نمدی یے پہ جِندندْریں ھالد ملنگ ءَ

نبشتہ کار: این کیو بلوچ

دْروت ھالد جان!

من زاناں کہ ترا منی اے نِمدی سر نہ بیت، ناں کہ تو دیست ءُ ونت ءِ کن ئِے، بلے گوں ترا کمے تْران کنگ لوٹ آں۔ انوں ساھتے ءَ پیش من تئی کْوھنیں اکسے دیست کہ تو سالونک ئے ءُ ترا ھارے گْور ءَ، تئی دست ھِنّی ءُ بِچکندگ ءَ ئے۔

زمین ءِ درچتگیں بچّیگ!

من ھِجبر تئی کِرد ءِ سَتا ءَ کُرت نہ کناں ءُ ناں کہ منی ڈولیں نابزانتے ءِ کِرّ ءَ اِنچو لبز ھست کہ تئی داتگیں کُربانیاں نبشتہ کُرت بہ کناں۔ من زاناں کہ تئی توانائیں پِگر ءَ منی اے پْرشتگیں دوئیں دانکانی ھاجت اُوں نہ اِنت، راستی ایش اِنت کہ مرچی من ءَ اجبیں مارِشتے ءَ چہ وتی جِند ءَ اُوں یِکّ کِر کُتگ ءُ پہ تئی بابت ءَ نبشتہ کنگ ءِ سکین ءَ دیگ ءَ اِنت۔

ملنگیں ھالد جان!

تو وت شَرتِر زان ئے ءُ سرپد ئِے کہ گلامی یک اَنچیں نادْراھی یے کہ گُلامیں راج ءِ نام ءُ چیدگاں گار کنت، آئی ءِ زُبان ءَ پچ گیپت، دود ءُ دودماناں پُلیت، راجی ھستمان ءَ پُلیت ءُ لج ءُ ننگ ءَ پادمال کنت۔ اے بے ریائیں نادْراھی ءَ مرچی چنچو سال اِنت کہ مئے سر ءَ کپتگ، ھمک روچ گار ءُ بیگواھی، ژانگولیں جونانی چگل دیگ، آرپیں پِت ءُ مکھیں ماتانی کم شرپ کنگ، بانُکیں گْوھاراں ماں دگ ءُ چار راھانی سر ءَ نِندارینگ ءُ اَزیت دیگ ءُ پد ءَ آیاں زِندانی کنگ یا دْروگیں بُھتام جنگ۔ ھمے گلامی اِنت کہ مرچی بلوچ بچ ءُ جنک پہ جنگ کنگ ءَ لاچار بوتگ اَنت ءُ وتی لج ءُ ننگ ءِ پھازگ ءَ تُپنگ بڈّ ءَ کنگ ءُ جھد ء آجوئی ءَ رھادگ بوتگ اَنت۔ ھمے گُلامی اِنت کہ مرچی ریاست بلوچ راج ءِ چُکچینی ءَ کنگ ءَ اِنت ءُ بلوچ راج ءَ ھلاس کنگ ءُ گار کنگ ءِ جُھد ءَ اِنت۔

نتُرسیں ھالد جان!

اے من زاناں ءُ سرپداں کہ جنگ راجاں ھلاس کنت ءُ جنگ شریں کارے اُوں نہ اِنت، بلے زمین پھازگ لوٹ اِیت، راج ءُ راجی پَجّار رکّینگ لوٹ اِیت، زمین ءُ زُبان پھازگی اِنت، دود ءُ ربیدگ رکّینگ لوٹ اَنت ءُ اے جنگ مئے راج ءَ کہ رکّینگ ءَ اَنت گُڑا اے جنگ، جنگے گْوشگ نہ بیت، بلکیں وتی پھازگ گْوشگ بیت۔ اے راست اِنت کہ ما گوں دپ ءِ گالاں ایشی ءَ ارزانیں کارے پھم اِیں، بلے جھد ء آجوئی ءِ پِڑ ءَ میلانک بوگ ءَ یک مزنیں ھمّت ءُ ھاٹیگے یے لوٹ اِیت، کُربانی دیگ لوٹ ایت، پند بُرگ لوٹ اِیت، ھید ءُ ھونانی ھار کنگ لوٹ اِیت ءُ راجی پَجار ءِ رکینگ ءَ اے انگت کم اَنت۔ پہ اے سرڈگار ءِ رکینگ ءَ، ھزاراں گم ءُ رنجاں سرگْوزگی ءُ گیش پند بُرگی اِنت۔ اے کِشک ءَ ھما مردم زان اَنت ءُ سرپد بیت کہ آئی گُلامی مار اِتگ، گُلامی ءَ سرپد اِنت ءُ زانت کہ گُلامی پہ راجاں چنچوکیں تاوانے۔ اے گام کہ تو پہ راج ءُ راجی پَجار ءَ جتگ اَنت اے گاماں ھما مردم جُنز اِت کُت کنت کہ آ چہ وتی لیکہ ءِ بُنیات ءَ پوہ ءُ سرپد اِنت۔ پہ ھمے گلامی ءِ سانکلانی پْروش دیگ ءُ وتی تچکیں راہ ءَ جُنزگ ءَ یکے تو اَت ئِے کہ ھمک روچ ءُ ھمک دمان ءَ تو راستی ءَ شھم دیان ءُ لگوریں دژمن ءَ داگ پر دارگ ءَ اَت ئِے، ھمک نگیگیں جاورانی دیمپانی ءَ کنگ ءَ اِت ئے۔

سرمچنڈیں ھالد جان!

تو بیوسیں راج ءِ ھمک سکی وتی کوپگاں کُتگ ءُ جُنزگ ءَ اِت ئے، ھمے گْرانیں بار تو وتی کوپگ ءَ بستگ اَت ءُ پہ آئی ءَ یک راھے شوھازگ کنگ ءَ اَت ئِے، تو مُدام ھمے جیڑگ ءَ اِت ئے کہ من وتی راج ءَ سوبین بہ کناں، چہ گُلامی ءِ سانکلاں آجویے بہ کناں ءُ داں گُڈی تیر ءَ پہ راج ءَ جنگ کناں ءُ لگوریں دُژمن ءَ ولگْوج بہ کناں۔ تئی ھمے مزن پگری ءَ مرچی تیوگیں راج سوبین کُت۔ مرچی اَنچوش کہ بلوچ راج تئی سر ءَ پھر بند اِیت ھمے ڈول لگوریں دُژمن وت ءَ چہ توکا ورگ ءَ اِنت ءُ تئی اے جنگ ءَ دُژمن ایرموش کُت ءُ تئی اے جنگ ءَ آئی ھپت پُشگ یات کنت کہ من گوں چونیں کُنگُرے ءَ دُچار کپتگاں ءُ اے دَرس ءَ الم وتی چُکاں دنت کہ بلوچ پہ وتی لج ءُ ننگ ءَ، پہ وتی راجی پَجّار ءَ، پہ وتی سرڈگار ءُ پہ وتی آیوکیں پدریچ ءَ مُدام چو کوہ ءَ مِک بوتگ ءُ جنگے کُتگ۔

لج پھازیں ھالد جان!

تو مُدام گْوشت کہ ”سرمچار ءَ را یک اَنچین مرگے کنگی اِنت کہ آئی ءِ نام ءَ نہ ایوک ءَ بلوچ راج پہ پھر ءُ شان بہ گیپت، بلکیں دُژمن اُوں تئی جنگ ءِ کِسّھاں داں وتی راج ءَ سر بہ کنت کہ بلوچ چونیں جنگول بوتگ اَنت ءُ بلوچ ءِ بچ ءُ جنکاں پہ وتی راج ءِ رکینگ ءَ، پہ وتی مال ءُ مَڈیانی پھازگ ءَ، پہ وتی لَجّ ءُ ننگ ءِ رکینگ ءَ، پہ وتی آیوکیں پدریچ ءِ پھازگ ءَ، ءُ وتی سرڈگار ءِ رکینگ ءَ چنچو کُربانی اِش داتگ ءُ داں گُڈی تیر ءُ گُڈی ساہ ءَ چو بولان ءِ کوہ مِک بوتگ اَنت۔“

ھو! تو جنگ کت ءُ وتی راج ءُ دُژمن ءَ را پیشداشت کہ جنگ چی ءَ گْوش اَنت ءُ تئی اے جنگ ءَ نہ ایوک ءَ تئی راج نبیس اِیت، بلکیں دُژمن اُوں داں مھشر ءَ تئی جنگ ءَ یات کنت کہ بلوچ ءِ بچ چونیں جنگول بوتگ اَنت۔

ملنگ تبیں ھالد جان!

گُڈی ءَ ترا ھال دیگ لوٹاں کہ لگوریں دُژمن تو گوں وتی ھمراھاں اَنچو توان داتگ ءُ ایرموش کُتگ کہ آ مرچی شُمئے جونانی دیگ ءَ اُوں تُرسَگ ءَ اَنت کہ بہ گِندے پد ءَ منی بے سوب کنگ ءَ بْیا اَنت۔

گوں سوب ءِ نمیران بوتگیں پُسگاں وش واب بات ئِے ءُ گُلباگ ءِ بھاراں بات اِت۔

راجی شھیداں سلام بہ کن۔

تئی سنگر ءِ نِشتگیں ھمبل ءُ بلوچ جُھد ء آجوئی ءِ سِپاھیگ۔

این کیو بلوچ

اَچ بلوچستان ءِ تاھیر بکشیں کوھاں

رمس: 13 دسمبر 2025