نبشتہ کار: امجد رھیم
وش اَتک نوکیں سال:
چوناھیا تھنا سال بدل با، بلکیں مئے وڑیں مردُم ھیال ءُ پگر ھما اَنت۔ پمیشکا مارا نوکیں سال ءَ ودار کنگی نہ اِنت، چی ءَ کہ مئے سال بدل باں ءُ ما سالانی توکا مُراد نہ گند ایں۔ ھمے وڑ ءَ وھد دیم ءَ کنزاں ءُ من ھم وتی گاماں چو مورینک ءِ وڑ ءَ دیم ءَ بران آں۔ وھد ھمے وڑ ءَ روان ءُ دیم ءَ کِنزاں اِنت ءُ من جُھد کُتگ کہ وتی گاماں گوں وھد ءِ ھمراھی ءَ دیم ءَ بہ براں، بلے وھد اَچ من زور اِنت ءُ وتی ھمراھی ءَ نیل ایت۔ وھد ھمے وڑ ءَ دیم ءَ روت ءُ پہ کس ءَ ودار نہ کنت۔
چوش کہ زندگی موکل نہ دنت کہ وتی بارو ءَ چیزّے نہ چیزّے نبشتہ بہ کنیں، سال کا اَنت ءُ رو اَنت ءُ مرچیگیں زمانگ انچوش تژن ءُ بھتام جناں اِنت روت۔ اے سال ھم بدل بوت من ھم بدل بوتاں گوں زمانگ ءَ، بلے نہ زاناں نوکیں آیوکیں سال چے وڑ ءَ گْوز ایت ءُ چونیں وڑے ءَ مارا بیگواہ کنت ھچ سرپد نہ باں آیوکیں وھد ءَ۔
گوْستگیں سال ءَ بازیں مردُم مئے زندگی ءِ توکا اَتک ءُ شُتاں، بازیں مردُماں مارا بدل کُت ءُ لھتیناں وت ءَ گوں سالے ھمراھی ءَ بدل کُت۔ نوں اے دگنیا، مردُم، زمانگ پیشی وڑ ءَ نہ اَنت، ھر چیز بدل بوتگ ءُ ایشاں وتی رنگ مٹّیتگ اَنت۔
من نوں مارگ آں کہ وھد مردم ءَ چنکہ مجبور کنت ءُ کُج ءَ کُج ءَ مردُماں رسین ایت، برے مردُم ءَ وار ءُ بزّگ کنت برے نادراہ کنت، ھرچ وڑے ءَ وھد گْوز ایت ءُ سال بدل بنت۔ ھرچ وڑیں سکّی ءُ سوریانی توکا زندگی گْوز ایت، بس لھتیں مردُمانی گِیر پشت کپ اَنت دگہ زمانگ وتی لٹّ ءَ جناں کنت ھر وڑ ءَ دیم ءَ روت۔
من ءُ نوکیں سال! نہ زاناں آیوکیں سال مئے ودار کنت یا نہ کنت، مارا انچو بیگواھی ءِ دْروشم ءَ کُش اِیت۔ اے سال ءَ مارا باز چیز پرمات، بازیں اَچ ما جُتا کُرت ئِے، وار ءُ بزّگی کُرت ئِے، بلے وت ءَ بدل کُت ئِے ءُ شُتگیں مردُمانی یات ءُ گیر پمّن اِشتگ اَنت۔ اے سال ھما سال انت کہ بے وش اَتکی ءَ کا اَنت، بس مارا گم ءُ سکّی دے اَنت۔ ایشی ءَ پد من وت سرپد بوَگ ءَ نیاں کہ من چی ءَ نوکیں سال ءِ وداریگ آں من وَ نوکیں سال ءِ بارو ءَ نبشتہ کنگ ءِ لائک نہ آں۔ پد ءَ دوبر نوکیں سال وش اَتک پہ کُلاں۔
