نبشتہ کار مھراج بلوچ
من وت ءَ نہ زانتگ اَت، ھیرانگی ءِ گپ ایش انت کہ انسان سرجمیں دنیا ءِ سرپد بوَگ ءِ جھد ءَ کنت۔ مردمانی تب ءُ زمانگ ءِ چیز، راھانی جیڑہ، بلے ھچبر وتی دیم ءِ چارگ ءَ اوشتات نہ کنت کہ وت ءَ بہ زانت۔ من ھم ھمے مردمانی تہ ءَ اِت آں۔ من دگرانی زھر ءَ سرپد بوَگ ءِ جھد کُت، دگرانی تب ونت، بلے وتی دل ءِ ٹپّانی تہ ءَ چیریں راستی ءَ ھچبر سرپد نہ بوت آں۔
من مُدام جیڑ اِت کہ بوت کنت من راست آں، بوت کنت من وتی بابت ءَ ھرچی زان آں بلے زندگی ءَ من ءَ ھر کجام گام ءَ سما دات کہ من چہ وت ءَ چے پیم دور اُوشتاتگ آں۔ زند ءِ اے گنوکاں برے من دگرانی وش کنگ ءَ بار بوت آں، برے زمانگ ءِ چیزاں چہ ترس اِت آں، برے وتی نزوریانی دیم ءَ شموشگ ءُ وت ءَ زبردستی ءِ درشان کنگ ءِ جھد کت۔ بلے اندر ءَ کج ءَ یک ھاموشی یے ات کہ گریوگ ءَ ات، تو انگت وت ءَ سرپد نہ بہ ئے۔
وھد ءَ من ءَ بدل کت، جاوراں من ءَ وانینت، مردماں من ءَ آدینک پیش داشت۔ وھدے کہ لھتے سیادی بار بوَگ ءَ لگ اِت اَنت، لھتے واب ٹُکّ اِت اَنت، لھتے اُمیت بدل بوت اَنت ءُ لھتے چیز دل ءِ تہ ءَ کل بوتگ اَنت۔۔۔۔۔۔پد ءَ من چہ وت جُست کُت؛ گُڈّی ءَ من کئے آں؟
اِے جُست آسان نہ اِنت۔ اے یک مردمے ءَ چہ دل ءَ ھلاس کنت۔ من ءَ سما بوت کہ وت ءَ زانگ کتابانی وسیلگ ءَ نہ بیت، اے زند ءِ ٹپ، ردی ءُ راستیانی سپر اِنت۔ برے گریتگ ءُ کند اِتگ، برے کندگ ءِ وھد ءَ من دم بُرتگ اِت آں، برے دل ءِ تمردی ءَ ھیران، برے من وتی ھاموشی ءِ سر ءَ پشومان بوتاں، بلے ھر دمان ءَ من ءَ وتی نوکیں دیمے پیش داشت۔
من ءَ سما بوت کہ من ھما نہ آں کہ دنیا ءَ جیڑ اِتگ، من ھما نہ آں کہ من جیڑ اِتگ۔ من چہ وتی نزوری ءَ رھادگ بوت آں، بلے یک روچے من اوشتات ءُ چار اِت دیست کہ منی نزوری منی مستریں توان جوڑ بوتگ۔ من منّ اِت کہ من ردی کناں، من سکا من بُکّر کناں، بلے من پد ءَ ھم ھوار باں کہ اے منی بُنھشت ات۔
نوں من سرپد باں کہ وت ءَ زانگ یک روچی کارے نہ اِنت۔ اے یک انچیں سپرے کہ ھما وھد ءَ سرجم بیت کہ تو رھادگ بہ ئے، کپ ئے ءُ پاد کائے ءُ سرپد بہ ئے۔ من انگت وانگ ءَ آں، انگت بدل بوَگ ءَ آں ءُ بوت کنت کہ کسے من مرچی ھم نہ زانت، بلے نوں من انچو زانتگ کہ من چہ وت ءَ شُت نہ کن آں۔ من وت ءَ گوں اُوشتگ لوٹ آں۔ من وت نہ زانت، بلے نوں من وت ءَ گوں گند ءُ نند کنگ ءِ سپر ءَ آں، ءُ اے سپر بوت کنت کہ منی زند ءِ زیبا ءُ تچکیں سپر اِنت۔
