ما ءُ مئے چاگرد

نبشتہ کار: مریم یادگاری

دنیا ءِ چاگردانی دیمروئی ءِ مستریں راز زالبول اِنت، زالبول کہ شر ءُ مھکم، میار جلیں زھگ ودی کن اَنت آ زھگ پہ وتی راج ءَ بامرد جوڑ بنت۔ ما اگاں بلوچ ءِ چاگرد ءَ بہ چار ایں گڑا مارا کمبر ءُ ھمل ءِ وڑیں، یا بی بی بانڑی ءُ کریمہ، مھرنگ ءُ سمی دین ءِ وڑیں نہ تُرسیں رھشون دست کپ اِیت۔ مئے راجدپتر ءِ تہ ءَ چوشیں سرانی کمی نیست، بلے مئے چاگرد ءَ تنیگا سما ءُ سسّا ءِ اِلمی زانشت نیست، گیشتر ماں مگربی بلوچستان (سیستان بلوچستان) بلے اے پڑ ءَ چہ مارا رودراتکی بلوچستان سک دیم ءَ اِنت، اِلمی زانت ءُ سسّا مردین زھگانی ھواری ءَ، جنین زھگ ھمکدم ءُ ھم کوپگ اِنت، یک برے 2019 ءَ من رودراتکی بلوچستان پنجگور ءَ شُتاں من دیست زالبول وانگ ءُ زانگ ءَ ابید وتی گلزمین ءِ ھدوناک اَنت۔
بلے بژن مئے مگربی بلوچستان ءَ اِد ءَ اگاں سداں چہ یک زالبولے بئیت لبزانک ءِ پڑ ءَ گڑا ھزاراں کش ءُ گور ءِ مردمانی ھبر ءُ شِگان ءَ ابید لبزانکی مردمانی پیگام ءُ کلوہ ھما زالبول ءَ دلپروش کن اَنت، اد ءَ ھاس مگربی دمگ ءَ چوشیں سک باز مردم ھست کہ ھمد ءِ بُندری جاہ منند اَنت۔ مردم کئی کئی نام ءَ بہ گر ایت ءُ آیانی کجام ھیال ءُ لیکھاں درشان بہ کنت کہ کجام تب ءُ ھیال ءِ بنی آدم اَنت، ھما بزگیں راج ءِ جنک کہ نوکباھند اَنت پہ وتی زبان ءُ راج ءَ ھدوناک اَنت۔ آیانی ھمے واھگاں ھمے داب ءُ وڑیں مردم کہ وت ءَ لبزانکی مردم لیک اَنت۔
بے اِلم ءُ بے زانتیں نگاھاں ھمے بزگیں راجی زالبولاں چار اَنت کہ گپ نہ بیت، ھمے مردم راج ءُ زبان ءُ ادب ءِ گپ ءَ کن اَنت، ھیا ءُ میار جلی ءِ نبشتانک ءُ گْوشتن نبشتہ کن اَنت، بلے پشت ءَ ھما بزگیں زالبول ءَ گوں ھما کردار ءَ کن انت کہ گپ نہ بیت، مرچی مگربی بلوچستان ءِ زالبول ءُ زھگ پرچا دیم ءَ آیگ ءَ ترس اَنت؟ سبب ھمیش اِنت من وتی جند ءِ گپ ءَ بہ کناں کہ منی اے سپر ءَ کساس نُھ سال اِنت من اے سپر ءِ تہ ءَ کجام تب ءُ ھیال ءِ مردم دیستگ، ھما کہ گْوش اَنت لبزانک ءُ ادب مئے کوپگان اِنت ، مزن ءُ ٹوھیں نبشتانک ءُ نکان نبشتہ کن اَنت ، بلے بُندری ءُ اسلی دیم ءُ چھرگ من دیستگ اَنت کہ ایشانی مول ءُ مراد ءُ مکسد چی در آتکگ کہ گپ نہ بیت۔
ما اگاں مرچی وتی رودراتکی بلوچستان ءِ برات ءُ گْوھاراں بہ چار ایں کہ جھد ءُ جنز ءَ گوں ھمدست اَنت، مرچی ڈاکٹر مھرنگ ءُ سمی دین ءِ وڑیں رھشون سرجمیں بلوچ راج سربلند اِش کرتگ ، ما پھر ءُ شان کن اِیں کہ مئے گْوھار مئے راجی رھشون ءُ راھدربر اِنت۔ اُود ءِ چاگرد ءُ اِلمی زانشتاں چوشیں راجی سروک ودی کرتگ، بلے بژن مارا مگربی بلوچستان ءِ نندوکیں لبزانکی مردماں ، “من درستاں نہ گْوشاں کہ ھراب اِنت من ھما مردماں گْوشاں کہ آ وت ءَ وت زان اَنت” کہ زبان ءِ نام ءَ کارمرز کن اَنت ءُ آیانی اسلی ءُ بُندری دیم چتور اِنت۔ من وتی راج ءِ کسان ءُ مستر ءُ ھمسریں گْوھاراں گْوشاں کہ اے سپر ءَ مارا جُنزگی اِنت، بلے وت ءَ بہ پھریز اِت چہ چوشیں مردماں، ھِچ دلپروش بوگی نہ اِنت۔ وتی دل ءَ چہ ترس ءَ کشّ اِت، وت ءَ چہ ھچ کس ءَ کم مہ لیک اِت۔ من زاناں اے راہ ءِ کُنٹگ ءُ کوہ ءُ تلار باز اِنت بلے مارا جُنزگی اِنت کول ء واجہ سید زھور شاہ ھاشمی ئیگ ءَ

بیا پد ءَ شکلیں تلارانی دل ءَ درّان کن ایں
گران بھائیں دوستی ءُ مھراں پد ءَ ارزان کن ایں

منی راج ءِ لاڑکیں گوھاراں مارا ءُ شمارا وتی زبان ءُ لبزانک ءِ ھرچ پڑ ءَ ھوار بوگی اِنت، اے چاگرد ءِ توکا مارا ھما بامرد ءُ سما ءُ زانتکاریں بچک ءُ جنک ودی کنگی اِنت کہ مئے آیوکیں پدریچ ءِ راھدربری ءَ بہ کنت ءُ مئے اے سیاھیں شپاں رُژنا بہ کنت۔