نبشتہ کار: مریم یادگاری
مئے چاگرد ءِ ھزار ڈکّ ءُ پیچیں راہ ءُ رھبند کہ گیشگ ءُ نہ گیشگ ءِ میانجی ءَ روان اَنت، ھمے راھانی تہ ءَ مارا ءُ شمارا ھرچ وڑیں بنی آدم دست کپ اِیت۔ چوش کہ مئے چاگرد ءِ تب چہ دنیا ءَ پھک جتا اِنت، مرچی دنیا ماہ ءِ سر ءَ رس اِتگ بلے ما انگت وتی ھما کوریں پکر ءُ ھیالانی تہ ءَ مانگیشتگ اِیں۔ کدی کدی من ھمے پکر کناں کہ مارا مئے ھمے کرداراں اے ھال ءَ رسینتگ، اگاں یک نوک باھندیں جھدکارے پہ دلپھکی ءَ جھد کنگ بندات کنت گڑا آئی ءِ دیم ءَ مئے وتی مردم پاد کاینت ءُ میلانک بنت۔ آئی ءِ جھد ءِ ستا کنگ ءَ ابید آئی ءِ جند ءِ زات ءِ ایر جنگ ءِ پشت ءَ کپ اَنت، اگاں جھدکار زالبولے گڑا بزانکہ آ مات ءَ نیاؤرتگ۔ ھزاراں بدیں گپ ءُ بھتام، شِگان جن اَنت کہ گپ نہ بیت۔
اگاں جھدکار نوک ورنائیں زھگے گڑا آئی ءِ بیگواھی ءِ دمب ءَ بنت مئے لبزانکی کرد ھمیش اِنت کہ یکے ءُ دومی ءِ پاد ءِ کشگ ءِ جھد ءَ انت، ھمے سما بیت کہ کینگے لاپ ءَ دار ایت البت ءَ دگہ زبانانی ادب چوش نہ اِنت۔ من دگراں نہ زاناں، بلے چوش کہ پارسی ادب من ونتگ ءُ نزیکی کرتگ بلے اے چیز من ءَ گندگ ءَ نیاتکگ اَنت کہ من وتی ادب ءِ تہ ءَ گندگ ءَ آن اِش، ھرکس گْوش اِیت بس منان ءُ بس بہ کول ء واجھانی من نہ کشتگ ھلار نہ اِنت۔ اگاں ما بلوچی سیاھگ ءِ گپ ءَ بہ کن اِیں گڑا انچوش ھرکس ءَ کُڈکے بستگ ءُ نشتگ ءُ وتی وڑ ءَ بلوچی سیاھگ ءِ رھبنداں جوڑ کنان اِنت، سیاھگ ءَ ابید مئے لبزانکی گل ھم انچوش اَنت۔ ھرکس ءَ وتی دلدوستیں چار مردم یکجاہ کرتگ ءُ یک گلے دست ءَ کُرتگ ءُ وتی ھری ءُ اپسی ءَ کنگ ءَ اَنت، بس نام ءُ اکسانی دنیا ءَ وت ءَ پیشدارگ ءَ اِنت۔
البت شریں جھدکار ھست اَنت آیاں دیم ءَ نیار اَنت، بلکیں واجھانی نام کپ ایت۔ اگاں گریب ءُ بزگیں جھدکارے ھمے مراگش ءُ مراساں وت ءَ زور ھوار بہ گیج ایت، گڑا آیانی مارشت ءُ یا آیانی نام ءُ جھد ءِ نام گرگ نہ بیت۔ پرچا کہ آیانی دلدوستیں باسک نہ اَنت، ھمے واجھانی پمیشکا بلکیں باندا دنیا بہ گند ایت گڑا کہ مارا واجہ ءُ استاد گْوش اِیت۔ مئے نیّت ءِ ھال اِیش اِنت ما انگت گوں وت ءَ گور ءُ چل ایں ڈنّی دُژمن ءِ مارا درکار نہ اِنت، ما وتی دژمن ھرچ جاہ ءَ وت ایں بلے نی باید اِنت مارا اے کست ءُ کینگ ءِ آس توسگی اِنت۔ اے دود ءُ رسم ھلاس کنگی اِنت، پہ وت یک راھے شوھازگی اِنت ءُ اے اکس ءُ نامانی چہ دنیا ءَ وت ءَ در کنگی اِنت۔ واجھیں سید گْوش اِیت:
راہ مئے بستگ اگاں کوہ ءُ تلار ءُ گریشگاں
گوں وتی سر پنجگاں شیری رھے بُران کنیں
دور نہ اِنت منزل ھزار گنج ءُ ھزار نازیں سید
ھمبلاں زور ایں چو کور ءَ دورسریں رُمبان کنیں
