نمدی یے پہ شھید گلام جان پنّام ء اِستال جان ءَ ￴

نبشتہ کار: زِر اُوست بلوچ

دْروت اِستال جان!
اِستال جان ترا شھیدی مراد بات گوں کل شھیداں ھوار، گلام جان گپ اے نہ اِنت تو رپتگ ئِے ناں کہ تئی روگ ءَ ￴ما بژنی ایں، بلکیں تو پہ گیرت ءُ ￶ننگ رپتگ ئِے۔ تو پہ ماتیں وتن رپتگ ئِے، تئی نام ماں راجدپتر ءَ ￴زندگ ءُ تو مدام ابدمان ءُ ￶نمیران ئِے، ما بس ھمے ھبر ءَ ￴بژنیگ اِیں کہ تو دوبر نیا ئِے ءُ تئی جتا بوگ سک گْران اِنت۔

اِستال جان!
تو پہ وتن رپتگ ئِے ءُ ￶وتی مات ءُ ￶گْوھارانی بزگی مار اِتگ، وتی گلامی سما کُتگ، وتی راج ءِ ￵باندات ءِ ￵وشیانی ھاتر ءَ ￴وت ءَ ￴ابدمان ءُ ￶نمیران کُتگ۔ اِستال جان تو ھما رُژنائیں اِستال ئِے کہ سرجمیں دگنیا رُژنا کُتگ، استال جان تو ھما روکیں کندیل ئِے تئی شھم ءَ ￴سرجمیں بلوچستان رُژنا کُتگ، تئی رِتکگیں ھوناں مرچی سرجمیں گُلزمین گوناپ داتگ ءُ ￶گْوش ئِے گلزمین بانور اِنت۔ سرزمین ءِ ￵ھر درچک ءُ ￶دار، کوہ ءُ ￶کور پہ ترا ناز کن اَنت، تئی بلیدہ پہ تو شان کنت۔

اِستال جان!
من ھرچی تئی باورا ￵نبشتو بہ کناں گْوش ئِے زان ءَ سرجمیں گال ھلاس بوتگ اَنت، چوشیں گالے نیست کہ تئی ستا ءَ ￴بہ کن آں۔ اے راستے کہ تو ستا ءِ ￵مھتاج نہ ئِے بلے منی کر ءَ ￴چوشیں گال ءُ ￶گپتار نیست کہ تئی ستا ءَ ￴بہ کن آں۔ من ھمینچو تئی ستا ءُ ￶توسیپ ءَ ￴بہ کناں انگت کم، پرچا کہ تو وتی ساہ ءُ ￶جان پہ وتن کربان کُتگ اَنت۔ چہ ایشی ءَ ￴مستریں کربانی منی نِزّ ءِ ￵نیست، ساہ ءُ سر ءِ ￵ندر کنگ سکیں بلاھیں ارزشتے دار اِیت۔ زند ءِ ￵وشیاں یلہ دیگ ءُ ￶مرگ ءِ ￵نیمگ ءَ ￵جنزان کنگ، سکیں بلاھیں کردے پیلو کنت۔

اِستال جان!
تئی رِتکگیں ھون الم رنگ کار اَنت، تئی داتگیں کربانی الم مارا آجوئی ءَ ￴سر کن اَنت، تئی پشت ءَ ￴بلوچ ورنا پاد کاینت ءُ ￶اے جھد ءَ ￴دیم ءَ ￴بران کن اَنت۔ اے مئے ستک ءُ ￶یکین، اے مئے ایمان اِنت۔ منی دُوا اِنت تئی جاہ وش بات گوں کل شھیداں ھوار بھشت ءَ ￴ھم دیوان بات ئِے۔

تئی کستریں گْوھارک زِر اُوست بلوچ