نبشتہ کار: نسیب بلوچ
کسانُکیں بیبگر پُل من زاناں اے وھدی تو وتی زمین ءِ پُلگونگیں کوھانی سر ءِ رُستگیں گیوارانی توکا گوں وتی جنگولیں سنگتاں نشتگ ءُ گوں وتی کوپگاں زُرتگیں کارانی بابت ءَ کسہ کنگ ءَ ئے، اگاں بُرزیں بانڈمے ءِ ٹُلّ ءَ نشتگ ءُ وتی کلاش سنگے ءَ تکہ کُتگ ءُ گوں وتی دیرگند ءَ کوھانی پُشتی نیمگ ءَ بدواھانی نوک اڈّ داتگیں بُنجل ءَ چارگ ءَ ئے۔
بدواھانی سُر پُراں چارے ءُ جھل ءِ نشتگیں ھمبلاں گوں وتی واکی ٹاکی ءَ ھال دیگ ءَ ئے، بلے منی ارواھیں بیبل جان ترا سما اِنت کہ کوھانی پُشت ءَ یک بلاھیں دنیایے ھست اِنت کہ چُنت سال اِنت بیت تو چہ کوھانی پشت ءِ دگنیا ءَ در اتکگ ءُ شُتگ ئے، ءُ پد ءَ چکے اُوں نہ جت وتی ھدری ءِ لیبجاھانی جُستے اُوں نہ گپت۔ وتی ھواری ءِ رستگیں سنگتانی ھالے اُوں نہ گپت، منی کسانکیں بیبگر جان من لوٹاں مرچی ترا کوھانی پُشت ءِ دنیا ءِ ھالاں ترا بہ دے آں۔
بیبل جان!
بیبل منی نز ءَ اے دنیا ھمود ءَ اُوشتاتگ کہ تو در آتک ءُ دیم پہ کوھاں شُت ئے، اے نود ءُ جمبر، ھور ءُ گوات دُرست میتگ ءَ کاینت ءُ تئی دید ءِ وازمنداں۔ اے موسم چو گنوکانی وڑ ءَ تئی جُست ءَ کن اَنت، دشت ءِ سُرمگیں پلک بنت یا زھریگ ءِ وش الھانیں مُرگ، درست پہ تئی دیدے ءَ تلوس اَنت۔
گونڈیں بیبگر جان!
مرچی تئی لوگ ءَ تئی نزیکتریں کسے ءِ آروس اَت، تئی سنگتاں تئی جست کُت۔ ترا مچی ءِ تہ ءَ باز پٹ ءُ پول اش کُت داں دمبرت اش، چہ درستیں مچی ءَ گستا بان ءِ نوان ءَ تکہ ءُ تھنا تئی کماش ءَ جنڈیں چادرے وتی چماں پر داتگ اَت ءُ ترا جیڑگ ءَ اَت۔ وت ءَ چہ دُرستاں چیر دیگ ءَ اَت، چی ءَ کہ کماش ءِ نگاھانی توکا تئی اکس سھرا اَت۔ کماش نہ لوٹگ ءَ اَت کہ تئی اکس گوں ارساں در بئیت، تئی کماش داں دیر ءَ نشت ءُ تئی ھمسروگانی ندارگ چار اِت، تئی ھم مکتبانی گون ءَ دیوان، گوں آیاں تئی یاتگاریں کسھانی تران ئِے کُت۔
بیبگر پل!
بلے پھل کن من داں دیراں نہ نشتاں، چی ءَ کہ من ءَ ھم اِشتاپی اَت۔ من در آتک ءُ وتی مساپری ءِ نیمگ ءَ جنزان بوتاں، من امیت کناں کہ گوات منی نمدی ءَ کار ایت ءُ ترا سر کنت۔ تو کہ اِشی وان ئِے تئی چم الم نمبگ باں، بلے پہ ھاک ءَ تئی ستک گیشتر مھکم بیت۔ تو گوں زمین ءَ گیشتر مھر کن ئے ءُ گوں جھد ءِ سنگتاں ھر وھد ءَ ھمکوپگ بہ ئے ءُ جُنزان کن ئے
جنزان بات ئے منی ارواہ، جُنزان بات ئے۔۔۔۔۔۔
