توار جنت بیا من ءَ چہ اے دژمن ءِ دست ءَ رکین، بلے دژمن بہ زانت اے زمین ءِ شیدا پہ زمین ءَ ھست اَنت، اے پہ ارزانی ترا اے زمین ءَ نہ بکش اَنت۔ گُڑا اے گپ ءَ دلجم بو کہ اے ورنا دانکہ اے زمین ءِ وتواجہ نہ بنت، اے مدامی گوں ترا جنگ کن اَنت۔
مرچیں ترا سالے سرجم اِنت کہ چہ مارا چے گِستا ئِے تو، بلے تئی پکر ءُ داتگیں درس گوم ءَ ھمرہ اِنت۔ بلے ھردیں کہ دسمبر کئیت اے ماہ ءَ پہ مارا رنج گون ءُ کئیت ، دسمبر پہ ملوری روت ءُ آسر بیت۔ کماش مرچی من ایوک ءَ نشتگ ءُ پتو اے لبزاں نبشتہ کنگ ءَ آں، من بس ترا ھمے ھال دیگ لوٹاں کہ من مھکم آں۔ من ءَ تئی داتگیں پنت ءُ سوج گون اَنت، مئے دلانی تہ ءَ تو مُدام زندگ ئِے داں بلوچستان ھست اِنت تو نمیران ئِے، پہ زمین ءَ کُربان بوتگیں مُردم مُدام یات کنگ بنت، کُلیں شھید نمیران اَنت۔