نبشته کار: سمی الله رهیم
بلوچ سرڈگار ءِ آجوئی ءَ پہ جنَگ گوں گشادی ءَ برجاه اِنت، چُک ءُ کماش، مات ءُ گْوھار، ورنا ءُ وانندگ گوں زند ءِ ھمک پڑ ءَ بندوکیں لس بلوچ ھمک روچ چست کنگ ءُ گار بیگواه کنگ بیگ ءَ انت، کَسے ءِ جون ماں گیابانے ءَ دور دیگ بیت ءُ کسے ءِ ماں کوچگ ءُ وریرندگان ءُ کَسے ءِ جون پجّارگ نہ بیت ءُ بے نامی ءَ کل کنگ بیت۔ چوناھیا گْوش اَنت بلوچ وھدے گلام کنگ بیتگ گڑا ھما روچ ءَ اے درچ برجا انت، ھمک روچ چہ دومی روچ ءَ پہ بلوچ ءَ ترندتر ءُ نگوم تر انت، بس بلوچ انت گلامی ءُ آجوئی ءِ جنگ انت۔
اے زوراکی داں منی هوش ءَ بہ گر روچ ء مرچی بلوچ سر ڈگار ءَ یکشل ءَ برجاه ءُ یکیں ھساب ءَ روان انت، چوناھیا مئے رهشون گوش انت جنگ پہ وت رهشون پیداک کنت، بلوچ ءِ دْراجکشّیں جُنز ءَ بازیں مردُمے پْروشت ءُ بازینے ءَ چہ ریاست ءِ زوراکی ءَ وت ءَ یک کر کُت ءُ بے ترک ءُ تواری ءَ نشت ءُ زمین ءِ کلونڈگ ءَ گلائیش بیت، اے ھم گوں پْرشتگیں مھلوک ءَ شمار بنت۔
ماما جان!
بازینے ءَ چو تئی پیم ءَ دست ء وت وتی چُکّانی لاش هم دست گپتگ انت ءُ زمین ءِ میار کتگ انت، نیکہ آ پروشتگ انت ءُ نیکہ بے تواری ءِ چادر اش پوش اتگ، بلکیں چو تئیگ ءَ گیش مھکم تر بوتگ انت ءُ جنز ءِ ھمراھداری کنگ ءَ انت۔
بہ گندئے ماما تو پہ وتی بَزّگی ءَ راج ءِ توار جوڑ بوت ئے، زوراکی ءِ بگیری ءَ توار چست کُت کہ تو وتی بچ ءِ لاش کپگ ءَ دیستگ ات، تو ھمے درد کہ مار اتگ ات تو لوٹ ات کہ دگہ کماش ءُ دگہ ماتے ءِ سر ءَ اے نوبت مئیت ءُ منی وڑ ءَ بے کوپگ مہ بیت چُکّ کہ روت پتانی کوپگ هم پْرش اَنت۔
ماما!
تو زانتگاَت چُکانی روگ سکّ گران اِنت، پتانی کوپگ ءِ پروشگ ءُ ماتانی چمانی چراگانی روگ سکّ گران انت۔ ماما ترا آپرین اِنت پہ پرے بَزّگیں راج ءَ تئی جھد هچبر بے ھیال کنگ نہ بیت۔ شال ءِ انسرک بستیں سردی بہ بیت یا کہ کراچی ءِ گرم تبیں لِوار ترا مُدامی یات کن انت۔ بلوچستان ءِ همُک بے وسیں مات ترا یات کنت، ماما تو درُست پُرسیگَ کُت انت ءُ شُت ئے۔ چوناھیا مرگ و بَرهَکّ انت، تئی روگ مزنین تاوانے پہ هما ماتاں کہ تو دائم آیانی سگّ ءُ ھمت بیتگ ئے، آیانی کوپگ بیتگ ئے۔
پمیشکا انوگیں جاورانی تہ ءَ تئی وڑیں کردانکی مردُم کزا یکّے ودی بہ بیت، چہ بلوچستان ءَ کہ اے زوراکیں رستر ءِ دیم ءَ اُوشتات بہ کنت ءُ مہ پرُوش ایت ءُ وتی جُھد ءَ یکشل ءَ برجاه بہ دار ایت۔ ماما تو تَمردیں جُھدکارے ات ئے ءُ تئی دائم نمیران بوگ پہ سرزمین ءُ پہ راج ءَ شرپے، بلے تئی ھورک کتگیں جاہ ءَ کے انت کہ بہ گیپت ءُ ھورکی ءَ میل ایت۔ ماما تئی نام هما ناماں چہ یک نامے هچبر گار ءُ بیگواه کنگ نہ بیت، بلے مرچی ماما تئی جاگہ هورک بیت، گھگیری ءِ چیدگ تہ ابد نمیران بوت ئے ءُ ماما بھشت تئی هنکین بات ءُ تئی جھداں منزلے۔۔۔
