نبشتہ کار: ڈاڈا ملنگو
پُلگونگیں ھمبلاں!
اے ساھت ءَ من تھنا وتی کوٹی ءَ نِشتگ ءُ سوت گوشدار ءَ اِتاں کہ مولم چراگ ءِ اے شَیر مَی گوشاں کپت” پش کپتگ تُشے زندگی انگت تو پد ءَ بیا“ رامیں گوں وتی شیرکیں آواز ءَ وش گْوشتگ اَت۔ اے سوت ءِ گوشدارگ ءَ پد من گوں شما ھوار بوت آں۔
باز وھد ءَ رَند کہ من مُلک ءَ واتَر اتکگ اِت آں، میتگ ءِ مردم ءُ جاور، میتگ ءِ زیبائی گْوشے دُرست بدل بوتگ اِت اَت۔ یک ءُ دو روچ ءَ رند من سنگتے ءِ کِرّ ءَ شُمئے ھال ءُ اِھوال گِپت سنگتانی ھال ءَ کن چون اِنت ءُ میتَگ ءَ زیت زیت کاینت اگاں اِنّا! گڑا سنگت ءَ گوشت: ”وھد ءِ سر ءَ کاینت، سَے ءُ چار روچ ءَ پیسر نزیک ءَ بیتگ اَنت، بلے پد ءَ سپرے ءَ شُتگ اَنت۔ بہ گِندے ماھے ءَ پد بیا انت۔“
ماھے ءَ رند سنگت ءَ من ءَ گوشت: ”سنگت دوشی اتکگاں کارے ءَ، بلے کار اِش کُتگ ءُ پہ اِشتاپی شُتگ اَنت۔ من ھال داتگاں کہ منلگو اَتکگ ءُ شُمئے جُست کُتَگ ئے، گڑا! سنگتاں گْوشت کہ ما کَسانیں سپرے ءَ رو ایں، پَنچ ءُ شش روچ ءَ رند کا اِیں ترا ھال کن ایں پد ءَ شُما بیا ات۔“
زان ئے درملک ءِ دو سال ءِ ودار ءَ پہ مُلک ءَ آیگ ءَ انچو نہ تور اِتگ، بلے اے پنچیں روچاں گْوش ئے زان ءَ سوگند ورتگ اَت۔ من سَیمی روچ ءَ پد ءَ سنگت جُست کت ھال کن سنگتاں ھال نہ کتگ، سنگت ءَ گْوشت: ”تو زان ءَ دلمانگ ئے کوہ ءَ روگ ءَ چو اِشتاپ کتگ۔“
ھاھاھاھاھا من ءَ وَ کوہ ءِ روگ ءِ دیم گون، بلے من ترا دو ماہ اِنت گْوشتگ من ءَ ھال بہ دے آ شپ ءَ تو من ءَ چی ءَ ھال نہ کُتگ، دل پہ شُمئے دیوانے ءَ سک تُنیگ ءُ ودار من ءَ تورینگ ءَ اَت۔
ششمی روچ ءِ جَھل اسُر ءَ سنگت ءَ ھال کت ”بیا رویں“، ھمے لبز کہ من دیست ”بیا رویں“ دل گل ءَ بال بوت۔ گْوش ئے جَھان ءِ سرجمیں وشی من ءَ رستگ اِت اَنت، شُمئے وڑیں پُلگونگیں ھمبل کَزا وش بَھتے ءَ نَسیب بہ بیت۔ من اے جَھان ءِ وش بھیتیں مردماں گوں ھَوار کہ شمئے وڑیں پُلگونگیں سرمچنڈیں وتن ءِ شیدا پہ وتن ءَ ھر شئے بَبا داتگ۔ لوگ ءُ جاگہ، چُک ءُ مردم، واھَگ ، زندگی ءِ سرجمیں وشی پہ وتن کُربان کنوکیں سنگت نسیب بیتگ۔
ھمبلاں شما اَنچین راھے پہ وت گِچین کُتگ کہ اے راہ ءَ تُنّ، گُژن، سکّی ءُ سوری، سکیں، بزگی، چہ درد ءُ جنجال ءَ پُریں راھے۔ اے راہ ءَ ھَرچ مردم پہ وت گِچین کُرت نہ کنت، اے راہ ءَ ھما مردم گچین کُت کناں کہ زندگی ءِ اسلیں مانا ءَ بہ زان انت۔ راج ءِ بزگی ءُ گلامی ءَ بہ مار اِیت ، زندگی کنگ ءُ زندگی گوازینَگ ءِ پرک ءَ بہ زانت، اے راہ ءَ ھما مردم پہ وت گِچین کنت کہ وتی نُگرھیں سراں کُربان کن اَنت۔ پہ بلوچستان ءِ آجوئی ءَ آ زان اَنت کہ ابید ء چہ آجوئیں ڈیھے ءَ بلوچ یک شریں ءُ شرپمدیں زندگی یے کُت نہ کنت، پہ شرپمند، وشیں ءُ اِیمنیں زندگی کنگ ءَ یک راجے ءَ وتی گلامی ءِ مُھریں سانکلانی پروشگ ءَ ھون دَریا، ساہ ءُ سرانی لڑے، پہ آجوئی ءَ ھر چیز کُربان کنگ لوٹ ایت، شما ھم ھمے ھمبلاں گوں ھوار اِت۔
من سنگت ءِ کرّ ءَ شُتاں، سنگت ءَ سرجمیں چیز پیسر ءَ برابر کُتگ اَنت، ما کمو ودار کُت کہ روچ وتیِ بانزلاں شریں رنگے ءَ بہ پیچ ایت ءُ مھروانیں شپ وتی تھاریں شال ءَ مارا مِاں بہ پوش ایت۔ ما یک وادرجاھے ءَ شُت ایں، نِشت اِیں ، دہ دَمان ءَ پد منی تُنّیگیں دل ءَ من ءَ نہ مرّینت ءُ من سنگت جُست کت، پکّا ترا ھمے ٹک ءِ نِشان اِش داتگ ءُ گوشتگ اِش ھمد ءَ بہ نند۔ تو لمبر ءَ بہ چار باریں لین ءَ اِنت ، سنگت ءَ پون کت ”ھالاں کن ما نشتگ اِیں؟“
سنگت ءَ پسو دات ءُ گْوشت: ”من ھمیش اِنت ترا پون ءَ کنگ ءَ بیتگ آں کہ بیا اِت پِلان جاگہ ءَ، مرچی میجر ءَ چار ٹیری یے گون ءُ اُود ءَ اتک نہ کنت۔ راہ شر شر نہ اَنت ءُ ھولاک اتک نہ کنت۔“
سنگت ءَ پسو دات ءُ گْوشت: ”بس شر پیداک ایں“
شُمئے گندگ ءَ چمانی تُن پرُشت، دل ءِ زمین بھارگاہ بوت، شُمئے امبازاں زمین ءِ مھلبیں بوہ ، شھید بوتگیں ھمبلانی پش کپتگیں یات ءُ جُتائی ءِ درد، پہ زمین ءَ کربان بَیگ ءِ مھر مان ات۔ اے شپ منی زندگی ءِ وشتریں شپ ات، دل ءَ لوٹ ات کہ سرجمیں شپ ءَ گوں شما دیوان بہ بیت، بلے شمئے کار باز اِت اَنت ءُ سنگت ھم شمئے وادر ءَ ات، کدی بیا اِت کہ سنگت پہ وت ءَ شامے بہ ٹھین اَنت، اوتاک ءِ مڈّی ھلاس بیتگ اِت اَنت، مڈّی شمارا ءَ گون ات انت، مرچی من ءَ شمئے ءُ بلوچستان ءِ مھراں وتی امبازاں زُرتگ، بلے درملک ءَ چہ منا شمئے زھیر ءُ یات وشتر بنت۔ اللہ پاک شمارا ءُ سرجمیں زمین زادگاں بہ پھریز ایت، وتی جھد ءَ سوبین بات اِت ءُ جنزاں بات ات، پُلگونگیں ھمبلاں اللہ ءِ مَیار اِت۔
