نمدی یے پہ شھید اکبال جان ءَ

نبشتہ کار: جلیل گریشگی

سلام ءُ دْروت نہ کن آں، چی ءَ کہ ترا اے نمدی سر نہ بیت ءُ تو دگہ دگنیایے ءَ سپر کُتگ ءُ شُتگ ئے۔ تئی اِشتاپی ءَ مارا باز درد دات ءُ تئی روگ ءِ ھال من اِش کُت، من باز گمیگ بوت آں۔ اکبال پُل تئی یات مارا نندگ ءَ نیل اَنت، تو چی ءَ مارا یل کُت شُت ئِے۔ تو اَچ ما چی ءَ چو زُوت جُتا بوت ئے ءُ دگہ دنیایے ءَ سپر کُت، تئی روگ ءَ چہ پد آ میتگ انچوش گْوش ئے ویران اِنت۔ میتگ ءَ وتی رنگ مٹّ کُتگ، جمبراں ھور ءِ گْوارگ یل کتگ ءُ آ دْرچکانی زیبناکی شُتگ۔

اُو ھمبلو! آ میتگ ءِ گْواتاں وتی مھر ءِ گوات بند کُتگ اَنت، آ میتگ بے تئی ءَ باز ملور اِنت۔ آ مھر ءُ مھبت ءِ نام گار بوتگ تو مارا آ مھر داتگ آ مھر مارا دگہ جاگہ نہ رس اِیت ءُ ناں کہ ما آرت کُت کن اِیں۔ تو تھنا وت ءَ را اَچ ما جُتا نہ کُت، بلکیں تو یک میتگے ءَ را وت ءَ چہ جُتا کُت۔ تئی مات ھون ءِ ارس گْوارگ اِنت ءُ تئی مات ءِ لُنٹ ھُشک اَنت، بس ھمے یکّیں گپ ءَ گْوش اَیت منی پُل زالماں چی ءَ گْوشت ءُ دور دات۔ تئی کماشیں پت چو گنوک ءِ پیم ءَ میتگ ءَ یلہ اِنت ءُ مُدام ھمے گپ ءَ کنگ ءَ اِنت، اکبال جان تو چون بوت ئِے، تئی شوھاز ءَ ما دم بُرت تو انگت نیائے۔

تئی پت مدام تئی اکس ءَ دیم ءَ کنت گُڑا آئی چمّانی اَرس پِٹ پِٹ ءَ رچ اَنت۔ اکبال جان تئی روگ ءَ چہ پد دْرچک ءُ دار ھمے گْواھی ءَ دے اَنت کہ اکبال اَچ شُما دلاں چہ ھچ بر در نہ روت، پرچا کہ اکبال جان زمین ءِ سالونک بوتگ۔ آئرا زمین ءِ گم پر بوتگ۔ آئرا وتی بلوچ راج پہ ارس ءِ گْوارگ ءَ دل نہ بوتگ۔ مارا تئی ھمے گپ مدام یات ءَ اِنت تو ھر وھد ءَ کہ وتی سنگتاں گوں دُچار کپتگ ئے تو بس ھمے یکّی گپ گْوشت کہ مارا وتی میتگ ءِ وانگ ءِ واستا جُھد کنگی اِنت۔

تئی مھر ءُ مھبت، تئی آ گپ ءُ کندگ مارا ھچ بر نندگ ءَ نیل اَنت۔ من ھر وھد ءَ تھنا باں بس ھمے یکّیں گپ مجگ ءَ کئیت کہ تو مئے میتگ ءِ وشی ھتم بوتگ اَنت۔ من بس ھمے دُوا لوٹاں گوں پاکیں ھاوند ءَ کہ ترا باگیں بِھشت ءَ بہ دنت ءُ پُشپداں سبر ءُ اُوپار۔