نبشتہ کار: سول بلوچ کولواھی
سلام ءُ دْروت ناکو جان!
ناکو من نہ زاناں کہ تئی کسہ ءَ چہ کُج ءَ بندات بہ کناں ءُ چہ کج ءَ آسر بہ کناں، ناکو جان تو زان ئِے چہ تو پد گْوش ئے زاننءَ مردمے ءِ چیزّے گار اِنت۔ ناکو ما بہ زانت اِیں گوں تو اے وڑ بیت پہ ترا راھے گیشینتگ اَت، بلے ناکو جان جنگے زانگ نہ بیت۔ کس نہ زانت کہ کئے ساری ءُ کئے رند، بلے ناکو جان تئی جدائی ءِ گم مئے سر ءَ لڈّگ بوت۔
ناکو!
تئی ناکو کنگ ءَ من ملامت بوَگ آں، پرچا کہ تو پہ مئے واستا یک پسے بوتگ ئِے۔ تو زان ئِے پس ءِ جدائی ءَ زھگ چوں چورہ بنت، ما چہ تو پد چورہ بوت اِیں۔ تو ھما پس ءَ چہ یکے بوتگ ئِے کہ مئے ھر ناز ءُ لاڑی تو پورا کُت۔ اَنت۔ ناکو جان ائید ءَ نوں کمو روچ پش کپتگ، تو کمو ھم سبر نہ کُت کہ ترا ھک پَھِلی بہ کناں، پرچا کہ تئی ھک سک باز اَنت بلے تو اشتاپی کُت۔
ناکو جان!
تو گندے واتر بہ کُتیں، تو گْوشت کہ ائید ءَ پد من کایاں ءُ رواں شکار ءَ۔ من ھما روچانی انتزار ءَ کہ ائید اے رندی دیر کنگ ءَ اِنت، پرچا کہ من ءَ تئی دیوان ءُ مزاک کنگاں پہ سک زھیر کنگ ءَ اِنت۔ روچ انچو روان اِت اِنت، یک روچے من نیٹورک ءَ شُتاں ءُ ھند ءِ ھال گپت۔ سنگتے ءَ من ھال کُت چے ھال اِنت، سنگت ءَ گوں ھاموشیں توار ءَ گْوشت وش اِنت۔ تو ھال کن سنگت ءَ من گْوشت تئی آواز جھل اِنت۔
سنگت ءَ گْوشت من پُرس ءِ سر ءَ آں، پمیشکا من انچو گْوشت کہ اللہ ھیر بہ کنت باریں کئے مرتگ؟ سنگت ءَ جواب دات ”ساجد جان ءَ دوشی پوج ءَ چہ گِس ءَ چِست کُتگ ءُ پد ءَ آئی لاش گِسانی پُشت ءِ چیل ءَ دور داتگ۔“
اے گپّ ءِ اِش کنگ ءَ پد پمّن گْوش ئے زمین تنک اَت، پرچا کہ ساجد جان تئی وڑیں بے مٹّیں مردے اَت۔ ناکو جان من ءَ گُڑا پہ ترا تُرس دل ءَ کپت، روچ انچو روان اِت اَنت۔ گوں ھمے نگیگیں جاوراں روچے یک مردمے ءِ جَنگ ءِ ھال شِنگ اَت، من ءَ یات اِنت 29 مئی اَت، سنگت ءَ منا میسج کُت ۔ سنگت وھدے
ھال گپت کہ ھالاں بہ دے اِت ھال ھوال ھند ءُ دمگانی، گُڑا سنگت ءَ گْوشت ”یار! ناکو اَزیز شھید کنگ بوتگ۔“ گُڑا پہ من گْوش ئے زان ءَ زمین ءُ آزمان تنگ اَتک اَنت۔ کلیں سنگت یک برے چٹ ھاموش بوت اَنت، ھر کس ءَ بس ھمے گپ کت۔ ھو ڑے ناکو جان تو ھمے شھید بوت ئِے۔
ناکو جان!
منی چمانی دیم ءَ تئی پُرمھریں کندگ ندارگ سازگ ءَ اِت اَنت۔ ناکو جان 7 جون اَت، اَئید ءِ روچ اَت۔ من ترا سک جیڑگ ءَ آں، اَئید ءَ پد ما کہ تئی کرّ ءَ نیاتکگ اِیں، گُڑا تو زھر بوت ئِے کہ شُما منی گس ءَ نیاتکگ اِت۔
ناکو جان!
ائید بوتگ، من نوں جیڑگ ءَ آں کہ تئی گس ءَ برواں ءُ تئی جُست ءَ چون بہ کناں؟ پمیشکا ناکو من گْوشاں کہ من ءَ پَھِل کن کہ ائید ءَ من شُت نہ کناں کہ تئی گس ءِ دیم ءَ من پاداں اِیر بہ کن آں۔ تئی داتگیں مھر منی چمانی ارساں پہ زور کشاں، پرچا کہ مئے شمئے انچیں مھر ءُ دوستی یے بوتگ داں آجوئی ءِ جنگ ءَ ھست، تاں مئے شمئے ھمبل ھست اَنت تئی ٹپّ نوک بیت، بلے کوھن بوَگ ءِ نام ءَ کدی نہ زانت۔
ناکو جان!
ھرروچ تئی گم نوک بیان اِنت، ناکو جان تئی انچیں کردارے کہ من گوں وتی لبزاں بیانے کت نہ کناں، بس ترا گُڈّی ءَ گْوشگ لوٹاں کہ تئی کُشندہ داں بلوچ ءِ یک بچّے ھست اِیمن ءُ وش واب نہ بیت۔ ناکو جان تاں تُشے ھاٹیگ جان ءَ مان تئی رند پداں گوناں، ءُ تئی بیر آجوھی اِنت۔ گلین شھیداں سلام کن، داں آجوئی ءَ ھواریں ناکو جان۔
تئی کستر: سول بلوچ کولواھی
