نبشتہ کار: اُبید بلوچ
اے ساھت ءَ موبائل منی دست ءَ ، جیڑگ ءُ ھیال کنگ ءَ آں کہ پرتو چیزے نبشتہ بہ کن آں، بلے منی کرّ ءَ چوشیں لبزے نیست کہ تئی کِرد ءِ سِپت ءُ ستا ءَ کُت بہ کنت، پرچا کہ تو یک انچیں کارِستے ئِے تئی ستا گوں لبزاں کنگ نہ بیت ، بلکیں تئی کاروان ءِ ھمراہ ءُ ھما کار ءِ دیم ءَ برگ ءُ منزل ءَ سر کنگ تئی سِپت ءُ ستا اِنت ، پمیشکا من اے ھبر ءَ دوبر گْوشاں کہ تئی کِرد ءِ ستا کنگ لبزانی مھتاج نہ اِنت۔
بانُک! تو مرچی منی ھیال ءُ جیڑگاں در جھد ء آجوئی ءِ ھما دْرپشوکیں اِستال ئِے کہ بلوچ راج اَچ تئی رُژن ءَ جُنزگ ءَ اِنت ، ءُ بلوچ زالبولانی ھما راھدربر ءُ رھشون ئِے کہ گْوستانک تئی سر ءَ پھر بند اِیت ءُ پہ شان گیر کار اِیت کہ تئی جھدانی برورد ءَ بلوچ راج ءِ تہ ءَ ھزاراں کریمہ ودی بوتگ ءُ وتی ایردستیں راج ءِ توار جوڑ بوتگ اَنت۔ پمیشکا من گْوشاں منی رنگیں نابودے ءِ چاریں دانک پہ تئی بالاد ءَ اِنچوکیں مانایے نہ دار اَنت ، بلے یک بلوچے ءِ بستار ءَ پہ وتی نمیرانیں رھشون ءَ چار لبز ءِ نبیسّگ منی مھر اِنت کہ درشانے کنگ ءَ آں۔
لُمّہ! تئی گِندگ منی زند ءِ مزنیں واھگ ءُ واھشتے بوتگ ، بلے گلامیں سرڈگار ءِ جاوراں موہ نہ دات کہ ترا بہ گِندان ءُ دل ءَ مدام اے گپّ ءَ بہ گْوشاں کہ من رھشونیں بانُک کریمہ دیم پہ دیمی ءَ دیستگ ، بلکیں آ وشبھت بوتگ اَنت کہ آیاناں تئی جھدانی نیاد ءِ پتّر نسیب بوتگ۔
بلے لُمّہ! من ھم پھر بنداں کہ من بلوچ پُسّگے ءُ تئی دابیں شیرزالے منی راج ءِ رھشون بوتگ ، بلکیں تئی جھد ءُ دیمونی مرچی ھم منی راج ءِ رھشونی ءَ کنگ ءَ اِنت۔ لُمّہ مرچی ھر کُج ءَ کہ بلوچے ھست تئی نام آئی دپ ءَ اِنت ، ءُ مرچی تو تانسریں بلوچ راج ءِ لُمّہ ءُ رُژن ء بلوچستان ئِے۔ تئی ھمے جھد ءُ کِرد ءِ پُژدر ءَ ترا بلوچ ءِ ھر زھگ زھگ زانت ءُ پجّا کار اِیت، پرچا کہ تو بلوچ راج ءِ واستا ماتے بوتگ ئِے ءُ مات کدی بے ھیال کنگ نہ بیت۔
لُمّہ جان! من زاناں تو ماں ابدی جھان ءَ پہ وتی ایردستیں راج ءَ جیڑگ ءَ ئِے ، ءُ جسمانی دْروشم ءَ راستے کہ وتی ھنکین بدل کُتگ بلے مئے زِرد ءُ ھیالاں تو مدام ساڑی ءُ مئے رھشونی ءَ کنگ ءَ ئِے۔ مرچی اگاں چم پہ ڈاکٹر مھرنگ ءُ ڈاکٹر شلی ءَ کپ اَنت ، یا کہ ایدگہ شیرزالیں کاڑاں کپ اِیت تو ھما دمان ءَ پدّر بہ ئِے ءُ مئے اُوست گیش مُھکم بیت۔ اے کُل کہ مرچی تمرد ءُ شیرزال بوتگ اَنت ، اے تئی پند ءُ جھدانی مُزّ اِنت کہ تو چریشاں پیسر پدمنتگیں چاگرد ءُ سرکاری مھلوک ءِ بازیں تژن ءُ شِگان اُوپار کُرتگ اَنت ءُ کنٹگیں کِشک ساپ کُتگ ءُ پلگار اِتگ۔
لُمّہ جان! تو بہ گندے اے ھالاں سرپد بہ بہ ئِے ، بلے من ترا وتی اے نبشتانک ءِ دْروشم ءَ ھال دَیگ لوٹاں کہ بدواہ سکا بیوس ءُ لاچار اِنت۔ آئی بیوسی ءُ لاچاری چہ ھمد ءَ پدّر اِنت کہ آئی مئے مات ءُ گْوھار ماں زندان ءِ تھاریں کُوٹیاں بندیگ کُرتگ اَنت، آیانی گوم ءَ چے بوَگ ءَ اِنت تو کُلاں سرپد ئِے کہ چے بوگ ءَ اِنت۔ اے جھد کہ تو بندات کُتگ اَت، ترا سرپدی ھست اَت کہ اِشی ءِ پُژدر ءَ مارا چونیں چونیں دیمونی دَیگی اِنت ، مرچی بلوچ راج ھمے دیمونیانی کِشک ءَ پند جنان ءُ راھی اِنت۔ آئی ناکامیں جھد ھمیش اِنت کہ بلوچ گُنگ ءُ بے توار بہ بیت ، بلے بلوچ گیش مُھکم ءُ راجی جُنز ءَ پہ منزل ءِ سر کنگ ءَ جھد ءَ اِنت۔
لُمّہ! من زاناں منی اے ھال دَیگ ءَ پیسر تو چہ بلوچستان ءِ نگیگیں جاوراں آشنا ءُ سرپد ئِے ، پرچا کہ ترا ھرروچیگیں ھال کاینت ءُ سر بہ اَنت۔ بانک تو گوں وتی ھمراھاں یکجاہ نشتگ ئِے، ھرروچ یک بلوچ پُسّگے اے زورگِر ءِ زوراکیانی آماچ بیت ءُ تئی دیوان ءَ سر بیت ءُ بلوچستان ءِ ناوشیں ھالاں دنت۔ بانُک بلوچستان ءِ نگیگیں جاور ھمیش اَنت کہ ترا ھرروچ سر بوَگ ءَ اَنت ، بلے اے ھبر ءَ من مدام گْوشاں کہ تو پہ رَوگ اِشتاپ کُت۔ انگت تئی رَوگ ءِ وھد نہ اَت ، ترا انگت پہ ایردستیں راج ءَ باز کار کنگی اَت ، بلے بدواہ ءَ را وش نہ بوت ءُ آئی ترا ماں دْرانڈیھ ءَ شھید کُرت کہ من سوبین بوتگاں ، بلے آ اے گپّ ءَ چہ اندر ءَ زانت کہ کریمہ سرجمیں راج ءِ تہ ءَ زندگ ءُ گھگیری کنگ ءَ اِنت، پمیشکا آئی تئی ماں پُلّیں بلوچستان ءَ آھگ ءِ وھد ءَ ھر ھمُک راہ ءُ در بست اَنت کہ ترا پہ بے تواری کبر ءِ میار کناں ، بلے بے سوب بوت ءُ مزنیں راجی مُچّی یے ءِ ھمراھی ءَ تو ماں گُلیں تُمپ ءَ ماتیں گُلزمین ءِ کُٹّ ءَ واپینگ بوت ئِے۔ گوں ھمے دوئیں دانکاں تئی ارواہ پہ مدامی آسودگ ءُ اِیمن بات۔
