نبشتہ کار: زریپ زھیریگ
تھکُشیں درد ھما نادْراھی اِنت کہ انسان سر زائر ءَ دْرواہ ءُ سلامت، بلے چہ اندر ءَ بے ساہ۔ اے درد ءُ اندوھانی سگّگ ءُ اُوپار کنگ ءَ چہ پد اگاں کسّے مُھکم بہ بیت، گُڑا آ انسان الم ءَ وتی مکسد ءَ سوبیں بیت۔ ھمے باج بریں کارستاں چہ یکے ھالد جان اَت کہ آئی ءَ وتی زندگی ءِ توکا ھزار درد ءُ اندوہ ماں وتی باتن ءَ جاہ داتگ اَت۔ ھزاراں سنگتانی شھادت، دگہ ھزاران اڑ ءُ جنجالاں ابید، بلے اَنگت چو راسکوہ ءِ ٹپّ وارتگیں بالاد ءَ مُھکم اَت۔ آئی دپ ءِ ھر ھبر ءَ را درد ءِ مارِشت گون اَت، بلے آئی بچکند نہ پُرشتگ اَت۔
من ءَ یات اِنت یک شپے ما لھتیں سنگت ماں آس ءِ کش ءَ نِشتگ ءُ کچاری اَت، یکے دومی ءَ کلاگ بندگ ءُ دل وشی اَت، بلے ملنگ تبیں ھالد گوں وتی ھاموشی ءَ ھمتران ءُ آس ءِ کوٹینکاں دیم ءَ کنگ ءَ اَت۔ من چک ھالد ءِ نیمگ ءَ ترّینت ءُ گْوشت ھالد جان چوں اِنت تئی زندگی؟ آئی ءَ چم چست کُت اَنت ءُ من ءَ چار اِت،ءُ کسانُکیں دمانے ءَ پد گوں وتی دردیگیں آواز ءَ پسّو دات ءُ گْوشت ئِے: ”یار زندگی مرچاں وش نہ اِنت، سمیر شُت، رامین شُت، دُرستیں مھروان رپت اَنت۔ مرچاں زندگی ءَ چہ گیش مرگ من ءَ وشتِر بیت۔“
گوں آئی ءِ اے ھبر ءَ من ءَ انچوش سما بوت کہ آ چہ اندر ءَ سک رنج اِتگ، بلے سر زائر ءَ دْرواہ ءُ سلامت۔ ھالد جان ءَ آس ءِ کُٹینک دوبر دیم ءَ کُت ءُ تُپنگ وتی زان ءِ سر ءَ ایر ءِ کُت ءُ گْوشت: ”یار! اے کینگی ءَ گند ئے، من وتی زندگی ءِ ھمراہ کینگی کُتگ، ءُ منی زندگی ءِ واھگ بس ھمیش اِنت کہ من کینگی ءِ پُریں جابہ ءِ تیراں ماں بدواہ ءِ سینگ ءَ سرد بہ کن آں۔“
ھالد جان ءَ وتی تُپنگ ءِ نام کینگی کُتگ اَت۔ شپ زمستان ءُ سرد اَت، آ گوں وتی ٹَنٹ اِتگیں لنکُکاں دوبر ماں آس ءِ کُٹینگ ءَ لَگ اِت۔ من چہ آئی ءَ ھمے در بُرت کہ زندگی ءِ توکا اِنسان ءَ را درد ءُ گم نہ کُش اِیت، بلکیں گیش مُھکم کنت کہ ھما انسان گوں مکسدے ءَ بندوک بہ بیت۔
ھالد جان! من وتارا زندگی ءِ توکا یک وش بھتیں انسانے سرپد باں کہ وتی زند ءِ روچاں چیزّے روچ تئی وڑیں ھمبلانی گوم ءَ گْوازینتگ ءُ زندگی ءِ رنگ پھم اِتگ کہ زندگی چی یے، زندگ بوگ ءِ مول ءُ مراد چی اِنت، بس یار تو گوں وتی ھم سِتکیں ھمبلاں سوبیں بوت ئِے ءُ ”سوب “ پہ راج ءَ سوگات کُت، داں جھان ھست، تو نمیران ئِے۔
